VII SO/Wa 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 26 czerwca 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) L. P. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że kilka dni po swoim wylocie do Kanady został telefonicznie powiadomiony przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, że na jego adres w G. została doręczona przesyłka zawierająca decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]. Skarżący podkreślił, że na kilka dni przez wylotem do Kanady pisemnie powiadomił organ o planowanym wyjeździe za granicę i podał adres do korespondencji w Kanadzie. "Minięcie się" tych dwóch przesyłek, tj. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. i pisma informującego o czasowej zmianie miejsca zamieszkania, spowodowało, że odebranie decyzji przez pełnomocnika do odbioru korespondencji rozpoczęło bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. Z uwagi na brak dostępu do dokumentów znajdujących się w Polsce skarżący – przebywając jeszcze w Kanadzie – nie ma możliwości sporządzenia skargi i z tego względu wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. skarżący oświadczył, że przyczyna uchybienia terminu ustała dla niego w dniu 19 czerwca 2015 r., kiedy to w rozmowie telefonicznej z W. K. uzyskał informację o wydaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]. Na tę informację zareagował w dniu 26 czerwca 2015 r. wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Kolejnym pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. skarżący wskazał, że w dniu 2 czerwca 2015 r. przed wylotem do Kanady zawiadomił pisemnie organ, że opuszcza G. na okres od 6 czerwca do 20 lipca 2015 r. W dniu 20 lipca 2015 r. skarżący powrócił do G.. Będąc jeszcze w Kanadzie co kilka dni kontaktował się telefonicznie z sąsiadką W. K., która podjęła się doglądania jego mieszkania i odbioru korespondencji (tylko przesyłek zwykłych). Skarżący nadmienił, że przekazał W. K., iż nie spodziewa się korespondencji urzędowej, ponieważ zawiadomił urząd o swojej nieobecności, podając stosowne daty. W rozmowie telefonicznej w dniu 19 czerwca 2015 r. W. K. przekazała, że dostała adresowany do skarżącego list i przeczytała mu jego treść (nie w całości). Skarżący wyjaśnił, że próbował sporządzić skargę w miejscu pobytu (K., Kanada), lecz po kilku dniach zdał sobie sprawę, że nie jest to możliwe bez dostępu do korespondencji pozostawionej w G.. Z tego powodu w dniu 26 czerwca 2015 r. skarżący był zmuszony posłużyć się wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, co uczynił z zachowaniem przewidzianego terminu 7 dni. Podkreślił, że nie ponosi on winy za to, że przez przypadek jego wcześniejsza korespondencja z dnia 2 czerwca 2015 r. "minęła się" w drodze z korespondencją skierowaną do niego przez organ dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do prawidłowości doręczenia L. P. decyzji z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], ustalonym przez organ adresem zamieszkania L. P. był adres: ul. [...] [...], [...] G.. Na ten adres zostało skierowane do skarżącego zawiadomienie z dnia [...] lutego 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie. W piśmie tym organ pouczył strony postępowania o obowiązku zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu oraz o skutkach prawnych zaniechania tego obowiązku. Powyższe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, podobnie jak i późniejsza korespondencja kierowana do niego w trakcie postępowania. W dniu [...] maja 2015 r. organ wydał decyzję znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że decyzja ta została wysłana do skarżącego na adres w G. – nadana w placówce pocztowej w dniu 3 czerwca 2015 r. i odebrana przez W. K. (jako pełnomocnika) w dniu 15 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. L. P. zawiadomił organ o czasowej nieobecności w G. w okresie od 6 czerwca do 20 lipca 2015 r. spowodowanej wyjazdem do Kanady i podał jednocześnie adres, pod jakim będzie przebywał w Kanadzie. Pismo to zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 2 czerwca 2015 r., zaś wpłynęło do organu w dniu 8 czerwca 2015 r. W ocenie Sądu, pomimo faktu, iż skarżący pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. dopełnił obowiązku z art. 41 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: k.p.a., to doręczenie mu decyzji z dnia [...] maja 2015 r. na poprzedni adres (w G.) uznać należy za skuteczne. Brak jest podstaw, by do zawiadomienia o zmianie adresu stosować przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., tj. uznać, iż zawiadomienie to wywołuje skutek prawny od dnia nadania pisma w placówce pocztowej. Wskazany przepis ma zastosowanie wyłącznie do czynności, dla których został przewidziany termin, zaś do takich nie należy zawiadomienie z art. 41 § 1 k.p.a. Właściwym jest tu zatem przyjęcie koncepcji obowiązującej w prawie cywilnym opartej o art. 61 § 1 k.c. Zdaniem Sądu, zawiadomienie o zmianie adresu, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.a., odnosi skutek prawny wobec organu dopiero z chwilą, gdy dotarło do organu i mógł on się z nim zapoznać. Dopiero od chwili, gdy organ uzyska wiedzę o nowym adresie strony postępowania, zobowiązany będzie uwzględnić ten nowy adres przy doręczaniu korespondencji. W rozpoznawanej sprawie zawiadomienie skarżącego z dnia 2 czerwca 2015 r. o zmianie adresu oraz przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] maja 2015 r. niewątpliwie "minęły się". Nie można jednak czynić organowi zarzutu, iż doręczył skarżącemu decyzję na nieaktualny adres, bowiem w dacie nadania przesyłki, tj. 3 czerwca 2015 r., organ nie miał jeszcze wiedzy o nowym adresie skarżącego. Zawiadomienie L. P. o zmianie adresu wpłynęło do organu w dniu 8 czerwca 2015 r. – już po wysyłce decyzji i odnosi skutek prawny dopiero w stosunku do korespondencji wysyłanej przez organ po tej dacie. Przechodząc do oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, że nie mógł on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu, skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]. Podstawową przesłanką, od której uzależnione jest przywrócenie terminu w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jest stwierdzenie, iż strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. W przypadku, gdy strona, błędnie przekonana o uchybieniu terminu, wnosi o jego przywrócenie, a w rzeczywistości dokonała danej czynności w terminie, nie może być mowy o przywróceniu terminu, który nie został uchybiony. Z opisaną sytuacją mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, jak zostało wyjaśnione wyżej, doręczenie L. P. decyzji z dnia [...] maja 2015 r. dokonane na jego adres w G. w dniu 15 czerwca 2015 r. było skuteczne, zatem rozpoczęło dla skarżącego bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie, a więc np. złożyć skargę. Niedopełnienie tego wymogu traktowane jest jako brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu w ramach postępowania naprawczego przewidzianego w art. 49 p.p.s.a. Na mocy art. 49 § 3 p.p.s.a. pismo uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w dniu 26 czerwca 2015 r. Wniosek obarczony był brakiem formalnym, o którym mowa w art. 87 § 4 p.p.s.a. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lipca 2015 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez nadesłanie skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania (art. 49 § 2 w związku z art. 87 § 4 p.p.s.a.). W wyznaczonym terminie, w wykonaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, skarżący nadesłał skargę. Mając na uwadze treść art. 49 § 1 i § 3 w związku z art. 87 § 4 p.p.s.a., za datę wniesienia przez L. P. skargi na decyzję z dnia [...] maja 2015 r. uznać należy dzień złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. 26 czerwca 2015 r. Wniesienie skargi z tą datą nastąpiło przed upływem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, który dla skarżącego upływał z dniem 15 lipca 2015 r. Reasumując powyższe, skoro skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi, brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.