VII SO/Wa 8/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. W. o wymierzenie Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: odmówić J. W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. W. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w łącznej wysokości 3 351,84 zł. Mąż wnioskodawczyni otrzymuje dodatek pielęgnacyjny zawarty w ww. kwocie. Posiadany majątek obejmuje mieszkanie o pow. 60 m2, dom drewniany na wsi z 1947-48 r. wg. oświadczenia, dwie działki na wsi o łącznej pow. 0,35 ha. Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi wysokie koszty związane z kserowaniem dokumentów, wielością spraw prowadzonych w sądach oraz koniecznością pomocy bezrobotnej córce, z tego powodu nie ma możliwości zgromadzenia oszczędności. Wskazała, że do końca miesiąca ma obowiązek spłaty kredytu w wysokości 1 600 zł., w przypadku niespłacenia tego kredytu nie będzie mogła zaciągnąć kolejnego. Podniosła, że są z mężem osobami schorowanymi (II grupa inwalidzka). Korzysta z odpłatnej pomocy osób trzecich przy niektórych cięższych pracach fizycznych. Wskazała, że w związku z ww. koniecznością spłaty całości kredytu nie będzie mogła zapłacić czynszu w wysokości 560 zł. i opłat za działkę w ogródku pracowniczym w wysokości 400 zł. Wskazała, że z posiadanych nieruchomości wiejskich nie czerpie pożytków. Dom na wsi nie jest przystosowany do użytkowania. Miesięczne wydatki poniesione w miesiącu kwietniu br. jakie strona wskazała, to: czynsz 562,37 zł., telefon 34,50 zł., energia elektryczna 104,16 zł., leki ok. 280 zł., usługi pocztowe ok. 60 zł., opłaty bankowe ok. 30 zł., kredyt 700 zł., podróże na rozprawę 120 zł., życie i środki czystości, drobne art. odzieżowe oraz kosmetyki 1200 zł., ubezpieczenia i składki 119,37 zł., internet 111 zł. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową J. W. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni jest osobą na tyle ubogą, że jej rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie o pow. 60 m2, dom drewniany, dwie działki. Dochód z którego się utrzymuje wraz z mężem to 3 351,84 zł. Wskazała także, że pomaga finansowo rodzinie. Okoliczności te wskazują, że strona posiada płynność finansową i potrafi gromadzić oszczędności. Z danych zawartych w formularzu PPF nie przedstawia się obraz wnioskodawczyni jako osoby ubogiej, a tylko takim osobom należy przyznawać prawo pomocy. Podkreślić należy, ze przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada stałe dochody. Należy również pamiętać, że na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem w sprawie jest wpis sądowy od wniosku w wysokości 100 zł. Koszt ten pozostaje w zasięgu możliwości finansowych wnioskodawczyni. Okoliczności te świadczą o tym, iż strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.