VII SO/Wa 21/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie dotyczącej skargi L. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] postanawia: odmówić L.S. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły. W niniejszej sprawie, przed wpływem do Sądu skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] i odpowiedzi organu na skargę – L. S. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada dom o powierzchni 150 m2 oraz garaż o powierzchni 28 m2. L. S. wskazała, iż jedynym jej dochodem jest emerytura w wysokości 2079 zł brutto miesięcznie. Pismem z dnia 29 marca 2012 r. wezwano L. S. do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez podanie wysokości miesięcznych wydatków, wskazanie, czy skarżąca uzyskuje dochody z tytułu najmu garażu, a także nadesłanie wyciągów z rachunku bankowego z okresu ostatnich trzech miesięcy oraz kserokopii decyzji o waloryzacji emerytury. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 marca 2012 r. skarżąca oświadczyła, że miesięczne wydatki na utrzymanie domu wynoszą ok. 700 zł, skarżąca nie wynajmuje garażu, natomiast wynajmuje 2 pokoje i jeśli są zajęte, to uzyskuje 450 zł miesięcznie za 1 pokój. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, że brak jest podstaw do przyznania L. S. prawa pomocy w żądanym zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym. Podkreślenia wymaga, iż instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie można natomiast uznać, aby taka sytuacja zachodziła w przypadku skarżącej. L. S. uzyskuje emeryturę w wysokości 1784 zł netto miesięcznie, która, wbrew oświadczeniu zawartemu w złożonym wniosku, nie jest jedynym dochodem skarżącej. Jak bowiem wskazała L. S. w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 marca 2012 r., skarżąca wynajmuje dwa pokoje i jeśli są zajęte, to uzyskuje dochód w wysokości 450 zł miesięcznie za każdy pokój. Z nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 marca 2012 r. wynika, że w miesiącach tych skarżąca opłacała podatek z tytułu najmu 2 pokoi. W tym okresie oprócz emerytury na konto skarżącej wpływały kwoty: w styczniu – 1.800 zł, w lutym – 1.100 zł, w marcu – 1.000 zł, określone w wyciągach z rachunku jako wpłaty własne dokonane przez L. S.. Warto też zauważyć, że saldo na rachunku skarżącej na początku poszczególnych miesięcy, przed wpływem emerytury, wynosiło: 4.468 zł, 3.215 zł, 4.279 zł. Nie bez znaczenia dla oceny możliwości płatniczych skarżącej jest też fakt, iż L. S. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie ma innych osób na utrzymaniu. Okoliczności te pozwalają na przyjęcie, że L. S. jest w stanie z uzyskiwanych dochodów zgromadzić środki na pokrycie kosztów sądowych i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, a ich poniesienie nie uniemożliwi zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącej. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.