VII SAB/Wa 83/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącemu A. F. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 26 kwietnia 2011 skarżący A. F. złożył skargę na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wskazując, że Komisja nie podejmuje czynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie VII SA/Wa 1679/10. Akta administracyjne zostały zwrócone do organu w dniu 20 lutego 2011 r. i do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podnosząc, że po uchyleniu poprzednio wydanych decyzji w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie od początku przy czym Komisja jest zobligowana do pouczenia skarżącego o stanie prawnym w celu umożliwienia mu podjęcia optymalnej dla niego decyzji w sprawie nadania uprawnień budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył co następuje: Na dzień wyrokowania w sprawie w dniu 21 lutego 2012 stwierdzić należy, że skarga stała się bezprzedmiotowa. W dniu [...] lutego 2012 Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wydała decyzję utrzymującą w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2011 znak [...] w sprawie odmowy A. F. nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej bez przeprowadzania egzaminu. W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.), jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub jeśli nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji. Należy w tym miejscu wskazać, iż stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania – por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem w dacie jej rozpoznawania organ przestał być w bezczynności z uwagi na wydane decyzje. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności). Niewątpliwie termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. został przez organ przekroczony, niemniej jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można stwierdzić bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 201 § 1 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.