VII SO/Wa 46/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SO/Wa 46/09 z wniosku C. P. o wymierzenie Ministrowi Finansów kary grzywny za nie przekazanie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w trybie określonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1) wymierzyć Ministrowi Finansów karę grzywny w wysokości 3.000 (trzy tysiące) złotych; 2) zasądzić od Ministra Finansów na rzecz C. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 6 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek C. P. o wymierzenie Ministrowi Finansów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., kary grzywny za nie przekazanie skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. We wniosku podniesiono, że w dniu 26 czerwca 2009 r. C. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], za pośrednictwem Ministra Finansów. Skarga ta została doręczona organowi w dniu 1 lipca 2009 r. Wnioskodawczyni wskazała, że pomimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku Minister Finansów nie przekazał skargi i akt sprawy do Sądu. Przy piśmie z dnia 3 grudnia 2009 r. Sąd doręczył organowi odpis wniosku. W dniu 11 grudnia 2009 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź organu na wniosek, przy której Minister Finansów nadesłał skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. Organ przyznał, że nie zastosował się do obowiązku wynikającego z dnia 54 § 2 p.p.s.a. Jednakże niezwłocznie po interwencji wnioskodawczyni wykonał ciążący na nim obowiązek. Organ wskazał, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było spowodowane celowym działaniem, lecz próbą wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnych dot. możliwości umarzania ustalonych opłat legalizacyjnych. W tym celu Minister Finansów zwracał się trzykrotnie do Ministra Finansów (przy pismach z dnia 2 lutego, 2 września, 21 października br.). Minister Infrastruktury przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 4 listopada 2009 r. Po wyjaśnieniu powyższych kwestii została sporządzona odpowiedź na skargę, którą przekazano do Sądu w dniu 8 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie organowi kary grzywny zasługuje na uwzględnienie. Art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 54 § 2 ww. ustawy organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (patrz: art. 55 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy wskazać, że w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08 (publ. LexPolonica nr 1877101, Gazeta Prawna 2008/69 str. 11) Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy. Ponadto od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., zgodnie z art. 173 § 1 in fine p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 1 lipca 2009 r. do Ministra Finansów wpłynęła skarga C. P. na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...]. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., ww. skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi powinna być przekazana przez organ administracyjny do Sądu w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. A zatem najpóźniej w dniu 31 lipca 2009 r. Minister Finansów winien przekazać ww. skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Dokonując wykładni językowej ww. przepisu ustawy należy przyjąć, że grzywna o jakiej w nim mowa ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W postanowieniu z dnia 5 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 1024/06 (publ. LexPolonica nr 1059620, ONSAiWSA 2006/6 poz. 156) Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 259). W związku z powyższym, zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotowy wniosek, wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie ma wyłącznie charakteru środka dyscyplinującego, ponieważ należy mu przypisać również charakter restrykcyjny, jednak ww. przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu administracyjnego. Sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj. przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 13 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Ol 10/06, publ. LexPolonica nr 1573643, Gazeta Prawna 2007/175 str. 26). W niniejszej sprawie, nie ulega wątpliwości Sądu, że Minister Finansów swoim działaniem naruszył art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ ww. dokumenty zostały przekazane osobiście do Sądu w dniu 8 grudnia 2009 r., a więc z ponad czteromiesięcznym uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Przekazanie nastąpiło dopiero w wyniku interwencji skarżącej, która złożyła przedmiotowy wniosek o ukaranie Ministra Finansów grzywną. W ocenie Sądu, okoliczność podnoszona przez Ministra Finansów dot. wystąpienia do Ministra Infrastruktury w sprawie wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnych nie miała wpływu na wykonanie ciążącego na Ministrze obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z samej też treści odpowiedzi na skargę nie wynika również by organ ten powoływał się na potrzebę wyjaśnienia wątpliwości interpretacyjnych oraz przedstawione przez Ministra Infrastruktury stanowisko w piśmie z dnia 4 listopada 2009 r. W związku z powyższym, wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony i podlega uwzględnieniu, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). W pkt 2 postanowienia orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.