VII SAB/Wa 8/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 grudnia 2014r. B. J. wniosła skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie skargi skarżącej z dnia 7 lipca 2005 r. na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2004r. zezwalającą na wykonanie wykopów i prowadzenie badań o charakterze nadzoru archeologicznego nad pracami ziemnymi na terenie działek nr [...], [...] i [...] w miejscowości K. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Organ poinformował, że nie odnotował w swoich rejestrach wpływu ww. skargi. Pismem z dnia 3 lutego 2015r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015r. wezwano skarżącą do nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi ( art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a): a) potwierdzenia nadania skargi z dnia 7 lipca 2005r. do organu, ewentualnie egzemplarz skargi zawierający prezentatę organu potwierdzającą złożenie tej skargi w siedzibie organu, b) wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do organu w trybie art. 37 § 1 kpa. Jednocześnie pouczono skarżącą o treści art. 37 § 1 kpa. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawczyni nadesłała pismo z dnia 21 lutego 2015r. (data wpływu do Sądu 26 lutego 2015r.) wraz z kserokopią skargi do Sądu z dnia 17 października 2010r. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Skarżąca nadesłała także pismo z dnia 20 lutego 2015r. w którym poinformowała, że skargę z dnia 7 lipca 2005r. wniosła bezpośrednio do Ministerstwa, a także za pośrednictwem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S.. Wskazała, że nie może odnaleźć dowodu wysłania skargi, nadesłała skan pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia 26 lipca 2005r. sygn. akt [...] skierowanego do Ministra Kultury. Skarżąca podała, że pismo to jest odpowiedzią na skargę z dnia 5 lipca 2005r. W świetle powyższego zdaniem skarżącej jej skarga znajduje się w Ministerstwie. Skarżąca załączyła do pisma odwołanie z dnia 18 stycznia 2010r. jakie wnosiła do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego od decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] grudnia 2009r. , pismo skarżącej z dnia 1 marca 2010r. kierowane do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz pismo skarżącej z dnia 13 grudnia 2010r. stanowiące wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy kierowany ww. Ministra od decyzji z dnia [...] listopada 2010r. Skarżąca zakreśliła w powyższych pismach, iż wzywała Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpatrzenia jej skargi z 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" – Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 239). W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania koniecznym jest uprzednie wyczerpanie trybu uregulowanego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r, poz. 267 ze zm.), zwanej dalej kpa. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu- wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na gruncie niniejszej sprawy istotnych jest, iż w stosunku do Ministra brak jest w postępowaniu administracyjnym organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że stosownie do art. 37 kpa skarżąca przed wniesieniem do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra zobowiązana była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie do Ministra takiego wezwania stanowiło bowiem w niniejszej sprawie przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Z analizy nadesłanych przez skarżącą dokumentów wynika, że nie wyczerpała trybu wynikającego z art. 37 § 1 kpa tj. nie wezwała Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do usunięcia naruszenia prawa. Za takie nie sposób uznać skargi do Sądu skarżącej z dnia 17 października 2010r. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jak i pozostałych pism skarżącej załączonych do pisma z dnia 20 lutego 2015r. tj. pisma z dnia 18 stycznia 2010r. jak i dnia 13 grudnia 2010r., które stanowią środki zaskarżenia od wskazanych w nich aktów administracyjnych jak również pisma z dnia 1 marca 2010r. Skarżąca ogólnikowo ww. pismach wzywała Ministra do rozpoznania skargi z 2005r. Z treści ww. pism skarżącej nie wynika aby wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa konkretnie w sprawie skargi z dnia 7 lipca 2005r. na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2004r. zezwalającej na wykonanie wykopów i prowadzenie badań o charakterze nadzoru archeologicznego nad pracami ziemnymi na terenie działek nr [...], [...] i [...] w miejscowości K. Wskazać należy, iż w treści wezwania należy dokładnie określić zarzucane naruszenie prawa w postaci bezczynności. Tylko bowiem tożsamość wyraźnego zarzutu zawartego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z zakresem wniesionej później skargi do sądu administracyjnego warunkuje wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 z związku z art. 52 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.