VII SO/Wa 10/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2024r. w sprawie wniosku K. K. o wymierzenie grzywny Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi postanawia: wymierzyć Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w kwocie 2500 (słownie: dwa tysiące pięćset) złotych; K. K. pismem z 10 czerwca 2024r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywny za nieprzekazanie skargi z 22 maja 2023 r. na czynność polegającą na wyznaczeniu [...] w zespole pałacowo-gospodarczym W. do stosowania systemu sygnalizacji pożarowej. Z informacji znanych sądowych wynika, że wpływ skargi wniesionej przez skarżącą na ww. czynność Sąd zarejestrował pod sygn. akt VII DK 67/23 i pismem z dnia 5 czerwca 2023r. przekazał ją Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Doręczenie tej skargi nastąpiło w dniu 12 czerwca 2023r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia Sąd nie odnotował wpływu rzeczonej skargi. Organ, któremu doręczono odpis wniosku o ukaranie grzywną, nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11 maja 2012r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456). Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokości grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a.), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że wniosek był zasadny. Wskazać należy, że skarga skarżącej z dnia 22 maja 2023r. na na ww. czynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniesiona została wniesiona bezpośrednio do tut. Sądu w dniu 26 maja 2023r. (data nadania w UP) została zarejestrowana pod sygn. VII DK 67/23, a następnie przekazana organowi według właściwości. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 12 czerwca 2023r. Zatem, zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ powinien przekazać ww. skargę (wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy) do WSA w Warszawie do dnia 12 lipca 2023r. Z urządzeń ewidencyjnych prowadzonych w tut. Sądzie nie wynika jednak, by rzeczona skarga została przekazana przez organ do Sądu. Stwierdzić więc należy, że organ, w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., pozostaje w zwłoce 15 miesięcy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i mając na uwadze dyscyplinująco-restrykcyjny charakter omawianej instytucji, wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2500 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku, a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi i niewyjaśnienie przez organ okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu