VII SAB/Wa 91/10
PostanowienieWSA w Warszawie2010-07-28
Skład orzekający: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie odmowy przyjęcia na rozmowę w celu złożenia zeznań na okoliczność przestępstw podlega kognicji sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie odmowy przyjęcia na rozmowę w celu złożenia zeznań na okoliczność przestępstw nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ nie mieści się w katalogu spraw poddanych kontroli sądowej określonym w art. 3 § 2 PPSA, a w szczególności dotyczy postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie są objęte właściwością sądów administracyjnych.Stan faktyczny
Z. S. wniósł skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy przyjęcia go na rozmowę w celu złożenia zeznań na okoliczność przestępstw. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę Z. S.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postanawia: odrzucić skargę Z. S.
Pismem z dnia 4 maja 2010 r. (data nadania w UP) Z. S. wniósł skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie odmowy przyjęcia skarżącego na rozmowę, w celu złożenia przed ministrem zeznań na okoliczność przestępstw zaistniałych w Komendzie Głównej Policji oraz w Policji w [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie ze względu na fakt, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podniósł, że w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania w sprawach związanych z przyjmowaniem zawiadomień o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa, jak również załatwianych w oparciu o przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 253 § 2 k.p.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).
Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.
W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego Z. S. skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.
Przedmiot skargi dotyczy bowiem postępowania skargowego prowadzonego w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 – 260 k.p.a.), sąd administracyjny nie jest zaś właściwy do rozpoznawania skarg załatwianych w oparciu o przepisy tego działu.
Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło