VII SAB/Wa 88/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 20 grudnia 2013 r. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r., po rozpoznaniu skargi E. P., Sąd zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. do zakończenia postępowania prowadzonego w sprawie dotyczącej wykonanych robót dociepleniowych i remontu balkonu oraz ich wpływu na stan techniczny lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.; stwierdził, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły oraz że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 27 stycznia 2014 r. E. P. złożyła wniosek o "sprostowanie końcowego fragmentu uzasadnienia ze str. 8 ostatniej wyroku z dnia 20.12.13", w którym Sąd wskazał, że "sprawnemu zakończeniu postępowania w pewnym stopniu, na późniejszym jego etapie sprzeciwiało się również stanowisko skarżącej, która nie udostępniała swojego lokalu w celu dokonania oględzin i wykonania ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego bloku mieszkalnego przy ul. [...] w W.". Skarżąca wnosząc o sprostowanie fragmentu uzasadnienia wyroku podniosła, że jest on niezgodny ze stanem faktycznym sprawy i jest dla niej "krzywdzący i niezasłużony". Wskazała, że organ winien zlecić wyłącznie wykonanie ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego jej mieszkania, a nie całego bloku. Podniosła też, że zrobiła wszystko, aby rzeczoznawca dokonał oględzin jej mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Sprostowanie niedokładności może dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt, przy czym niedokładności te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Podkreślenia wymaga, że z treści cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się też, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądanie zawarte w treści wniosku E. P. z dnia 27 stycznia 2014 r. nie mieści się w granicach art. 156 § 1 p.p.s.a. Zmiany, których domaga się skarżąca, nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyłyby merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).