VII SO/Wa 40/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 grudnia 2009 r. oddalającego wniosek S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia: odmówić S. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 2 grudnia 2009 r. (data wpływu do Sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawcę formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 31 grudnia 2009 r., jednakże z uwagi na złożenie sprzeciwu ww. postanowienie wydane przez referendarza sądowego straciło moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. Z ww. formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką. Utrzymuje się z dochodów z tytułu wykonywanej pracy, renty żony w łącznej wysokości 1.869,00 zł. oraz dochodów z tytułu prowadzonego sklepu wielobranżowego, z którego w 2008 r. osiągnął przychód w wysokości 17.987,50 złotych, co miesięcznie daje przychód w wysokości 1.498,95 złotych. Wnioskodawca oświadczył, że córka nie uzyskuje dochodu i jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy. Podał też, że posiada ½ udziału w domu o powierzchni 110 m ² , ½ udziału w nieruchomości rolnej o powierzchni 3,29 ha fizycznych oraz ½ udziału w budynku gospodarczym. Dodał, że udział w domu mieszkalnym oraz gospodarstwie rolnym odziedziczył po zmarłych rodzicach. W sprzeciwie wnioskodawca poniósł, że jego przychód w 2008 r. z tytułu prowadzenia sklepu wyniósł 17.987, 50 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy o p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd stwierdza, że wnioskodawca nie wykazał, ze znajduje się w trudnej sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznano, że brak jest uzasadnionych powodów do przyznania stronie prawa pomocy. Wnioskodawca prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe posiada stały dochód miesięczny o łącznej wysokości 1.869,00 zł. Ponadto, wnioskodawca prowadzi sklep wielobranżowy z którego roczny przychód w 2008 r. wyniósł 17.987,50 złotych, co miesięcznie stanowi przychód w wysokości 1.498,95 złotych. Okoliczności te wskazują, ze wnioskodawca nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Posiada stałe dochody, prowadzi sklep wielobranżowy. W świetle powyższego nie można uznać że jest on osobą ubogą, która z uzyskiwanych dochodów zaspokaja tylko podstawowe potrzeby życiowe. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada zaś stały miesięczny dochód, to powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie można natomiast uznać by skarżący nie posiadał środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych własnych i rodziny. Ze zgromadzonego materiału wynika, że wnioskodawcę stać na opłacenie kosztów sądowych. W tej sytuacji Sąd uznał, że wnioskodawca posiadając stały, wykazany dochód miesięczny oraz dodatkowe źródło dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie i jest w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie. Zaznaczyć również należy, że na obecnym etapie postępowania jedyny koszt jaki wnioskodawca ma ponieść to wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.