VII SO/Wa 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla., Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi I.K. o wymierzenie Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: wymierzyć Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu grzywnę w wysokości 1000 zł( jeden tysiąc złotych) Pismem z dnia [...] października 2010r., I.K. wniosła za pośrednictwem Głównego Inspektora Sanitarnego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010r., nr [...]. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu [...] października 2010r. Wnosząc o wymierzenie organowi grzywny I.K. podniosła, że Główny Inspektor Sanitarny z naruszeniem art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny ( 10 lutego 2011r. – data wpływu do WSA) nie przekazał jej skargi Sądowi. W odpowiedzi na wniosek Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że w jednym czasie , w stosunku do decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010r., wpłynęło do organu szereg pism pełnomocnika wnioskodawczyni co spowodowało omyłkowe uznanie, że skarga oraz dwa wnioski skarżącej powinny być rozpoznane łącznie, jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w ramach kontroli instancyjnej. Wskazał nadto, że w dniu [...] lutego 2011r. przekazał do Sądu skargę I.K. wraz z aktami sprawy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych argumentował, iż wypełnienie przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., nawet po upływie terminu przewidywanego w przepisie, a przed wydaniem postanowienia kończącego postępowanie wywołane wnioskiem o wymierzenie grzywny wyłącza możliwość wymierzenia grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 1 i 2 p.p.p.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny ( art. 55 § 1 p.p.s.a.) W orzecznictwie Sądów administracyjnych istniały rozbieżności czy w przypadku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, po ustawowym terminie i po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku o wymierzenie grzywny, celowe jest jeszcze merytoryczne rozpoznawanie wniosku. Wątpliwości te usunięte zostały uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętą w dniu 3 listopada 2009r.,sygn. akt II GPS 3/09 w której Sąd rozstrzygnął, że grzywna o jakiej mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco - represyjny. Przekroczenie terminu przekazania skargi wiąże się ze wskazaną funkcją represyjną niezależnie od tego, czy organ przesłał ostatecznie skargę i akta przed posiedzeniem sądu, czy nie. W obu przypadkach bowiem spotka go represja za niedopełnienie czynności w przepisanym terminie. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny już po przekazania skargi do sądu, wymierza ją wyłącznie za niedochowanie terminu, a znajduje to dodatkowe uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wymierzenie organowi grzywny, oprócz funkcji dyscyplinującej i represyjnej, pełni rolę prewencyjną. Zdaniem Sądu, karanie organu, który nie dochował przepisanego terminu, zapobiegnie dalszemu naruszenia prawa przez ten podmiot. Ukarany będzie bowiem chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenia środków finansowych. Organy świadome praktyki orzeczniczej w tym przedmiocie, będą w przyszłości kształtowały swoje zachowanie w pożądany z punktu widzenia prawa sposób. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wykluczyć takie interpretacje prawa, które mogą doprowadzić do ograniczenia zastosowania art. 55 § 1 p.p.s.a., bowiem stałoby to w kolizji z postulatem skuteczności prawa. Zważywszy na powyższe Sąd po rozważeniu okoliczności podniesionych zarówno przez skarżącego jak i organ administracji publicznej doszedł do przekonania, że wniosek I.K. o ukaranie grzywną zasługiwał na uwzględnienie. Wskazać należy, że Główny Inspektor Sanitarny przesłał ostatecznie skargę i akta sprawy do sądu, jednakże nastąpiło to ze znacznym opóźnieniem ( ok.3 m-ce). W ocenie Sądu argumenty podnoszone przez organ w odpowiedzi na wniosek nie zasługują na uwzględnienie. Rolą organów administracyjnych publicznej jest taka organizacji pracy, aby nie zostały naruszone żadne przepisy prawa. Przekazanie skargi oraz fakt, że wniosek taki został zgłoszony w stosunku do Głównego Inspektora Sanitarnego po raz pierwszy, został uwzględniony przez Sąd przy określaniu wysokości wymierzonej grzywny, gdyż została ona nałożona w dolnej granicy. Stosownie bowiem z art. 154 § 6 p.p.s.a grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 8 lutego 2010r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2010r. przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010r. wynosiło 2822.66 zł. W ocenie Sądu wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny w wysokości 1000 zł będzie adekwatne do stopnia zaniedbania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. i spełni opisane powyżej funkcje tego środka. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji