VII SAB/Wa 93/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na Radę Ministrów w przedmiocie : bezczynności organu postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 maja 2011 r. (data stempla biura podawczego) skarżący wniósł skargę na bezczynność Rady Ministrów w sprawie przedstawienia Sejmowi Rzeczpospolitej Polskiej projektu ustawy określającej tryb postępowania w sprawie inicjatywy ustawodawczej przysługującej grupie co najmniej 100 000 obywateli mających prawo wybierania do Sejmu. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 118 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej inicjatywa ustawodawcza przysługuje również grupie co najmniej 100 000 obywateli mających prawo wybierania do Sejmu, a tryb postępowania w tej sprawie określa ustawa, jednak jak dotąd żadna ustawa tego nie określiła, gdyż Rada Ministrów nie przedstawiła Sejmowi Rzeczpospolitej Polskiej projektu takiej ustawy, chociaż w świetle art. 236 ust. 1 Konstytucji obowiązana była to uczynić. Skarżący podniósł, że mając prawo wybierania do Sejmu nie ma możności współkorzystania z prawa zagwarantowanego w art. 118 ust. 2 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie w przypadku uznania, że sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, iż aktem do którego wydania delegację stanowi art. 118 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej jest ustawa z dnia 24 czerwca 1999 r. o wykonywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności legislacyjnej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, dlatego sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że treść wniesionej przez Z.L. do Sądu skargi wskazuje, że nie dotyczy ona spraw wyszczególnionych w powołanym wyżej przepisie. Przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Ministrów polegająca na nie przedstawieniu Sejmowi Rzeczpospolitej Polskiej projektu ustawy, co nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Czynności podejmowanych w trakcie procesu legalizacyjnego nie można zrównoważ z czynnościami i aktami podejmowanymi w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie legislacyjne nie mieści w ramach regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Skoro zatem przedmiot skargi nie mieści się w żadnej z kategorii spraw wskazanych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a , skargę Z. L. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 jako niedopuszczalną należało odrzucić.