VII SO/Wa 16/25

|POSTANOWIENIE | , Dnia 3 czerwca 2025 r., , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym:, , Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 42025 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy z wniosku J. M., o wymierzenie Rektorowi Uczelni [...] w W. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami, administracyjnymi, postanawia:, , , na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) wymierzyć Rektorowi Uczelni [...] w W. grzywnę w wysokości 2000 zł., zasądzić od Uczelni [...] w W. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego., , UZASADNENIE Pismem z 19 marca 2025 r. J. M. (dalej: "wnioskodawca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Rektorowi Uczelni [...] w W. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność organu w sprawie organizacji egzaminu dyplomowego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi do tut. Sądu. W piśmie z 18 kwietnia 2025 r., zatytułowanym "odpowiedź na wniosek", organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, jednocześnie wskazując, że skarga będąca przedmiotem niniejszego wniosku, jak również stanowisko organu, zostały przekazane do tut. Sądu w tym samym dniu. Opóźnienia organu wynikają natomiast z faktu, że organ w ostatnim czasie stał się stroną licznych postępowań sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.) – w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. – sąd administracyjny, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; postanowienie w takiej sprawie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ (którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi) przekazuje skargę sądowi administracyjnemu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak z kolei wynika z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. (M.P. poz. 125) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 8181,72 zł. Oznacza to, że obecnie maksymalna kwota grzywny może wynieść 81 817,20 zł. W ocenie Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. W niniejszej sprawie skarżący pismem datowanym na 19 lutego 2025 r. wniósł za pośrednictwem organu skargę na bezczynność organu w sprawie organizacji egzaminu dyplomowego. Organ skargi tej ani akt administracyjnych sprawy, w związku z którą została wniesiona, nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni. Przekazanie skargi, akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę nastąpiło – zdaniem organu – dopiero 18 kwietnia 2025 r. w reakcji na wszczęcie postępowania sądowego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny. Niemniej, co istotne, z systemów sądowych wynika, że przedmiotowa skarga – wbrew twierdzeniom organu – nie została zarejestrowana w tut. Sądzie do dnia dzisiejszego. Wobec tego organ opóźnia się z jej przekazaniem o niemalże 3 miesiące. Zdaniem Sądu grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Wyłączną przesłanką jej orzeczenia jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w przewidzianym terminie. Tym samym również późniejsze dopełnienie obowiązku przed orzeczeniem przez sąd administracyjny w przedmiocie wymierzenia grzywny (ale z uchybieniem terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a.) nie wyłącza możliwości jej wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. (por. np.: prawomocne postanowienie WSA w Białymstoku z 19 marca 2013 r., sygn. akt II SO/Bk 6/13, Legalis; postanowienie NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 606/16, Legalis oraz prawomocne postanowienie WSA w Warszawie z 14 lutego 2024 r., sygn. akt IV SO/Wa 13/23, jeszcze niepubl.). Sąd uznaje, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne jest wymierzenie organowi grzywny. W ocenie Sądu bezspornie organ w sprawie niniejszej uchybił terminowi trzydziestu dni, określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przede wszystkim nie można pominąć okoliczności, że opóźnienie faktycznie wystąpiło, co należy uznać za zachowanie niezgodne z prawem i podlegające sankcjonowaniu. Próba rekonstrukcji stanowiska organu z jego pism procesowych nie daje żadnej racjonalnej odpowiedzi, co stało na przeszkodzie przekazaniu w przepisanym terminie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego do sądu administracyjnego. Ponadto okoliczność, że czynność ta – wbrew stanowisku organu – nie została dopełniona do dnia dzisiejszego również ma wpływ nie tylko na decyzję Sądu o wymierzeniu grzywny, ale również o jej wysokości, tj. 2000 zł. Rzeczona kwota jest adekwatna w niniejszej sprawie; nie jest też zbyt nadmierna, albowiem stanowi tylko 2,44% maksymalnej kwoty, jaką w 2025 r. może wymierzyć sąd administracyjny organowi. Okoliczności sprawy wskazują nadto, że powyższe uchybienie nastąpiło na skutek okoliczności leżących po stronie organu (brak jakiejkolwiek dekretacji o przekazaniu skargi do sądu administracyjnego świadczy o lekceważącym podejściu organu do obowiązku wynikającego z ustawy procesowej). Zdaniem Sądu – aby grzywna spełniała swoją restrykcyjną i dyscyplinującą funkcję – musi uwzględniać fakt wystąpienia stanu niezgodności z prawem i wyrażać negację dla takiego postępowania, ale też uwzględniać fakt znacznego przekroczenia ustawowego terminu oraz to, że nawet przesłanie organowi wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie przedmiotowej skargi w celu odpowiedzi na wniosek nie przyniosło faktycznej reakcji organu w postaci jej przekazania do Sądu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.