VII SO/Wa 1/14

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. i P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić B. K. i P.K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek B. K. i P. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż B. K. i P. K. wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w łącznej wysokości 4 100 zł. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 98 m2. Wnioskodawcy podali, że są w wieku 81 i 82 lat. B. K. choruje na demencję. Wskazali, że emerytura wystarcza im jedynie na bieżące potrzeby (opłaty i leki). Zapłacenie kosztów sądowych nie pozwoliłoby im na zaspokojenie potrzeb życiowych. Innych danych w formularzu nie podano. W sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu własnym i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu adwokata z urzędu. Obejmuje zatem osoby ubogie, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej zasady. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową B. K. i P. K. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż wnioskodawcy nie wykazali, że nie są w stanie ich ponieść. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawcy posiadają dom o pow. 98 m2. Dochód z którego się utrzymują to 4 100 zł. Strona nie posiada nikogo na utrzymaniu. W tej sytuacji uznano, że stronę z posiadanego dochodu stać na zapłacenie kosztów sądowych. Wnioskodawcy nie znajdują się w szczególnej sytuacji życiowej, która uzasadniałaby zwolnienie od kosztów sądowych. Należy pamiętać, że prawo pomocy powinno być przyznawane osobom ubogim, które mają niskie dochody, albo nie mają ich w ogóle i znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.