VII SO/Wa 35/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wymierzenie grzywny Radzie Doskonałości Naukowej za nieprzekazanie w ustawowym terminie akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia: 1. wymierzyć Radzie Doskonałości Naukowej grzywnę w wysokości 1 000 (słownie: tysiąc) złotych; 2. zasądzić od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz skarżącego K.B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z 14 lipca 2025 r. K. B. (dalej jako skarżący), powołując się na art. 55 § 1 w związku z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) złożył wniosek o ukaranie Rady Doskonałości Naukowej (dalej także jako organ lub Rada) grzywną za nieprzekazanie sądowi w ustawowym terminie akt administracyjnych sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, w związku z jego skargą na decyzję Rady z [...] czerwca 2024 r. o odmowie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie skarżącemu tytułu profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie architektura i urbanistyka. W razie dalszej zwłoki w przekazaniu Sądowi brakujących dokumentów skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na podstawie skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 12 grudnia 2024 r. wezwał Radę do przekazania akt sprawy oraz udzielenia odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. VII Ko/Wa 218/24. W dniu 8 lipca 2025 r. (a wcześniej, w dniu 4 kwietnia 2025 r.) skarżący uzyskał w Sądzie informację, że organ nie przekazał akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę. Rada w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny wniosła o jego oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nie jest prawdą, aby Rada nie przekazała odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Akta administracyjne zostały również przekazane do sądu, jednakże w innej formie niż na skrzynkę podawczą sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał organ do przekazania ww. dokumentów na skrzynkę podawczą. Otrzymał więc od organu wymienione dokumenty, gdyż inaczej nie miałby informacji o złożonej skardze. Organ przyznał, że jego "niedopatrzeniem" był fakt nieprzekazania na wezwanie Sądu odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi na skrzynkę podawczą Sądu. Wynikało to z błędnego przekonania organu o fakcie wcześniejszego przekazania wspomnianych dokumentów. Wraz z pismem z 1 sierpnia 2025 r. organ przesłał Sądowi, na skrzynkę podawczą, akta administracyjne sprawy w formie elektronicznej oraz odpowiedź na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przy czym organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa powyżej, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie wskazuje się, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. m.in. postanowienia NSA z 6 maja 2025 r., sygn. akt III OZ 192/25 oraz III OZ 184/25). Prewencyjny charakter grzywny przejawia się w zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, tak przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy. Zaznaczyć należy, że przekazanie sądowi administracyjnemu nie tylko skargi, ale również akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę jest bezwzględne i obligatoryjne. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu, nie tylko przekazując skargę, ale również wspomniane dokumenty. Przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestaje on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy z uchybieniem terminu. Nie zachodzi zatem bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z 1 października 2019 r., sygn. akt VII SO/Wa 10/19). Powołane przepisy nie obligują bezwarunkowo sądu do wymierzenia organowi administracji publicznej grzywny, ale pozostawiają to do jego uznania, o czym świadczy użycie sformułowania w art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd "może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny. Przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Przechodząc do rozpoznania wniosku o ukaranie organu grzywną, wniesionego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że skarga na decyzję Rady z [...] czerwca 2024 r. wpłynęła do organu w dniu 30 października 2024 r. Organ nadał do Sądu skargę w dniu 27 października 2024 r. jednakże przesyłka, która dotarła do Sądu nie zawierała ani odpowiedzi na skargę, ani akt administracyjnych, ani nawet pisma przewodniego organu. Skargę zarejestrowano w Sądzie pod sygn. akt VII Ko/Wa 218/24 i zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 3 grudnia 2024 r. wezwano organ do przekazania Sądowi odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu. Zarządzenie to zostało wykonane w dniu 12 grudnia 2024 r. i tego samego dnia wpłynęło na skrzynkę organu na platformie e-PUAP. Mając na uwadze datę wpływu skargi do organu (30 października 2024 r.) trzydziestodniowy termin na przekazanie Sądowi nie tylko skargi, ale również odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych upływał organowi 30 listopada 2024 r. Tymczasem organ, mimo wezwania z 12 grudnia 2024 r. akta i odpowiedź na skargę przesłał Sądowi dopiero w dniu 1 sierpnia 2025 r., a zatem po ośmiu miesiącach od upływu ustawowego terminu określonego w art. 54 p.p.s.a. oraz po złożeniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny. W ocenie Sądu przekroczenie terminu przewidzianego przez art. 54 § 2 p.p.s.a. o osiem miesięcy, stanowi uchybienie, które można zakwalifikować jako znaczne. Ponadto, co istotne, organ w dniu 12 grudnia 2024 r. otrzymał wezwanie do nadesłania brakujących dokumentów wraz ze wskazaniem w jakiej formie ma to wykonać. Organ w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny nie wskazał szczególnych okoliczności wskazujących na przyczynę uchybienia, zaznaczył, że wynikło to z błędnego przekonania, że odpowiedź na skargę została przesłana wraz ze skargą. Tymczasem w aktach sprawy o sygn. VIII Ko/Wa 118/24 znajduje się przesyłka organu zawierająca jedynie skargę wraz z jej odpisem oraz kopie wydruków dokumentów bankowych świadczących o wykonaniu przez skarżącego przelewów tytułem wpisu od skargi i opłaty kancelaryjnej od pełnomocnictwa. Zaznaczyć należy, że nieprzekazanie akt sprawy uniemożliwiało Sądowi rozpoznanie sprawy. Przechodząc do kwestii związanej z wysokością grzywny Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca pozostawił Sądowi w tym zakresie swobodę w ustaleniu jej wysokości, określając w art. 154 § 6 p.p.s.a. jej górną granicę tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Powyższy przepis pozwala na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia w jakim organ uchybił obowiązkowi przekazania akt, a zwłaszcza uwzględnienie okresu w jakim pozostawał on w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw przekroczenia ustawowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Tymi dyrektywami kierował się Sąd przy ustalaniu wysokości zasądzonej grzywny. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 1 000 zł spełni funkcję prewencyjną. Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że z jednej strony skarga została Sądowi przekazana w terminie, a z drugiej strony organ pomimo wezwania Sądu akta sprawy oraz odpowiedź na skargę przekazał ze znaczną zwłoką, nie wskazując żadnych racjonalnych powodów opóźnienia. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.