VII SAB/Wa 74/09

PostanowienieWSA w Warszawie2009-08-27

Skład orzekający: Sędzia NSA Halina Kuśmirek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Redaktor Naczelny czasopisma samorządowego, w zakresie podejmowania decyzji dotyczących publikacji, jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jego bezczynność podlega kontroli sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Redaktor Naczelny czasopisma samorządowego, w zakresie podejmowania decyzji dotyczących publikacji, nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jego działania w tym zakresie nie mają charakteru decyzji administracyjnych, a zatem jego bezczynność nie podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stan faktyczny
Skarżący T. A. wniósł skargę na bezczynność Redaktora Naczelnego czasopisma samorządowego, domagając się publikacji jego opracowania dotyczącego indywidualnych interpretacji podatkowych. Skarżący powołał się na szereg przepisów Konstytucji, Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o radcach prawnych, Prawa prasowego oraz Kodeksu etyki dziennikarskiej. Redaktor Naczelny wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że nie jest organem administracji publicznej i jego decyzje dotyczące publikacji nie są decyzjami administracyjnymi.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę T. A.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. na bezczynność Redaktora Naczelnego "[...]" postanawia: odrzucić skargę T. A. Pismem z dnia 22 maja 2009 r. T. A. wniósł skargę na bezczynność Redaktora Naczelnego "[...]", z wnioskiem o zobowiązanie Redaktora Naczelnego do niezwłocznego opublikowania opracowania skarżącego nt. indywidualnych interpretacji podatkowych. Jako podstawę skargi skarżący podał: art. 2, art. 7, art. 17 ust. 1, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 63, art. 77 ust. 2 i art. 184 Konstytucji, art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2, 3 i 4, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 9, art. 112, art. 241 k.p.a., art. 5 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 i art. 60 pkt 7 ustawy o radcach prawnych, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 4, art. 31 pkt 1, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 3, art. 39 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 52 ustawy Prawo prasowe, pkt 1 preambuły Kodeksu etyki dziennikarskiej. Skarżący wskazał, iż naruszenie jego interesu prawnego polega na pozbawieniu go realnej możliwości składania wniosków, przestawiania opinii - autorskiego opracowania krytycznego, aktywnego uczestnictwa w życiu korporacji oraz doskonalenia zawodowego. W odpowiedzi na skargę Redaktor Naczelny "[...]" przedstawił swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej odrzucenie. Redaktor Naczelny w szczególności wskazał, iż niniejsza sprawa nie jest sprawą należącą do właściwości sądów administracyjnych, bowiem Redaktor Naczelny "[...]" nie jest, w zakresie podejmowania decyzji dotyczących publikacji w czasopiśmie samorządowym, organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów k.p.a., a podejmowane przez Redaktora Naczelnego decyzje w tym zakresie nie mają charakteru decyzji administracyjnych. Redaktor Naczelny wskazał ponadto, iż zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 pkt 7 oraz art. 25 ustawy Prawo prasowe Redaktor Naczelny jest osobą decydująca o całokształcie działalności redakcji, w tym w szczególności o publikowanych przez czasopismo materiałach prasowych. Żaden zaś przepis prawa prasowego nie nakazuje Redaktorowi Naczelnemu publikowania wszelkich nadesłanych artykułów czy innego rodzaju opracowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego T. A. skarga na bezczynność Redaktora Naczelnego "[...]" nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Wskazać należy, iż Redaktor Naczelny nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów k.p.a., w zakresie podejmowania decyzji dotyczących publikacji w czasopiśmie samorządowym. Należy zgodzić się z argumentacją przedstawioną w odpowiedzi na skargę, iż zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 pkt 7 oraz art. 25 ustawy Prawo prasowe Redaktor Naczelny jest osobą decydująca o całokształcie działalności redakcji, w tym w szczególności o publikowanych przez czasopismo materiałach prasowych. Żaden zaś przepis prawa prasowego nie nakazuje Redaktorowi Naczelnemu publikowania wszelkich nadesłanych artykułów czy innego rodzaju opracowań, jak również nie nakazuje wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przypadku odmowy ich publikacji. Odmowa opublikowania materiałów, wymagająca podania przyczyn takiego stanu rzeczy, dotyczyć może sytuacji, określonej w ustawie, kiedy to Redaktor Naczelny odmawia opublikowania sprostowania lub odpowiedzi na materiał, który już się ukazał, w tym przypadku służy stronie roszczenie, które jest roszczeniem cywilnym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło