VII SAB/Wa 82/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2016r. po rozpoznaniu wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] postanawia: I. przyznać K. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, II. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G. K. G. w dniu 27 czerwca 2016r. nadesłała urzędowy formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku stałego z Centrum Pomocy Społecznej w wysokości 335,00 złotych i dodatku mieszkaniowego w wysokości 297,00 złotych łącznie 632,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada majątku, mieszka w lokalu komunalnym. Wskazała, że w opłatach za lokal mieszkalny pomocy udziela jej Centrum Pomocy. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: W myśl art. 245 § 1, § 2 i 3 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Oceniając złożony wniosek pod kątem spełnienia przesłanki ustawowej należało stwierdzić, że skarżąca wykazała w sposób dostateczny, że nie jest w stanie samodzielnie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Przy ocenie sytuacji finansowej wnioskodawcy uwzględniono przede wszystkim fakt, iż wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z niskiego zasiłku z pomocy społecznej, nie posiada majątku ani oszczędności pieniężnych. Uznano, że sytuacja majątkowa w jakiej się znajduje uniemożliwia jej ustanowienie adwokata z wyboru. Natomiast odnosząc się do żądania skarżącej o zwolnienie jej z obowiązku ponoszenia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie wskazać należy, iż kwestia ta została już rozstrzygnięta postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 9 września 2015r., którym przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na mocy ww. postanowienia skarżąca została w niniejszej sprawie zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych, zatem nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, również przed Naczelny Sądem Administracyjnym. W świetle powyższego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy zatem jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 249 a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 245 § 2, art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.