VII SAB/Wa 79/05

Sygnatura akt: VII SAB/Wa 79/05 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 21 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2005r. doręczonym przy pismach z dnia 30 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, o dostarczenie w terminie siedmiu dni odpisu zażalenia skierowanego do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa oraz uiszczenie wpisu sądowego. Skarżący otrzymał w/w pisma Sądu w dniu 6 września 2005r., zatem wyznaczony 7 dniowy termin minął w dniu 13 września br. Do dnia 10 października 2005r. na konto Sądu nie wpłynęła żadna kwota z tytułu należnego wpisu sądowego. Skarżący także do dnia dzisiejszego nie nadesłał odpisu zażalenia do czego był zobowiązany. Zgodnie z art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku bezczynności organ administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. Skarżący W. P. jak wynika z powyższego nie odpowiedział na wezwanie Sądu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie został wyczerpany tryb zażaleniowy w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis, zaś stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w/w ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.