VIII SA/Wa 1005/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego R. L. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 w związku z art. 8, art. 10 ust. 4, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 16, art. 60, art. 62 ust. 2, art. 63, art. 106 ust. 3b, art. 110 ust. 7-8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.; dalej: "u.p.s.") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "k.p.a."), ustalił w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] listopada 2009 r. zobowiązanie R. L. (dalej: "skarżący") z tytułu odpłatności za pobyt babki – B.T. w Domu Pomocy Społecznej im. [...] w R. (dalej: "DPS") w kwocie [...] zł. Organ I instancji wskazał, iż B. T. została skierowana do DPS decyzją z [...] kwietnia 2004 r., a następnie umieszczona w nim na podstawie tej decyzji w dniu [...] lipca 2004 r. Powołując art. 60 ust. 1 u.p.s. podniósł, iż pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, który w wymienionym wyżej domu został ustalony w poszczególnych okresach w następujących kwotach: od grudnia 2008 r. do marca 2009 r. na kwotę [...] zł. (Zarządzenie Prezydenta Miasta R. nr [...] z [...] lutego 2008 r.) oraz od kwietnia 2009 r. do [...] lutego 2010 r. na kwotę [...] zł. (Zarządzenie Prezydenta Miasta R. nr [...] z [...] lutego 2009 r.). Na podstawie art. 61 u.p.s. organ podniósł, iż mieszkaniec domu, jego małżonek, zstępni przed wstępnymi i gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej mają obowiązek ponoszenia opłat związanych z pobytem w domu pomocy społecznej. Małżonek, zstępni oraz wstępni ponoszą odpłatność zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. W przypadku nie wywiązywania się z obowiązku opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przez w/w osoby, opłaty te zastępczo ponosi gmina, której przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych na ten cel wydatków. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Podał, iż babka skarżącego przebywała w DPS od [...] lipca 2004 r. do [...] listopada 2009 r. i ponosiła miesięczną opłatę za pobyt w wysokości [...]% posiadanego dochodu, tj. IV 2008 r. – III 2009 r. - [...] zł., IV - X 2009 r. – [...] zł., XI 2009 r. – [...] zł. Wpłacane przez nią kwoty nie pokrywały jednak całości kosztów utrzymania, wobec czego pozostałą część zastępczo wnosiła Gmina Miasta R.. Podniósł, iż sytuacja rodzinna i dochodowa skarżącego w w/w okresie nie była znana organowi w dniu kierowania B.T. do DPS, a stan jej zdrowia wymagał umieszczenia w DPS. Dlatego też organ I instancji wydał decyzję o odpłatności i skierowaniu B.T. do DPS bez wydania decyzji o ustaleniu odpłatności skarżącego. Ponadto wskazał, iż B.T. była wdową, a osobami zobowiązanymi do uiszczania opłatności za pobyt w DPS, stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., byli: córka A.L., synowie: Z.T. i A.T. oraz wnuki: E.T., M.L., R.L. (skarżący), D.T. i M. T.. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że kryterium dochodowe (określone w art. 61 ust. 2 u.p.s.) przekroczyli: A.L., R.L. i M.L. W związku z powyższym podjął czynności zmierzające do ustalenia sytuacji dochodowej skarżącego, którą przedstawił w formie tabelarycznej (str. [...] decyzji z [...] czerwca 2011 r.). Z ustaleń tych wynika, iż skarżący przekroczył kryterium dochodowe dla rodziny trzyosobowej ([...] zł). W konsekwencji organ wskazał, iż łączna kwota ustalonej dla niego odpłatności wynosi [...] zł., po uwzględnieniu odpłatności innych osób zobowiązanych. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zakwestionował decyzję co do zasady i co do wysokości wyliczonych kwot, wskazując, że narusza wszelkie możliwe przepisy zarówno prawa materialnego jak i postępowania. W szczególności podniósł, iż obowiązek partycypowania w kosztach pobytu babki w DPS powinien wynikać z decyzji o ustaleniu opłaty za pobyt w DPS. Natomiast wydana decyzja na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 u.p.s. w odniesieniu do osób zobowiązanych na podstawie umowy do wnoszenia opłat za pobyt członka rodziny, jest niedopuszczalna i musi być oceniana jako wydana bez podstawy prawnej. W odwołaniu skarżący wskazał powołując się na przepisy u.p.s., że odpłatność od [...] stycznia 2004 r. jest ustalana w drodze umowy cywilnoprawnej zawieranej przez gminę miejsca zamieszkania osoby skierowanej do DPS, przy czym ponoszenie odpłatności jest formą alimentacji tych osób. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, jednocześnie podzielając stanowisko organu I instancji, iż skarżący jest zobowiązany do ponoszenia opłatności za pobyt babki w DPS. Podał, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Z dokonanych ustaleń dotyczących jego sytuacji dochodowej wynika, iż w okresie pobytu babki w DPS w miesiącach: od [...] stycznia do [...] listopada 2009 r. miesięczny dochód skarżącego był wyższy niż 250% kryterium dochodowego osoby gospodarującej w [...]-osobowej rodzinie, przekroczył to kryterium, co kwalifikowało go do ponoszenia opłaty za pobyt B. T. w DPS. Dlatego też zobowiązano skarżącego do zwrotu za w/w okres kwoty w łącznej wysokości [...] zł. tytułem poniesionych kosztów. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż kwestia ewentualnego zwolnienia skarżącego z obowiązku partycypowania w kosztach pobytu babki, może być rozpatrzona po ustaleniu dla niego ostateczną decyzją wysokości opłaty. Od decyzji tej skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości. Autor skargi postawił zarzuty : 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię, tj. art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., art. 103 ust 2 u.p.s. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 91 ust. 1 pkt 2, 96 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.s., art. 104 pkt 5 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 2) naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 8, 9, 10 k.p.a poprzez uniemożliwienie stronie aktywnego udziału w sprawie, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, 3) nieważności decyzji, z uwagi na fakt, iż strona skarżąca pozostaje w ustroju wspólności małżeńskiej, zaś małżonek nie jest stroną postępowania, 4) naruszenie zasad wyliczenia własnych dochodów, niewłaściwe wyliczenie żądanej kwoty. Ponadto według skarżącego nastąpiło przedawnienie żądania zwrotu opłat. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga jest uzasadniona Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Sąd stwierdza też nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W sprawie niniejszej przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej była zasadność nałożonego na skarżącego obowiązku zwrotu na rzecz gminy części opłaty ponoszonej za pobyt w DPS jego babki. Zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i decyzja organu I instancji dotknięte są, zdaniem Sądu, wadami i z tego względu nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Stosownie do art. 60 u.p.s. pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, zaś średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ogłoszenie stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w DPS od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej dla osoby w dniu jej kierowania do DPS. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.s., w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowym okresie (1.01. – 1.11.2009 r.), do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej obowiązani są w kolejności: 1. mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich - przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2. małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3. gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej, przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. W myśl art. 61 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej, małżonek, zstępni i wstępni wnoszą opłaty zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 w/w ustawy. Tak więc z przepisów tych wynika, że w pierwszej kolejności w dniu kierowania do domu pomocy społecznej należy określić wysokość opłaty za pobyt, a zasady obciążenia tą (ustaloną zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.s. w dniu skierowania do DPS) opłatą określają przepisy art. 61 u.p.s. Z przepisów tych wynika, że przede wszystkim należy dążyć do określenia obowiązków osób bliskich pensjonariuszowi domu pomocy społecznej w drodze umowy zawartej w trybie art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Zarówno pensjonariusz jak i jego bliscy – zobowiązani, muszą mieć pełną świadomość co do tego, jakie i kto będzie ponosił opłaty związane ze skierowaniem do DPS i dokonać świadomego wyboru, czy umieścić taką osobę w DPS czy inaczej rozwiązać kwestię koniecznej opieki nad nią. W art. 61 ust. 3 cytowanej ustawy przewidziano obowiązek wnoszenia zastępczo opłat przez gminę, jeżeli z tego obowiązku nie wywiązują się osoby wymienione w art. 61 ust. 2 pkt 1, 2 i 2a u.p.s. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu wniesionych w tym celu kwot. Jednak podstawową przesłanką do dochodzenia przez gminę regresu wobec bliskich jest niewywiązywanie się przez nich z obowiązków określonych czy to w drodze decyzji, czy też w drodze umowy. To w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.p.s. lub w drodze umowy, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy przez: określenie kwoty opłaty za pobyt w DPS, wskazanie osób zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wskazanych w w/w przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64 u.p.s., w całości lub w części z ustalonej opłaty. Pogląd, że wynikające z art. 59 ust. 1 u.p.s. ustalenie opłaty w decyzji administracyjnej obejmuje obowiązek organu nie tylko określenia ogólnej kwoty opłaty miesięcznej, ale także osoby czy osób zobowiązanych do jej uiszczania, prezentowany jest także w literaturze (zob. A. Prekut – Ustawa o pomocy społecznej z komentarzem – cyt. za W. Maciejko, P. Zaborniak – Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008, str. 299). Obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. kreuje nie umowa, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., ale decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt w DPS przewidziana w art. 59 ust. 1 u.p.s. Z samego brzmienia art. 103 ust. 2 u.p.s. wynika, że celem takiej umowy nie jest nawiązanie cywilnoprawnego stosunku zobowiązującego do ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, ale ustalenie wysokości opłaty "wnoszonej" przez te osoby, a więc opłaty, której obowiązek ponoszenia został już ustalony. Przekonujący jest pogląd prezentowany przez W. Maciejko i P. Zaborniaka w Komentarzu do ustawy o pomocy społecznej (Warszawa 2008), że zawarcie umowy przewidzianej w art. 103 ust. 2 u.p.s. ma na celu umożliwienie małżonkowi, zstępnym i wstępnym zadeklarowanie opłacania wyższego odsetka opłaty, aniżeli wynika to z przepisów o minimalnych obciążeniach wynikających z art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a i b (wyrok NSA z 6 września 2010 r. sygn. akt I OSK 204/10 – dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania osoby skierowanej do domu pomocy społecznej powinien więc zostać określony już w decyzji o skierowaniu do DPS i o ustaleniu opłaty za pobyt. Nawet udokumentowana okoliczność odmowy zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. nie może stanowić wyłącznej podstawy do wydania decyzji o obowiązku zwrotu na rzecz gminy części opłaty przez nią ponoszonej przez taką osobę. Należy przy tym dodać, że zobowiązany winien mieć możliwość wcześniejszego zapoznania się z warunkami realizacji ciążącego na nim obowiązku. Dla ustalenia tej odpłatności nie mają natomiast znaczenia przyczyny umieszczenia osoby w DPS, zaś obowiązki małżonka i krewnych takiej osoby są zależne wyłącznie od ich sytuacji dochodowej, o czym stanowi art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, czy majątkowej nie mają zatem znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty przez zobowiązanego. Mogą natomiast stanowić podstawę do wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia o zwolnieniu z obowiązku ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż wydana w niniejszej sprawie decyzja zobowiązująca skarżącego do zwrotu na rzecz gminy w/w kwoty za pobyt babki skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w R. nie jest decyzją, o jakiej stanowi art. 59 ust. 1 u.p.s. Z akt sprawy nie wynika, by w ogóle została wydana tego rodzaju decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt babki skarżącego w DPS, której stroną byłby skarżący. Decyzje, o jakich mowa w art. 59 ust. 1 były adresowane tylko do samej B. T. umieszczonej w DPS. To zaś prowadzić musi do wniosku, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2011 r., utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, nie odpowiada omówionym wyżej wymogom. Analiza uzasadnienia prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i ją poprzedzającej z dnia [...] czerwca 2011 r. wskazuje, że organy orzekające w sprawie przyjmując za podstawę materialną wydanych rozstrzygnięć art. 61 u.p.s., zastosowały brzmienie tego przepisu. Przy czym stwierdzić należy, iż w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej organ przyjął 250% kryterium dochodowego osoby gospodarującej w rodzinie, nie mniej wskazana kwota [...] zł, nie dotyczy według Sądu tego kryterium. Wskazane wyliczenia nie pozwalają ustalić czy organ przyjął prawidłowe kryterium dochodowe osoby gospodarującej w rodzinie, mając na uwadze, że na podstawie art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 81, poz. 440), która weszła w życie z dniem 3 maja 2011 r., wprowadzono 300% jako granicę dochodu określonego w art. 61 ust. 2 lit.b). W sposób oczywisty to naruszenie przepisów prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. Z tych samych przyczyn wadliwa była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest bowiem decyzją odwoławczą wydaną na podstawie art. 138 k.p.a. Wskazać należy, iż charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, Pip 1989, z. 8, s. 147). Tym samym, decyzja organu odwoławczego, który również powinien mieć na uwadze ww. przepisy postępowania administracyjnego uchybia w ten sposób treści przepisu zawartemu w art. 138 k.p.a. Dodać także należy, iż akta sprawy nie zawierają wniosku gminy zobowiązanej do ponoszenia opłat z tytułu pobytu matki skarżącej w DPS, inicjującego postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonych decyzji, brak jest też dowodów potwierdzających poniesienie przez gminę przedmiotowych opłat. Z wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć nie wynika natomiast, czy postępowanie zostało wszczęte z urzędu, czy też na wniosek i ewentualnie na czyj wniosek. Wskazane wyżej uchybienia i braki świadczą nie tylko o naruszeniu norm prawa materialnego zawartych w art. 59 ust. 1, 61 ust. 3 u.p.s., ale i art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a., normujących postępowanie przed organami administracji – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi, podnieść jedynie należy, iż zarzut nieważności decyzji, z tego względu, że strona skarżąca pozostaje w ustroju wspólności małżeńskiej jest niezasadny, również Sąd nie podziela wywodów skargi co do zastosowania w sprawie art. 96 u.p.s., wobec wskazania wyżej obowiązujących w tym zakresie przepisów. Sąd również nie znalazł podstaw prawnych do umorzenia postępowania na tym etapie postępowania, z przyczyn podanych w skardze opierając się na przedawnieniu roszczenia wynikającego z zastosowania art. 751 kodeksu cywilnego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny zastosować się do wykładni przepisów prawa materialnego zawartej w treści uzasadnienia wyroku, dokonać wyjaśnienia wskazanych rozbieżności, usunięcia wskazanych braków w aktach administracyjnych oraz wszechstronnych ustaleń i pełnej oceny materiału dowodowego, czemu dadzą wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 p.p.s.a.