VII SO/Wa 48/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. K. o wymierzenie grzywny Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu za nie przekazanie skargi H. K. z dnia [...] września 2010 r. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu K. N. z Kancelarii Radcy Prawnego ul. [...] m [...], [...], kwotę 120,00 ( sto dwadzieścia ) złotych, podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towaru i usług tj. kwotę 27, 60 (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) złotych, łącznie kwotę 147 ,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 12 listopada 2010 r. H. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu za nie przekazanie do Sądu trzech skarg: z dnia [...] września 2010 r., dnia [...] września 2010 r., i trzeciej której daty skarżący nie podał. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, gdyż organ dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wskazana przez skarżącego we wniosku o wymierzenie grzywny skarga z dnia [...] września 2010 r. została przekazana do Sądu przy piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. stanowiącym odpowiedź organu na skargę na decyzję z dnia [...] września 2010 r. znak : [...] i dołączona do sygnatury akt VII SA/Wa 2168/10. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu wniósł pismo którym podtrzymał zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2011 r. Pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 490/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie H. K. na postanowienie z dnia 12 stycznia 2011 r. oddalające wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.). W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu pisma stanowiącego uzupełnienie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit d) ww. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym w drugiej instancji wynosi 120 zł. W konsekwencji w niniejszej sprawie radcy prawnemu należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 27,60 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 złotych. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 ww. ustawy oraz § 14 ust 2 pkt 2 lit. d) ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.