VIII SA/Wa 1/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z [...] września 2020 r. Nr [...] Prezydent Miasta R. (dalej: Prezydent, organ I instancji), działając na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 1, ust. 1a, ust. 6, art. 182 ust. 3, art. 194 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz.821, dalej: ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz.256 z późn.zm., dalej: k.p.a.), ustalił opłatę rodzica M. B. (dalej: strona, skarżący) za pobyt jego dziecka K. Z.-[...]. w pieczy zastępczej w łącznej wysokości [...] zł, tj. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, określając jednocześnie, że opłatę za okres od 1 stycznia 2020 r. do 30 września 2020 r. w łącznej wysokości [...] zł należy wpłacić do kasy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. (dalej: MOPS) lub na rachunek bankowy nr [...], gdy decyzja stanie się ostateczna, natomiast opłatę za okres od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. należy wpłacać do ostatniego dnia każdego miesiąca. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał treść przepisów ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a następnie wskazał, że dziecko – K. Z.-[...]. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w R. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] sierpnia 2011 r., wydanego w sprawie sygn. akt [...], przebywa w rodzinie zastępczej spokrewnionej. Matka dziecka nie żyje. Wysokość świadczeń na utrzymanie dziecka w rodzinie zastępczej ustalona została na mocy decyzji z [...] października 2014 r., znak: [...] , w wysokości [...] zł miesięcznie. Następnie Prezydent podał, że skarżący zwrócił się z prośbą o odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w wymienionym wyżej okresie. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], odmówiono mu odstąpienia od naliczania opłaty, w związku z czym organ zobowiązany był do jej ustalenia. W tym celu w dniach: [...] lutego 2010 r. i [...] maja 2020 r. organ I instancji wzywał skarżącego do przedstawienia swojej sytuacji dochodowej, jednak bezskutecznie. Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik [...] US), który udzielił informacji o dochodach skarżącego za 2019 r., nie można było jednoznacznie ustalić kwoty jego dochodów. Dlatego ustalono stronie opłatę w pełnej wysokości przyznanych rodzinie zastępczej świadczeń, tj. w kwocie [...] zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. Od decyzji Prezydenta skarżący złożył odwołanie zarzucając, że jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Skarżący podał, że nie kwestionuje co do zasady swoich obowiązków wynikających z art. 193 ust.1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, jednak w jego ocenie organ w sposób sprzeczny z przepisami prawa ustalił jego zobowiązanie z tego tytułu w pełnej wysokości. Zaprzeczył, aby uchylał się od współpracy z organem. W styczniu ubiegłego roku dostarczył wszystkie dokumenty księgowe za każdy miesiąc, a także oświadczenia, które zgodnie z przepisami winny w takiej sytuacji stanowić podstawę przyjęcia wysokości dochodu. Według skarżącego, biorąc pod uwagę obecną sytuację, nielogicznym byłoby ustalenie wysokości osiąganych dochodów na podstawie ubiegłorocznych zeznań podatkowych PIT, bowiem prowadziłoby to do sytuacji, kiedy aktualna wysokość jego zobowiązań jest ustalana na podstawie danych hipotetycznych i prognozowanych, a nie realnie i aktualnie uzyskiwanych dochodów. Zobowiązał się do przedstawienia oświadczenia z deklarowanym dochodem oraz dokumentów księgowych z dokładnie wyliczonymi kwotami za każdy miesiąc. Przyznał, że nie dostarczył żądanego przez MOPS zeznania rocznego PIT, ponieważ zeznania podatkowe składa wspólnie z żoną, która nie wyraża zgody na przedstawienie dokumentów zawierających jej dane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z [...] października 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ma charakter związany i organ jest zobowiązany ją wydać w każdym przypadku zaistnienia okoliczności unormowanych w art. 193 ust. 1 i ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. W konsekwencji strony postępowania nie mają większego wpływu na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia, gdyż zależy ono jedynie od kiedy dziecko pozostaje w pieczy zastępczej oraz jakie świadczenia i dodatki otrzymało. Z uwagi na fakt, że wobec skarżącego została wydana decyzja o odmowie odstąpienia od naliczania opłaty, organ zobowiązany był do ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej zgodnie z regułami, określonymi w uchwale Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (dalej: uchwała Rady Miejskiej z 2012 r). Kolegium, podobnie jak organ I instancji, oceniło materiał dowodowy zebrany w sprawie, a w szczególności pismo Naczelnika [...] US z [...] lipca 2020 r., znak: [...], że nie można z niego jednoznacznie ustalić kwoty dochodów skarżącego, który prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą i jest osobą samotnie gospodarującą. Skarżący sam, pomimo dwukrotnych wezwań, nie przedstawił żądanego zeznania podatkowego złożonego za poprzedni rok kalendarzowy, a tylko taki dokument w świetle art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm., dalej: u.p.s.) jest podstawą ustalenia dochodu strony w przedmiotowej sprawie. Takimi dokumentami nie są dokumenty księgowe dołączone przez skarżącego do odwołania z wyliczonymi kwotami dochodu za każdy miesiąc 2020 r. W konsekwencji, zdaniem Kolegium, brak jest możliwości ustalenia dochodu skarżącego, co uzasadnia ustalenie na jego rzecz opłaty za pobyt syna w rodzinie zastępczej w pełnej wysokości przyznanych jej świadczeń. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organ w przedmiotowej sprawie nie może ustalić dochodu na innych zasadach niż określone w uchwale Rady Miejskiej z 2012 r., podjętej na podstawie delegacji ustawowej. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia lub zmiany. W jego ocenie decyzje organów wydane w przedmiotowej sprawie są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, ponieważ syn przebywa od kliku lat w rodzinie zastępczej wbrew jego woli. Po śmierci matki dziecka wyraził bowiem chęć sprawowania nad chłopcem osobistej pieczy. Jednak mocą orzeczenia sądowego syn został umieszczony w spokrewnionej rodzinie zastępczej - u dziadków macierzystych. Poza tym skarżący oświadczył, że regularnie i dobrowolnie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego, stąd poprzez obciążenie go płatnością za pobyt małoletniego w rodzinie zastępczej następuje faktyczne zdublowanie obowiązku alimentacyjnego. Ponadto strona nie zgodziła się z ustaleniem przez organy pełnej wysokości jej zobowiązania, z pominięciem przepisów dotyczących stosowania kryterium dochodowego. Kolegium nie dokonało indywidualnej analizy sytuacji skarżącego, tylko powieliło ustalenia organu I instancji. Autor skargi wskazał, że MOPS dysponuje obszerną dokumentacją księgową, obrazującą jego sytuację dochodową. W grudniu 2019 r., na żądanie MOPS, dostarczył wszystkie dokumenty księgowe, za każdy miesiąc, które zgodnie z przepisami prawa winny w takiej sytuacji stanowić podstawę przyjęcia wysokości dochodu. Złożył również swoje rozliczenie podatkowe PIT-5, który to dokument dostarcza najbardziej precyzyjnych danych, dotyczących zarówno przychodu, kosztu jego uzyskania oraz ewentualnych strat. Podkreślił, że w miesiącach: lipiec i sierpień 2019 r. miał zawieszoną działalność gospodarczą, kiedy nie uzyskiwał dochodu, co zostało również potwierdzone odpowiednimi dokumentami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Bezsporne jest w sprawie, że małoletni syn skarżącego na mocy orzeczenia sądowego przebywa w pieczy zastępczej dziadków macierzystych. Matka dziecka nie żyje, a ojciec jest pozbawiony władzy rodzicielskiej (por. postanowienie Sądu Rejonowego w R. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] września 2017 r., sygn. akt [...]). Decyzją Prezydenta z [...] października 2014 r., znak: [...], zmienioną decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], przyznano rodzinie zastępczej małoletniego syna strony świadczenie w wysokości [...] zł miesięcznie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka – do dnia faktycznego opuszczenia przez niego rodziny zastępczej. Zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 – w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka. Opłatę, o której mowa w ust. 1, rodzice ponoszą od dnia umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej (ust. 1a), także gdy są pozbawieni władzy rodzicielskiej (ust. 6). Zgodnie z art. 194 ust. 1 ww. ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala w drodze decyzji starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. W art. 194 ust. 2 ustawy ustawodawca przewidział upoważnienie dla rady powiatu do określenia w drodze uchwały szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że w toku postępowania o ustalenie odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej skarżący złożył wniosek o odstąpienie od ustalenia tej opłaty za okres od stycznia 2020 r. (k. 30). Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], Prezydent odmówił odstąpienia od naliczania skarżącemu opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej za rok 2020 (k. 39), powołując się na przepisy ww. uchwały Rady Miejskiej z 2012 r. Uchwała ta została wydana na podstawie art. 194 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Wydanie decyzji w przedmiocie odstąpienia od ustalenia opłaty powoduje, że do czasu uzyskania przez tę decyzję waloru ostateczności nie może być rozstrzygana sprawa ustalenia tej opłaty (por. wyrok NSA z 14 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3078/14, publ. Lex nr 2100692). Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji wynika, że ww. decyzja jest ostateczna, więc była podstawa do wydania kolejnej decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty. W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał skarżącego za osobę samotnie gospodarującą, zgodnie z § 2 pkt 3 uchwały Rady Miasta z 2012 r., prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, którego dochodu za 2019 r. jednoznacznie nie można ustalić (skarżący nie przedstawił żądnych informacji o swojej sytuacji materialnej, a uzyskany przez Prezydenta dokument od Naczelnika [...] US w R. o uzyskanych przez stronę dochodach w 2019 r. był dla organu niejednoznaczny). Pomimo że skarżący w odwołaniu kwestionował wysokość swojego zobowiązania, Kolegium nie przeprowadziło własnych ustaleń w odniesieniu do jego dochodów, tylko powieliło wniosek organu I instancji dotyczący pisma Naczelnika [...] US, że z tego dokumentu nie można tych dochodów jednoznacznie ustalić. W ocenie Sądu, brak jest ze strony organu odwoławczego rozpoznania istoty sprawy w tym zakresie, ponieważ w dalszym ciągu nie jest wiadome, dlaczego z tego dokumentu nie wynika kwota dochodu uzyskanego przez skarżącego w 2019 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Z informacji Naczelnika [...] US można wywieść, że w 2019 r. skarżący złożył wspólnie z małżonką zeznanie podatkowe PIT-36, w którym wykazał następujące kwoty: przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, koszty uzyskania przychodu z tej działalności, różnicę pomiędzy przychodem a kosztami ich uzyskania, dochód z działalności wykonywanej osobiście, składki na ubezpieczenia społeczne odliczone od dochodu, podatek należny oraz składki na ubezpieczenia zdrowotne odliczone od podatku. Jeśli organy miały wątpliwości co do kwoty dochodów skarżącego uzyskanych w 2019 r., a wynikających z ww. pisma, należało wystąpić o jego interpretację, tym bardziej, że ta informacja była żądana z urzędu przez organ I instancji. W tym miejscu należy zauważyć, że w toku postępowania organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności, winny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), są zobowiązane do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego swobodnej, a nie dowolnej oceny (art. 80 k.p.a.). W polskim porządku prawnym strona ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej przez organy administracji publicznej (art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP). W konsekwencji tego założenia ustawodawca ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym - co do zasady - jako postępowanie merytoryczne. Oznacza to, że działania organu odwoławczego to nie tylko kontrola decyzji organu I instancji, ale także działanie merytoryczne równoważne działaniom organu I instancji. Tej własnej oceny dowodów w przedmiotowej sprawie, w tym ww. dokumentu, dokonanej przez Kolegium, zabrakło. Poza tym, zdaniem Sądu, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, wbrew art. 107 § 3 k.p.a., przeprowadził niejasny i mało przejrzysty wywód co do okoliczności ustalenia skarżącemu kwoty odpłatności za pobyt jego syna w pieczy zastępczej w pełnej wysokości. Z jednej strony bowiem wskazał, że strony postępowania prowadzonego w trybie art. 193 ust. 1 i ust. 1a ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie mają większego wpływu na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia, gdyż zależy ono jedynie od takich czynników, jak: od kiedy dziecko pozostaje w pieczy zastępczej oraz jakie świadczenia i dodatki otrzymało (strona 3 zaskarżonej decyzji), co może sugerować, że nie zależy to od dochodów zobowiązanego. Natomiast z drugiej strony stwierdził, że po wydaniu decyzji o odmowie odstąpienia od naliczenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej organ był zobowiązany do jej ustalenia zgodnie z regułami, określonymi w uchwale Rady Miejskiej z 2012 r. Przepis § 2 pkt 1 tej uchwały przewiduje, że ilekroć w uchwale jest mowa o dochodzie – oznacza to odpowiednio dochód na osobę samotnie gospodarującą lub dochód na osobę w rodzinie ustalony zgodnie z przepisami u.p.s. Stosownie zaś do art. 8 ust. 5 u.p.s. w stosunku do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą: 1) opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych - za dochód przyjmuje się przychód z tej działalności pomniejszony o koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem należnym określonym w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych i składkami na ubezpieczenie zdrowotne określonymi w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, związane z prowadzeniem tej działalności oraz odliczonymi od dochodu składkami na ubezpieczenia społeczne niezaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów, określonymi w odrębnych przepisach, z tym że dochód ustala się, dzieląc kwotę dochodu z działalności gospodarczej wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym za poprzedni rok kalendarzowy przez liczbę miesięcy, w których podatnik prowadził działalność, a jeżeli nie prowadził działalności, za dochód przyjmuje się kwotę zadeklarowaną w oświadczeniu tej osoby; 2) opodatkowaną na zasadach określonych w przepisach o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - za dochód przyjmuje się kwotę zadeklarowaną w oświadczeniu tej osoby. Tymczasem zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ winien w decyzji przedstawić spójną argumentację, zawierającą uzasadnienie faktyczne i prawne, wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. W związku z powyższym Sąd uznał, że zasadny jest zarzut skargi o braku własnej analizy materiału dowodowego przez organ odwoławczy w odniesieniu do ustalenia wysokości dochodów skarżącego. Ocena, że z informacji uzyskanej od Naczelnika [...] US z [...] lipca 2020 r. nie można jednoznacznie ustalić kwoty tych dochodów jest niewystarczająca i niezrozumiała w kontekście tego, że przecież organ I instancji żądał od strony złożenia zeznania podatkowego za 2019 r., które powinno mieć odzwierciedlenie w treści ww. pisma. Jak już wyżej wskazano, w związku z treścią pisma Naczelnika [...] US organ może zwrócić się o uzupełnienie żądanych danych, czy też wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości. Poza tym Sąd zwraca uwagę, że do wyliczenia dochodu skarżącego za 2019 rok na podstawie art. 8 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej istotne jest jeszcze ustalenie liczby miesięcy, w których podatnik prowadził działalność, a ze skargi wynika, że w miesiącach: lipcu i sierpniu 2019 r. miał on zawieszoną działalność gospodarczą, co (jak twierdzi skarżący) zostało potwierdzone odpowiednimi dokumentami, będącymi w posiadaniu organu I instancji. Takich dokumentów jednak brak w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że dokumenty księgowe załączone do odwołania z wyliczonymi kwotami dochodu za każdy miesiąc 2020 roku nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem istotny jest dochód strony za 2019 rok. Tak samo należy ocenić dokumenty dołączone przez stronę do skargi (rozliczenie podatkowe PIT-5 za miesiące: styczeń-sierpień 2020 r.). Niezasadny jest również zarzut sprzeczności zaskarżonej decyzji z zasadami współżycia społecznego. Sąd administracyjny, dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 673/19, publ. Lex nr 2717398). W postępowaniu o ustalenie odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w trybie art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie ma też wpływu wskazywana przez skarżącego realizacja obowiązku alimentacyjnego wobec małoletniego syna. Ta okoliczność mogłaby ewentualnie być rozważana w postępowaniu o odstąpienie od ustalenia tej opłaty na podstawie uchwały Rady Miejskiej z 2012 r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przez Kolegium przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu skargi Kolegium rozpozna odwołanie skarżącego z uwzględnieniem powyższych uwag Sądu.