VII SAB/Wa 78/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T. K. w przedmiocie bezczynności Prezydenta W. postanawia skargę odrzucić. Stosownie do treści art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego artykułu. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. W orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, zgodnie z którym organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji - wyrok NSA z 20 lipca 1999r., I SAB 60/99 (OSP 2000, nr 6, poz. 87). Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Uwzględniając skargę na bezczynność organów w wymienionych sprawach Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa . Zobowiązanie organu do dokonania określonych czynności lub wydania określonego orzeczenia może nastąpić wówczas, gdy przepisy prawa przewidują działanie danego organu w określonej formie prawnej, a organ ten pozostaje w zwłoce z wydaniem odpowiedniego aktu prawnego. Formę działania organu administracji w konkretnej sprawie administracyjnej określają przepisy prawa materialnego lub przepisy proceduralne. Na orzekającym w niniejszym postępowaniu organie nie ciążył obowiązek wydania orzeczenia. Brak takiego obowiązku po stronie organu administracyjnego powoduje, iż nie można mówić o bezczynności organu. Skarga T. K. dotyczy "nieudostępnienia akt nieruchomości [...]" przez Prezydenta W. Stąd też uznać należy, iż nie mieści się ona w katalogu spraw określonych w powołanym art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. i nie należy do kognicji Sądu. Zaskarżenie bowiem bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy orzec jak w sentencji postanowienia.