VII SO/Wa 12/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. A. o wymierzenie Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu postanawia 1. wymierzyć Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych, 2. zasądzić od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącego B. A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 16 lipca 2019 r. (data wpływu dokumentu elektronicznego) B. A. ("skarżący") złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o nałożenie na Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego ("Prezes ULC)" grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., podnosząc, iż organ ten nie przekazał do Sądu akt sprawy wraz ze skargą z 30 maja 2019 r. i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W odpowiedzi na wniosek Prezes ULC wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny, wskazując, że przekazał skargę 30 sierpnia 2019 r., zaś stosunkowo nieznaczne przekroczenie terminu spowodowane było bardzo dużą ilością postępowań prowadzonych przez organ. Ponadto wskazał, że w 2018 roku wpłynęło do organu ponad 17.000 spraw, zaś od 1 stycznia do 30 kwietnia 2019 r. – ok. 10.200 spraw. Prezes ULC podkreślił, że na pracę wpływają też braki kadrowe i duża rotacja w składzie osobowym Komisji Ochrony Praw Pasażerów, której pracownicy nie tylko prowadzą sprawy w ilości po ok. 1.500 na osobę, ale też odbierają telefony od pasażerów i odpisują na wiadomości mailowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., "p.p.s.a.") w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Grzywna przewidziana w powołanym art. 55 § 1 p.p.s.a. jest środkiem dyscyplinującym organ administracji w przesłaniu przez niego skargi do sądu wraz z aktami sprawy bez zbędnej zwłoki, w terminie ustawowo do tego wyznaczonym. Celem ukarania organu grzywną jest zapobieżenie przedłużaniu postępowania sądowoadministracyjnego przez organ poprzez opóźnianie przesłania stosownych dokumentów, określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto wymierzenie grzywny, poza funkcją represyjną, pełni także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. W rozpatrywanej sprawie skarga B. A. na bezczynność Prezesa ULC wpłynęła do organu 30 maja 2019 r. (k. 2 akt sądowych sprawy VII SAB/Wa 112/19). Organ winien przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy najpóźniej 30 czerwca 2019 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy VII SAB/Wa 112/19, pod którą to sygnaturą została zarejestrowana przedmiotowa skarga, organ przekazał skargę (wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) do sądu 30 sierpnia 2019 r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego – k. 10 akt sprawy VII SAB/Wa 112/19), a zatem przekroczył termin do dokonania tej czynności o dwa miesiące. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że organ nie wykonał w terminie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż przekazanie akt sprawy nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Ponadto należy zauważyć, że wykonanie obowiązku określonego we wskazanym przepisie nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. W przypadku, gdy organ przekazał sprawę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po złożeniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a, postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny nie staje się bezprzedmiotowe i nie znajduje zastosowania w tej sprawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Określając wysokość grzywny Sąd zważył, iż ustawodawca wprowadził pewną swobodę, określając jedynie górną granicę grzywny. Jej wysokość w pozostałym zakresie została pozostawiona uznaniu sądu. W tej sytuacji koniecznym staje się jej zindywidualizowanie, a więc wskazanie przyczyn, które legły u podstaw jej wymierzenia w konkretnej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2005/12). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2019 r., poz. 154) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej wyniosło 4.585,03 zł. Zatem maksymalny wymiar grzywny to 45.850,30 złotych. W ocenie Sądu – w sytuacji przekroczenia terminu jedynie o dwa miesiące – grzywna w wysokości 200 zł wystarczająco powinna zdyscyplinować organ na przyszłość do działania w sposób określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 oraz art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.