VIII SA/Wa 1002/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. L., I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżących K. i I. L. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] znak [...] odmawiającą K. i I. L. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą remont i modernizacja stołówki [...] dla potrzeb gastronomii, rozrywki i hotelarstwa oraz budowy bramy wjazdowej w granicy działek nr [...][...][...], przy ul. S. [...] w R.. Powyższa decyzja została poprzedzona następującym postępowaniem: Pismem z dnia [...] września 2000 r. K. i I. małżonkowie L. wnieśli do Prezydenta Miasta R. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą remont i modernizacja stołówki [...] dla potrzeb gastronomii, rozrywki i hotelarstwa oraz budowy bramy wjazdowej w granicy działek nr [...][...][...], przy ul. S. [...] w R.. W sprawie kilkakrotnie organ I instancji wydawał decyzje odmawiające wydania decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które uchylane były przez organ odwoławczy. Na podstawie jednej z takich decyzji organu odwoławczego zobowiązano organ I instancji do ustalenia co jest przedmiotem wniosku, z uwagi na wielokrotne zmiany wniosku przez inwestorów, co powodowało niejasności w tym zakresie. Mając na względzie wytyczne organu odwoławczego pismem z dnia [...] września 2008 r. wezwano K. i I. małż. L. – w trybie art. 64 §2 kpa, do sprecyzowania na nowo, w sposób szczegółowy swojego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, złożonego [...] września 2000 r. Ponadto wskazano, ze wniosek winien spełniać wszystkie wymogi art. 41 ust. 2 pkt 1 do 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nieusunięcie ww. braków w terminie [...] dni od daty jego otrzymania spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie inwestorzy otrzymali w dniu [...] września 2008 r. Pismem z [...] października 2008 r. inwestorzy w nawiązaniu do ww. pisma organu poinformowali, że jak wynika z ich pism procesowych, rezygnują oni z modernizacji stołówki dla potrzeb hotelarstwa. W pkt 3 pisma określili na nowo zakres wniosku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Prezydenta Miasta R. odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że z uwagi na dzień złożenia wniosku zastosowanie w sprawie znajdują przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Stosownie do treści art. 41 §2 ww. ustawy wniosek musi spełniać wszystkie wskazane w nim wymogi. Wniosek inwestorów był kilkakrotnie uzupełniany i zmieniany, zaś brak prawidłowego doprecyzowania wniosku był między innymi powodem uchylenia wcześniejszych decyzji organu wydanych w niniejszej sprawie. Mając to na względzie organ pismem z dnia [...] września 2008 r. wezwał inwestorów do sprecyzowania na nowo swojego wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Tymczasem inwestorzy w odpowiedzi na wezwanie wypowiedzieli się na temat zamierzeń inwestycyjnych w sposób dotychczasowy. Z uwagi na to, że nadal nie zostały spełnione wymagania dotyczące prawidłowego sprecyzowania wniosku, postanowiono odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji, ponieważ brak jest możliwości wyegzekwowania w sposób prawidłowy określenia zamierzenia inwestycyjnego oraz uzupełnienie wniosku inwestora, co ma istotne znaczenie dla ustalenia prawidłowego rozstrzygnięcia. Odwołanie od powyżej decyzji wnieśli K. i I. małżonkowie L.. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązania Prezydenta Miasta R. do wydania decyzji zgodnie z ich wnioskiem sprecyzowanym w pkt [...] pisma z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] maja 2009r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji co do tego, że inwestorzy nie zastosowali się do żądań organu w zakresie sprecyzowania swojego wniosku. Ponieważ to właśnie wniosek stanowi podstawę prowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, organ I instancji zasadnie odmówił ustalenia warunków dla planowanej inwestycji. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wnieśli K. i I. małżonkowie L. (dalej jako skarżący), którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli wcześniej prezentowaną argumentację. Dodatkowo podnieśli, że Prezydent Miasta R. powinien być wyłączony od rozpatrzenia sprawy, gdyż sprawa dotyczy ustalenia warunków zabudowy terenu, którego właścicielem jest miasto lub Skarb Państwa reprezentowany przez prezydenta miasta, zaś skarżący są użytkownikami wieczystymi tych gruntów. Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucili naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. W ocenie skarżących, jeśli ich wniosek z [...] października 2010 r. nie jest czytelny, czy nie jest zrozumiały lub nie spełnia wymogów, organ winien wezwać skarżących do jego uzupełnienia, ze wskazaniem czego ma dotyczyć. Mając na względzie powyższe organy dopuściły się naruszenia art. 7, 8, 9, 12, 24 § 1, 26 §2, 35 w zw. z art. 61, 77 kpa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu niewyłączenia się Prezydenta od rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy uznał ten zarzut za bezzasadny, gdyż prezydent miasta nie był stroną postępowania administracyjnego, lecz występował w roli organu administracji, nadto w niniejszej sprawie prawo własności ustępuje prawu wieczystego użytkowania skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga podlega uwzględnieniu jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane. W sprawie niniejszej organ I instancji wezwał skarżących do sprecyzowania wniosku oraz uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Uznając, że strona skarżąca nie sprecyzowała wniosku i nie uzupełniła jego braków formalnych organ I instancji odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję tą utrzymał organ odwoławczy. Takie stanowisko organu wnoszącego jednocześnie o oddalenie skargi wskazuje na chęć przeniesienia na stronę skarżącą całkowitej odpowiedzialności za brak określenia we wniosku o wydanie decyzji funkcji przewidywanej zabudowy, co w tej sprawie jak się okazuje było konieczne aby można było stwierdzić, czy zamierzenie strony było zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stanowiska organu nie można jednak w ocenie Sądu podzielić, stosownie bowiem do wymogu art. 7 Kpa organ administracji ma obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i załatwić sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Jest oczywiste, że nie można rozpoznać wniosku strony w sposób odpowiadający prawu, wówczas, gdy jest on niepełny, w szczególności nie odpowiada wymogom przepisu art. 41 ust. 2 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Usuwaniu braków wniosku służy regulacja zawarta w przepisie art. 64 Kpa. Stosownie do przepisu art. 64 par. 2 Kpa jeżeli podanie /wniosek/ nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa /w niniejszej sprawie art. 41 ust. 2 ww. ustawy/, orzekający w sprawie organ administracji powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania /wniosku/ bez rozpoznania. Orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji rozpoznawały natomiast sprawę w sytuacji, gdy jednocześnie uznają, że skarżący nie podali we wniosku wszystkich wymaganych informacji /nie wskazali jakie będzie przeznaczenie przedmiotowego obiektu/ i nie uzupełnili wniosku. Skoro organ wzywa skarżących do sprecyzowania wniosku i jego uzupełnienia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, zaś skarżący w ocenie organu wezwania tego nie wykonują, to zgodnie z wezwaniem organ I instancji powinien pozostawić wniosek skarżących bez rozpatrzenia, nie zaś jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, rozpatrzyć go merytorycznie. W ocenie Sądu zachodzi sprzeczność treści zaskarżonych decyzji (podstawy prawnej) z ich uzasadnieniem, w którym jako podstawę odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organy jako powód podają brak możliwości wyegzekwowania w sposób prawidłowy określenia zamierzenia inwestycyjnego oraz uzupełnienie wniosku inwestora, co ma istotne znaczenie dla ustalenia prawidłowego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji wskazuje, że de facto przyczyną odmowy wydania decyzji było niespełnienie wymogów formalnych wniosku, wobec tego organ I instancji nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego, lecz powinien wydać rozstrzygnięcie formalne o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, nie zaś rozpoznać wniosek merytorycznie. Zaskarżone rozstrzygnięcia naruszają więc przepis art. 7 kpa i w związku z tym nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Ponieważ jest to okoliczność wystarczająca do uchylenia zaskarżonych decyzji, przedwczesnym byłoby ustosunkowanie się przez Sąd do pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 §1 pk1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1) wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2) wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w pkt 3) wyroku. ----------------------- 5