VII SO/Wa 13/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.C. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Mazowieckiemu za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 2000,00 zł (słownie: dwa tysiące złotych), II. zasądzić od Wojewody Mazowieckiego na rzecz J.C. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.C. w dniu 18 stycznia 2024 r. (data stempla pocztowego) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...] lutego 2019 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ul. [...] w L. Następnie w dniu 13 sierpnia 2024 r. J.C. złożyła wniosek o wymierzenie Wojewodzie Mazowieckiemu grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...] lutego 2019 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ul. [...] w L. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że organ przez okres 7 miesięcy nie przekazał wniesionej skargi do Sądu Administracyjnego. Organ w odpowiedzi na powyższy wniosek o wymierzenie grzywny wskazał, że Wojewoda Mazowiecki decyzją nr 115/SPEC/2024 z dnia 24 sierpnia 2024 r. uchylił w całości decyzję Starosty L. z [...] lutego 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto wyjaśnił, że z uwagi na bardzo szeroki zakres powierzonych kompetencji i zadań oraz stopień skomplikowania rozpatrywanych spraw w połączeniu z dużą rotacją pracowników spowodowało opóźnienie reakcji w prowadzonych postępowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Obowiązki organu, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. mają charakter bezwzględny i organ administracji publicznej nie może od nich dowolnie odstąpić. Z konstrukcji art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że ww. przepis przez znajdujące się w nim określenie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny" ma charakter fakultatywny. Zatem sąd nie jest zobligowany, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek, do wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie w określonym terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku należy wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy tj. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków o których mowa w art. 54 § 2, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił ten obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Należy również zwrócić uwagę, że choć grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), jej zasadniczym celem jest ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił. W niniejszej sprawie uchybienie przez organ obowiązkom, określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. jest bezsporne i nie znajduje usprawiedliwienia. Zauważyć należy, że od 2 sierpnia 2023 r. organ był w posiadaniu akt przedmiotowej sprawy. Pomimo wniesienia ponaglenia w dniu 2 grudnia 2023 r. oraz wniesienia skargi J.C. z 18 stycznia 2024 r. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego oraz złożenia wniosku o wymierzenie grzywny w dniu 13 sierpnia 2024 r., organ zrealizował swoje obowiązki przekazując sądowi powyższą skargę wraz z odpowiedzą na skargę dopiero 28 sierpnia 2024 r. Ogólna argumentacja organu niezmiennie sprowadza się do szerokiego zakresu powierzonych kompetencji i zadań oraz stopnia skomplikowania rozpatrywanych spraw w połączeniu z dużą rotacją pracowników. Wobec rażącego przekroczenia terminu na wypełnienie obowiązku, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a, Sąd za zasadne uznał wymierzenie Wojewodzie Mazowieckiemu grzywny w wymiarze 2000 zł. Powyższa grzywna pełni charakter sankcji za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez niedostatecznie uzasadnionej zwłoki. Ponadto, uwzględniając ilość uchybień w wypełnianiu obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a. przez organ, ma ona również spełnić funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Wymierzona grzywna w ocenie Sądu pozwoli na osiągnięcie ww. celów. Z tych przyczyn, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w punkcie I sentencji. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis sądowy od wniosku w wysokości 100 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika w stawce minimalnej wraz z opłatą od pełnomocnictwa.