VII SO/Wa 1/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik skarżącej wniósł bezpośrednio do WSA w Warszawie w dniu 27 grudnia 2017 r. wniosek o wstrzymanie postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] Następnie pełnomocnik Skarżącej wniósł do WSA w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Zdrowia skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w dniu 21 grudnia 2017 r. Sprawa dotyczą skargi na ww. postanowienie Ministra Zdrowia prowadzona jest przez WSA w Warszawie pod sygnaturą VII SA/Wa 224/18. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia pełnomocnik skarżącej wskazał, że z uwagi na okoliczność kwestionowania przez jego klientkę m.in. obowiązku poddania szczepieniom małoletniego dziecka z racji braku wymagalności obowiązku szczepienia, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, oraz niezwiązania obowiązkiem który nie został wprost określony przepisami ustawy uzasadnionym jest wstrzymanie wykonania przez Sąd przedmiotowego postanowienia. Podniesiono przy tym także, że wcześniejsze podejmowanie postępowania egzekucyjnego może być szkodliwe dla skarżącej, przy czym faktyczne wyegzekwowanie nałożonej kary spowoduje szereg trudności dla niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Tytułem wstępu dla dalszych rozważań należy podnieść, że z uwagi na sposób sformułowania niniejszego wniosku o wstrzymanie, Sąd uznał iż dotyczy on wstrzymania postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. [...] w którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia na M. M. z uwagi na nie wykonanie obowiązku szczepienia małoletniego dziecka. Wnoszący o wstrzymanie pełnomocnik fachowy zatytułował niniejszy wniosek o wstrzymanie jako "Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia" w sprawie o sygnaturze "[...]". Błędnie przy tym wskazano w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, iż dotyczy on postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. Z uwagi zaś na występujące rozbieżności Sąd uznał, że skarżąca postuluje w tym zakresie o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. [...] w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia na M. M. Przechodząc do rozpoznania niniejszego wniosku należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie decyzji, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako z urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Skarżąca nie wskazała, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niej wiązać wykonanie zaskarżonego postanowienia, a tylko takie okoliczności mogą być podstawą do udzielenia ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania aktu. Podkreślenia przy tym wymaga, że ogólnikowe sformułowanie okoliczności, iż ewentualne prowadzenie postępowania egzekucyjnego może być szkodliwe dla skarżącej, przy czym faktyczne wyegzekwowanie nałożonej kary spowoduje dla niej szereg trudności jest przy tym niewystarczające. Skarżąca nie przedstawiła przy tym jakiegokolwiek dowodu, na podstawie którego Sąd uzyskałby możliwość ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącej. Niemożliwym jest przy tym ustalenie przez Sąd, ewentualnego wpływu nałożonej grzywny w celu przymuszenia na jej sytuacje materialną. Ponadto, zaznaczyć należy, iż postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku, nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 210/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie brak jest konkretnych odniesień, co do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca nie wykazała także, w jaki sposób obowiązek uiszczenia grzywny spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki, bądź znaczną szkodę. Nie wskazała na żadne okoliczności i nie przedstawiła żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedmiotem postępowania toczącego się przed sądem w niniejszej sprawie nie jest bezpośrednio kwestia obowiązku poddania dziecka strony skarżącej szczepieniom ochronnym lecz kwestia nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Jedynie grzywna może być objęta postępowaniem egzekucyjnym, obowiązujące przepisy nie przewidują przymusowego dokonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Tak długo jak skarżący nie podda dziecka szczepieniu, tak długo nie zostanie ono wykonane. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym postanowieniu, jest zbieżne z podglądami zaprezentowanymi w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 773/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1477/14, sygn. akt VII SA/Wa 1580/14, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 510/15, z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 812/15. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia