VII SAB/Wa 88/05

Sygnatura akt VII SAB/WA 88/05 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Wojewody [....] postanawia: 1. odrzucić skargę B. J. 2. zwrócić z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej B. J. kwotę 100 (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa złożone do organu wyższego stopnia. Skarżąca zarządzeniem z dnia 21.10.2005 r. została zobowiązana do złożenia odpisu zażalenia, złożonego przed wniesieniem skargi, na niezałatwienie sprawy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 Kpa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca nie nadesłała wymaganych odpisów zażalenia, które w niniejszej sprawie winno zostać złożone do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Wyjaśnić trzeba, że nie ma przeszkód, aby strona po usunięciu powyższych uchybień, wystąpiła z ponowną skargą na bezczynność organu, o ile organ ten w dalszym ciągu nie podejmie żadnych działań w sprawie. Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1a ww. ustawy.