VII SO/Wa 41/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 grudnia 2009 r. oddalającego wniosek S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia: odmówić S. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 2 grudnia 2009 r. (data wpływu do Sądu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawcę formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 31 grudnia 2009 r., jednakże z uwagi na złożenie sprzeciwu ww. postanowienie wydane przez referendarza sądowego straciło moc, a wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. Z ww. formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką. Utrzymuje się z dochodów z tytułu wykonywanej pracy, renty żony w łącznej wysokości 1.869,00 zł. oraz dochodów z tytułu prowadzonego sklepu wielobranżowego, z którego w 2008 r. osiągnął przychód w wysokości 17.987,50 złotych, co miesięcznie daje przychód w wysokości 1.498,95 złotych. Wnioskodawca oświadczył, że córka nie uzyskuje dochodu i jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy. Podał też, że posiada ½ udziału w domu o powierzchni 110 m ² , ½ udziału w nieruchomości rolnej o powierzchni 3,29 ha fizycznych oraz ½ udziału w budynku gospodarczym. Dodał, że udział w domu mieszkalnym oraz gospodarstwie rolnym odziedziczył po zmarłych rodzicach. W sprzeciwie wnioskodawca poniósł, że jego przychód w 2008 r. z tytułu prowadzenia sklepu wyniósł 17.987, 50 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy o p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd stwierdza, że wnioskodawca nie wykazał, ze znajduje się w trudnej sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawca prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe posiada stały dochód miesięczny o łącznej wysokości 1.869,00 zł. Ponadto, wnioskodawca prowadzi sklep wielobranżowy z którego roczny przychód w 2008 r. wyniósł 17.987,50 złotych, co miesięcznie stanowi przychód w wysokości 1.498,95 złotych. Okoliczności te wskazują, ze wnioskodawca nie znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Posiada stałe dochody, prowadzi sklep wielobranżowy. W świetle powyższego nie można uznać że jest on osobą ubogą, która z uzyskiwanych dochodów zaspokaja tylko podstawowe potrzeby życiowe. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada zaś stały miesięczny dochód, to powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie można natomiast uznać by skarżący nie posiadał środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych własnych i rodziny. Ze zgromadzonego materiału wynika, że wnioskodawcę stać na opłacenie kosztów sądowych. W tej sytuacji Sąd uznał, że wnioskodawca posiadając stały, wykazany dochód miesięczny oraz dodatkowe źródło dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie i jest w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie. Zaznaczyć również należy, że na obecnym etapie postępowania jedyny koszt jaki wnioskodawca ma ponieść to wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.