VII SAB/Wa 99/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska – Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na bezczynność Ministra Zdrowia postanawia: oddalić wniosek L. W. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2009r., sygn. akt VII SAB/Wa 99/09. Postanowieniem z dnia 16 września 2009r., sygn. akt VII SAB/Wa 99/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. W. na bezczynność Ministra Zdrowia. Wnioskiem z dnia 7 października 2009r. (data prezentaty Sądu) skarżący wniósł o sprostowanie powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wnioskodawca nie wskazał, która część postanowienia, komparycja czy sentencja, ma podlegać sprostowaniu. Nie wskazał również czy i jakie niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki zawierało postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 156 § 1 ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Niedokładności lub omyłki mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron, zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, natomiast błędy pisarskie mogą polegać na przekręceniu jakiejś nazwy lub mylnej jej pisowni. Z kolei błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, a oczywista pomyłka może polegać na wadliwej nazwie orzeczenia (zob. Woś, Knysiak-Molczyk, Romańsk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Lexisnexis W-wa 2005, s. 487). W ocenie Sądu w postanowieniu z dnia 16 września 2009r. sygn. akt VII SAB/Wa 99/09 brak jest niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych czy innych oczywistych omyłek. Ze wzglądu na powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.