VII SAB/Wa 75/10

Referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. K. i B. K. na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : przyznać M. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 24 maja 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez M. K. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty przyznanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 423,78 złotych, zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 złotych oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 100,16 złotych, co łącznie stanowi kwotę w wysokości 676,94 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podał, że posiada mieszkanie kwaterunkowe o powierzchni 58 m ². Innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych oświadczył, że nie posiada. Dodał, iż jest zadłużony z tytułu płatności za gaz i energię elektryczną oraz z tytułu zwrotu zasądzonych przez Sąd kosztów adwokackich w wysokości 7.000,00 złotych. Oznajmił, że ze względu na brak wystarczających środków finansowych nie jest w stanie spłacać tych zadłużeń, gdyż spłaca zaległe alimenty w wysokości 240,00 złotych. Oświadczył, że uzyskiwane środki finansowe nie wystarczają mu nawet na zakup lekarstw, które kosztują około 550,00 złotych. Oceniając przedstawioną we wniosku sytuację finansową wnioskodawcy uznano, że znajduje się on w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że przy uzyskiwanym miesięcznym dochodzie nie jest on w stanie samodzielnie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tego względu, przyznano wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.