VIII SA/Wa 1006/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 11a ust. 1 i 3, art. 11f ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1-4, oraz art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, ze zm.), zw. dalej: specustawą, w zw. z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w W., zatwierdził projekt budowlany i udzielił zgody na realizację inwestycji drogowej polegającej na: "Rozbudowie skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] w km [...] z drogą wojewódzką nr [...] w km [...] oraz drogą powiatową [...] w miejscowości P.". Organ określił kategorie obiektu na: IV, XXV, XXVI. W punkcie 2 organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości dołączony do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, który to projekt został wykonany przez uprawnionego geodetę. Działki, które ulegną podziałowi znajdują się w miejscowości P., gmina K. na terenie Powiatu R.. W wyniku inwestycji z dotychczasowych działek zostaną wydzielone działki: (pogrubione te, które zostaną zajęte na potrzeby inwestycji) - obręb P.: [...][...][...][...][...]. Organ orzekł, że w całości na własność Województwa v zostaną przejęte działki o nr [...] i [...]. Działki przechodzą z mocy prawa bez obciążeń na rzecz Województwa [...], za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. W punkcie [...] decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, wskazując, że rozbudowa ta nie tylko polepsza stan infrastruktury na terenie gminy, ale również zapewnia bezpieczną komunikację dla mieszkańców okolicznych miejscowości. Inwestycja gwarantuje również bezpieczną podróż na ważnym odcinku dróg w Województwie [...]. Znaczna poprawa stanu nawierzchni oraz infrastruktury drogowej pozwoli na zmniejszenie liczby wypadków na tym newralgicznym dla regionu odcinku drogowym. W punkcie [...] na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 7 w związku z art. 11i ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 z późn. zm.) organ zatwierdził projekt budowlany dotyczący: "Rozbudowy skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] w km [...] z drogą wojewódzką nr [...] w km [...] oraz drogą powiatową [...] w miejscowości P.". W punkcie [...] organ nakazał i zezwolił na przebudowę istniejących sieci uzbrojenia terenu zgodnie z zatwierdzonym niniejszą decyzją projektem budowlanym na działkach będących poza liniami rozgraniczenia inwestycji. W punkcie [...] organ nakazał rozbiórkę istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych znajdujących się w liniach rozgraniczenia terenu ustalonego niniejszą decyzją, co należy realizować w czasie trwania jej ważności. W punkcie [...] na podstawie § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 138, poz. 1554) w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego organ nałożył na inwestora obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego. W punkcie [...] organ zezwolił na wykonanie obiektów tymczasowych związanych z realizacją inwestycji na okres trwania prac budowlanych przy przedmiotowej inwestycji. W punkcie [...] zezwolił na przebudowę fragmentu drogi powiatowej [...] w zakresie objętym projektem budowlanym dotyczącym przedmiotowej inwestycji. W punkcie [...] zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z wymogiem art. 11f ust. 1 organ określił w szczególności: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; linie rozgraniczające teren; warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa (nie jest wymagana ponowna ocena oddziaływania na środowisko); wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (realizacja zamierzonej inwestycji winna zapewniać poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej); szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane. Nadto, organ pouczył o treści art. 32 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie drogi. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 11 d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zostało wysyłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, które ukazało się w gazecie lokalnej "[...]" w dniu [...] czerwca 2009 r., jak również poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy informacyjnej urzędu, jak również poprzez zamieszczenie na stronie internetowej urzędu. Także w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi, tj. w Urzędzie Gminy K., obwieszczenie zostało umieszczone na stronie internetowej, jak również tablicy ogłoszeń. Termin na zapoznawanie się z aktami sprawy został wyznaczony na cały okres postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie wniosek został zbadany pod kątem zgodności z ustawą dnia [...] kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz Prawo budowlane z uwagi na fakt, iż załącznikiem niniejszego wniosku był projekt budowlany. Inwestor uzyskał wszystkie niezbędne decyzje, uzgodnienia i opinie, m.in. : - dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią- zaopiniowano pozytywnie pismem, znak [...] z dnia [...].05.2009 r.; - właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów - zaopiniowano pozytywnie pismem, znak [...] z dnia [...].04.2009 r.; * właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta): Zarządu Województwa [...] - zaopiniowano pozytywnie pismem, znak [...] z dnia [...].04.2009 r.; Zarządu Powiatu R. -zaopiniowano pozytywnie pismem, znak [...] z dnia v.04.2009 r.; Urzędu Gminy K. - zaopiniowano pozytywnie pismem, znak [...] z dnia [...].04.2009 r. - decyzje Wójta Gminy K. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] marca 2009 r. (znak: [...]), - decyzji Starosty R. z dnia [...] maja 2009 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego. Po ocenie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda [...] stwierdził, iż wniosek z załącznikami spełnia kryteria określone w art. 11 d Ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, dlatego wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie określonym we wniosku. Odwołanie od ww. decyzji złożyła J. B.. Podniosła, że w dniu [...] czerwca 2009 r. złożyła zastrzeżenie do Wojewody i do dnia dzisiejszego nie dostała odpowiedzi. Wniosła zastrzeżenia do pasa drogowego w działce nr [...] wytyczonego wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] od strony zachodniej i w kierunku wschodnim równoległym z drogą powiatową i działką nr [...]. Podniosła, że istnieją niezgodności co do granic oraz w powierzchni działek będących w posiadaniu jej oraz jej sąsiada A.S. z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Oświadczyła, że była informowana o postępowaniu administracyjnym oraz zapoznała się z treścią decyzji. Zgodziła się z twierdzeniem, że przedmiotowa rozbudowa skrzyżowania poprawi bezpieczeństwo w ruchu drogowym, natomiast zakwestionowała potrzebę wytyczania pasa drogowego w działce nr [...] co spowoduje przesunięcie ogrodzenia nieruchomości oraz zmniejszenie obszaru zieleni oddzielającej dom od drogi. Co zaś tyczy się działki nr [...], której właścicielem jest Gmina K., to co do tej działki toczy się postępowanie o rozgraniczenie. Odnośnie zaprojektowanego placu dla autobusów szkolnych, zdaniem odwołującej się nie zapewnia on bezpieczeństwa, a wręcz stwarza zagrożenie. Podniosła, że na potrzeby ww. inwestycji pan S. A. zaoferował do wykupienia działkę przyległą do placu szkolnego., co byłoby jej zdaniem bardziej rozsądne. W świetle powyższych okoliczności odwołująca się stwierdziła, że nie czuje się w obowiązku wykonania nałożonych na nią, decyzją z rygorem natychmiastowej wykonalności, obowiązków wynikających z mocy prawa na rzecz województwa. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], Minister Infrastruktury, na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na nowo rozpatrzył wniosek, załączone do niego dokumenty oraz cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia i stwierdził, co następuje. O wszczęciu postępowania strony postępowania zostały poinformowane w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń w Urzędzie Gminy w K. w dniach od [...] czerwca do [...] czerwca 2009 r., oraz w [...] Urzędzie Wojewódzkim - Delegatura w R. w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2009 r. oraz na stronach internetowych ww. urzędów, a także w gazecie "[...]" wydanie z dnia [...] czerwca 2009 r. Ponadto inwestor oraz właściciele nieruchomości, które wskazane zostały we wniosku jako przejmowane przez Skarb Państwa, zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w drodze pisemnego zawiadomienia. W trakcie prowadzonego postępowania, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, dopełniono obowiązku umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W toku postępowania przed organem I instancji, zgłoszone zostały przez strony postępowania zastrzeżenia i wnioski. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. swoje uwagi zgłosiła J. B.. Do Wojewody [...] wpłynęło także pismo z dnia [...] czerwca 2009 r., przesłane przez A.S.. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] Wojewoda [...] wezwał A.S. do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] czerwca 2009 r. poprzez jego podpisanie. Powyższy brak został uzupełniony. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom zawartym w art. 11f ust. 1 ustawy, zawierając wszystkie elementy określone w tym przepisie oraz wskazując warunki, które winny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Decyzja zawiera wymagania powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren stanowi załącznik do decyzji). W decyzji zawarto także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału stanowią załącznik decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, który jako załącznik nr 1, stanowi integralną część decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. inwestorowi. Ponadto, o wydaniu przedmiotowej decyzji pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego - Delegatura w R. od dnia [...] lipca do [...] sierpnia 2009 r., Urzędu Gminy w K. od dnia [...] lipca do [...] sierpnia 2009 r. oraz poprzez zamieszczenie obwieszczenia na stronach internetowych ww. urzędów, a także w lokalnej gazecie "[...]" wydanie z dnia [...] lipca 2009 r., co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dotychczasowych właścicieli organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Następnie w związku z wniesieniem odwołania przez J.B., Wojewoda [...] zamieścił obwieszczenie z dnia [...] sierpnia 2009 r., którym zawiadomił strony o wniesionym odwołaniu oraz poinformował o przekazaniu odwołania wraz z aktami sprawy Ministrowi Infrastruktury. Badając zgodność decyzji z prawem, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 ustawy oraz, że brak jest podstaw do jej zakwestionowania. Organ drugiej instancji uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Zarzuty podniesione w odwołaniu organ uznał za niezasadne. Rozpatrując zarzut bezprawnego wydzielenia działki nr [...] na rzecz Gminy K., należy stwierdzić, iż organ orzekający dokonuje jedynie sprawdzenia czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych mających wpływ lub znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ wydający decyzję, z mocy art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy, zobowiązany jest jedynie do wskazania w decyzji wszystkich nieruchomości lub ich części, poprzez wskazanie ich numerów ewidencyjnych (z ewidencji gruntów i budynków oraz z projektów podziałów nieruchomości zatwierdzonych tą decyzją), które stają się własnością odpowiednich podmiotów publicznoprawnych. Dokonanie podziału nieruchomości stanowi skutek prawny tej decyzji powstający z mocy prawa z chwilą, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. Do wydania omawianej decyzji w części dotyczącej zatwierdzenia podziałów nieruchomości nie stosuje się procedury podziałowej wynikającej z ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ stosowanie tej ustawy w zakresie podziałów nieruchomości zostało przez ustawodawcę wskazane tylko wobec dokumentacji podziałowej (art. 11d ust. 1 pkt 3). Stosowanie procedury z ustawy o gospodarce nieruchomościami pozostawałoby w sprzeczności z celem ustawy, dotyczącym uproszczenia i przyspieszenia procedur uzyskiwania decyzji administracyjnych poprzedzających dopuszczalność rozpoczęcia budowy drogi publicznej, a w konsekwencji tego w sprzeczności z regułami postępowania określonymi w ustawie. Do zatwierdzenia podziałów nieruchomości dokumentację podziałową opracowują uprawnione do tego osoby jeszcze przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji. Ustawodawca przypisał decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej moc prawną bycia podstawą do dokonania stosownych wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości, którego rolę pełni obecnie ewidencja gruntów i budynków. Wynika to z faktu, iż decyzja ta wywołuje stosowne skutki zarówno w sferze prawnorzeczowej, jak i w sferze ewidencyjnej informacji o nieruchomościach. Kontrolowana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wywołuje skutki prawne określone w art. 12 ustawy. Przepis art. 12 ustawy określa skutki prawne jakie powstają w stosunku do nieruchomości objętych podziałem po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Wynika z niego bowiem, że: "1. Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, 2. Linie rozgraniczające teren, ustalone decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości, 3. Decyzja (...) stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości, 4. Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w ust. 2, stają się z mocy prawa: (...) 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych". Przepis tego artykułu wskazuje też dalsze postępowanie, które należy podjąć w kwestii odszkodowania za przejęte nieruchomości, a także zezwala na ich użytkowanie przez dotychczasowych właścicieli do czasu uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących dokumentacji geodezyjnej inwestor, w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], wyjaśnia, że projekt podziału nieruchomości został wykonany przez uprawnionego geodetę w oparciu o zakupione w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym w R. aktualne oraz potwierdzone wpisy i wyrysy w ewidencji gruntów. Ponadto, projekt podziału nieruchomości został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i wpisany do zasobu powiatowego w dniu [...] marca 2009 r. Odnosząc się do argumentu, iż w stosunku do działek, na których zlokalizowano inwestycję prowadzone jest postępowanie mające na celu dokonanie rozgraniczenia tychże nieruchomości, należy stwierdzić, że kwestia ta nie może być rozważana w toku postępowania odwoławczego od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, gdyż jest przedmiotem odrębnego postępowania. Na stronie [...] zaskarżonej decyzji znajduje się pkt [...], który zawiera stwierdzenie, iż realizacja zamierzonej inwestycji winna zapewnić poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym dostępu do drogi publicznej. W związku z powyższym, nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, iż nie zapewniono spełnienia wymogu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Warto wskazać, iż w związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, Minister Infrastruktury otrzymał od inwestora pismo, w którym wyjaśnia on, iż zaprojektowane rozwiązanie sytuacyjno - wysokościowe związane z przedmiotową inwestycją zostało wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi oraz uzyskało akceptację wszystkich stron postępowania. Dodatkowo inwestor wyjaśnia, że krawędź projektowanego placu dla autobusów zlokalizowana jest w odległości ok. [...] metrów od istniejącej ściany budynku nr [...] (działka ewidencyjna [...]) i dodatkowo w ramach opracowania uwzględniono nasadzenia zieleni izolacyjnej pomiędzy wspomnianym placem i budynkiem. W odniesieniu do jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] inwestor wyjaśnia, iż projektowana krawędź tej jezdni w bezpośrednim sąsiedztwie budynku nr [...] nie ulega zmianie w stosunku do stanu istniejącego. Ponadto informuje, że obecnie ogrodzenie opisywanej posesji zlokalizowane jest częściowo w granicach istniejącego pasa drogowego. Poruszając kwestię projektu placu dla autobusów szkolnych, w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. inwestor wyjaśnia, iż została ona ustalona na podstawie wizji lokalnych w terenie i po konsultacjach z przedstawicielami władz lokalnych. Inwestor zapewnia, iż zaprojektowane rozwiązanie zapewnia pożądany zakres bezpieczeństwa zarówno ruchu kołowego, jak i pieszego, gdyż jednoznacznie izoluje ruch związany z dowozem dzieci do szkoły od pozostałego, odbywającego się na jezdniach dróg głównych. W odniesieniu do propozycji zlokalizowania takiego miejsca na ogrodzonym terenie szkolnym, z uwagi na warunki terenowe i obecne zagospodarowanie terenu szkolnego nie ma takiej możliwości. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że organy orzekające nie mają podstaw do modyfikowania ustaleń i parametrów zawartych we wniosku inwestora, bowiem żaden przepis prawa nie upoważnia organów orzekających do oceny okoliczności niewynikających z przepisów obowiązującego prawa, w tym racjonalności i słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organy wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione i zarazem zobowiązane jedynie do oceny całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę, i ich zgodności z przepisami prawa w tym zakresie obowiązującego. W szczególności organy orzekające nie mogą odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej, jeżeli wersja ta nie narusza obowiązującego prawa. Organ przywołał treść orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r. (IV SA/Wa 46/07 LEX nr 338845) - "Wojewoda pełni w procesie budowlanym drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji." Do kompetencji organu administracyjnego wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak również organu rozpatrującego odwołania od niej, nie należy ocena racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi. Oznacza to, że Minister Infrastruktury nie jest właściwy zarówno w kwestii korygowania przebiegu inwestycji, jak i w sprawie zmian proponowanych we wniosku rozwiązań. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], nie naruszają prawa i w związku z tym orzekł, jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J.B. (dalej jako skarżąca), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 4 i 5 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i stanu prawnego nieruchomości objętych jej zakresem, które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły do skierowania tego aktu administracyjnego do niewłaściwego adresata i uczyniły go niemożliwym, do wykonania w dniu jego wydania; 2. naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, pozbawienie skarżącej możliwości wykazania, że obecnie prowadzone jest postępowanie o uzgodnienie stanu prawnego działek o nr [...][...][...][...][...][...] ujawnionego w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, z uwagi na zaistniały spór co do ustalenia prawa własności przedmiotowych nieruchomości i zlikwidowania pierwotnych ich granic określonych zgodnie z mapą zasadniczą i treścią księgi wieczystej, które to uchybienia organu I i II instancji miały wpływ na niewłaściwe określenie przebiegu granic i ustalenie prawa własności wskazanych wyżej działek, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o wyrażeniu zgody na realizację inwestycji drogowej pomimo wskazanych niezgodności. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie rozpoznały istoty sprawy i nie ustosunkowały się do podniesionych przez nią zarzutów. Jej zdaniem, organy powinny ustalić stan prawny nieruchomości, których dotyczy postępowanie, ponieważ występują niezgodności co do granic oraz powierzchni działek między stanem faktycznym a prawnym ujawnionym w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej. Podniosła, że postępowanie rozgraniczeniowe nie zakończyło się, zaś część jej działek nie jest jej własnością, lecz własnością A.S., dlatego decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania, co ma wpływ na wykonalność, ponieważ nie była w stanie wydać wymienionych działek, które nie były jej własnością. A. S. nie był stroną tego postępowania, natomiast wniósł powództwo przeciwko niej oraz Gminie K. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wynik tego postępowania sądowego będzie miał wpływ na treść zaskarżonych decyzji – ustalenie przez granice czyich nieruchomości będzie przebiegała planowana droga. Do skargi skarżąca dołączyła kopię pozwu o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że organy działając w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych korzystają z danych zawartych w ewidencji gruntów, mając na uwadze to, że zawarte w niej dane odzwierciedlają aktualny stan faktyczny. Na tej podstawie ustalono krąg uczestników postępowania. Zarówno skarżąca, jak również A.S. byli zawiadamiani o toczącym się postępowaniu oraz doręczano im wydane w sprawie decyzje, strony zaś składały pisma procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd orzekał, mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz.U.08.193.1194), które zasadnie stały się podstawą prawną zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji . Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, zm.) – tzw. specustawa drogowa, weszła w życie w dniu 25 maja 2003 r. początkowo zatytułowana, jako "ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych". W tej wersji jurydycznej, dotyczyła jedynie realizacji inwestycji dróg krajowych, obejmujących jednak nie tylko autostrady, ale także pozostałe klasy dróg krajowych, tj. drogi ekspresowe, drogi główne ruchu przyspieszonego oraz drogi główne, obowiązywała do dnia 16 grudnia 2006 r. Do tego zatem dnia, omawiana ustawa miała zastosowanie jedynie do realizacji inwestycji dróg krajowych. Od dnia 16 grudnia 2006 r. przedmiotowa ustawa zaczęła obowiązywać w zmienionej wersji, ustalonej ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 220, poz. 1601, zm.). Przede wszystkim rozszerzony został zakres stosowania ustawy wobec inwestycji wszystkich dróg publicznych, tj. obok dróg krajowych, omawiana ustawa dotyczyła także dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, czemu dano wyraz poprzez zmianę samego tytułu ustawy na "ustawę o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych". Kolejna znacząca nowelizacja omawianej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych weszła w życie w dniu 10 września 2008 r. skutkiem ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958). W wyniku tej nowelizacji, decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi zastąpiono decyzją o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej i rozszerzono zakres rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji o zatwierdzaniu nią projektu budowlanego oraz rozstrzyganiu innych kwestii z zakresu problematyki budowlanej. W ten sposób, obecna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera rozstrzygnięcia od ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej do zatwierdzenia projektu budowlanego, pełniąc rolę pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw). Szczególność omawianej ustawy polega przede wszystkim na tym, iż ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę, kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań administracyjnych skutkuje więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia administracyjnego, w którym następuje skonkretyzowanie lokalizacji inwestycji, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru mającego być zajętym pod przyszłą drogę publiczną oraz ocena technicznego projektu budowy drogi, kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. Omawiana ustawa dotyczy takich instytucji prawnych, które są już uregulowane w innych aktach ustawodawczych. Specustawa drogowa stanowi zbiór norm proceduralnych służących zastosowaniu norm materialnoprawnych określonych w odrębnych aktach prawnych mających znaczenie dla dopuszczalności zrealizowania inwestycji drogowej w określonym miejscu. Sąd, orzekając w niniejszej sprawie, miał na uwadze przepis art. 31 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych . Przepis ten stanowi, że nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. W przypadku zaś uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a.. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że inwestycja dotyczy drogi publicznej. W ocenie Sądu mamy również sytuację, w której inwestor rozpoczął budowę drogi. Wynika to z oświadczenia złożonego przez skarżącą. Stwierdziła ona przed Sądem, że pracę przy budowie ronda rozpoczęto w okresie letnim ubiegłego roku oraz, że zajęto wywłaszczoną nieruchomość i postawiono nowe ogrodzenie. Zatem, wbrew stanowisku pełnomocnika ( uważa, że budowa nie została rozpoczęta w zakresie działek skarżącej) prace zostały rozpoczęte. Przy czym, z oświadczenia skarżącej wynika, że prace rozpoczęto również w odniesieniu do jej działki poprzez zajęcie nieruchomości i postawienie ogrodzenia. Niemniej art. 31 ust. 2 w/w ustawy mówi o rozpoczęciu budowy drogi a nie rozpoczęciu budowy drogi na nieruchomości skarżącego. Wobec upływu 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi, wszystkie zarzuty skarżącej mogły być rozważane wyłącznie przez pryzmat tego, czy skutkują uznaniem, że kontrolowana decyzja narusza prawo w świetle przesłanek wznowieniowych i nieważnościowych. Powołując się na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa, jako jednej z przesłanek nieważnościowych decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04 publikowany zbiór Lex Nr 165717). Sąd oddalając skargę uznał, że takie wady zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie miały miejsca. W szczególności, nie można uznać, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo w świetle przesłanek wznowieniowych i nieważnościowych w rozumieniu art. 145 i 156 k.p.a.. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze - naruszenia art. 156 § 1 pkt 2, 4, 5 k.p.a. należy uznać, że są one pozbawione uzasadnionych podstaw. Skarżąca kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów wskazała, że decyzja została skierowana do niewłaściwej osoby, ponieważ faktycznie nie jest właścicielem tej nieruchomości i nie do niej powinno się kierować decyzję. Z tego samego powodu decyzja jest niewykonalna, ponieważ nie może wydać nieruchomości, która nie jest jej własnością. Podkreślenia wymaga fakt, że na dzień wydawania skarżonych decyzji, jak i podczas wyrokowania twierdzenie o innym przebiegu granic przedmiotowych nieruchomości jest jedynie stanowiskiem skarżącej. Natomiast zgodnie z przepisami specustawy podstawą do określenia nieruchomości objętych procedurą wywłaszczeniową są aktualne dane zawarte w ewidencji gruntów. W ten sam sposób ustala się adresy właścicieli i wieczystych użytkowników nieruchomości. W tej sytuacji, w obecnym stanie prawnym i faktycznym trudno uznać, że decyzja jest niewykonalna bądź skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Podnoszony zarzut naruszenia art. 7, 8, 9, 10 § 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co prawda nie zawiera wskazania rażącego naruszenia prawa a tylko wtedy było by możliwe uwzględnienie skargi, ale został przez Sąd pod tym kątem przeanalizowany. Przede wszystkim rażące naruszenie prawa dotyczy naruszeń prawa materialnego. Niemniej doktryna i orzecznictwo w wyjątkowych przypadkach pozwala na uznanie rażącego naruszenia przepisów postępowania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. W ocenie skarżącej, uchybienie tym przepisom polega na zaniechaniu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w odniesieniu do właścicieli nieruchomości. Zarzut ten jednak jest nieuprawniony, bowiem organ zgodnie z przepisami specustawy opierał się w tym zakresie na aktualnych danych z ewidencji gruntów. W toku rozprawy, pełnomocnik skarżącej sygnalizował nieprawidłowe postępowanie w przedmiocie zawiadomień odnośnie działki, która w jego ocenie ma nieuregulowany stan prawny. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że organ I instancji prawidłowo zawiadomił strony obwieszeniem o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Obwieszenie zostało opublikowane w prasie lokalnej, na stronie internetowej oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. Ustawodawca może jednak odstąpić od takiej formy doręczania decyzji przez organ administracji na rzecz tzw. doręczenia publicznego, poprzez podanie do publicznej wiadomości faktu wydania decyzji, w drodze publicznych obwieszczeń lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób publicznego ogłaszania w danej miejscowości (art. 49 k.p.a.). Przy publicznym ogłaszaniu faktu wydania decyzji, ustawodawca przyjął domniemanie prawne, iż po upływie terminu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia uznaje się decyzję za doręczoną wszystkim jej stronom (art. 49 k.p.a. ). I dopiero od tego dnia, jako prawnie skutecznego doręczenia decyzji, liczy się dla stron termin 14 dni na złożenie od decyzji organu pierwszej instancji odwołania do organu wyższego stopnia (por. art. 129 2 kpa). Decyzję o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Dla niego więc termin 14 dni do złożenia odwołania liczony jest od dnia indywidualnego doręczenia decyzji. Pozostałe strony tej decyzji zawiadamiane są o jej wydaniu przede wszystkim poprzez publiczne ogłoszenie, określone w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Ogłoszenie to następuje w formie obwieszczenia w urzędzie organu, który wydał decyzję. Ponadto, takie obwieszczenia powinny być zamieszczone w siedzibach urzędów gmin, przez których obszar ma przebiegać dana droga, na stronach internetowych tych gmin oraz w prasie lokalnej. Są to obowiązkowe formy publicznego ogłoszenia informacji o wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Podkreślić należy, że poza jednak publicznym ogłoszeniem o wydaniu decyzji, ustawodawca nałożył w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej na organ orzekający obowiązek pisemnego zawiadomienia dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych skutkami prawnymi tej decyzji o jej wydaniu. Takie zawiadomienia powinny więc być wysłane do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, które chociażby częściowo znalazły się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi publicznej, oraz do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, wobec których określono w decyzji ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości potrzebnych na czas przebudowy sieci uzbrojenia terenu i przebudowy innych dróg publicznych oraz po zakończeniu tej przebudowy w przypadku posadowienia na tych nieruchomościach stosownych obiektów związanych z przebudowanymi sieciami lub innymi drogami publicznymi. Zawiadomienia te wysyłane są na adres znajdujący się w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei w ust. 5 stwierdzono, że zapisu o zawiadomieniu dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości nie stosuje się wobec nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Podobnie brzmią przepisy dotyczące wszczęcia postępowania w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W tej sytuacji, nawet przyjmując twierdzenie pełnomocnika za prawidłowe, trudno uznać, że organ naruszył prawo. Należy stwierdzić, że omawiana wyżej procedura posiada jedynie walor informacyjny, bez możliwości wywodzenia z faktu jego doręczenia skutków procesowych doręczenia decyzji. Jak trafnie wskazał Minister Infrastruktury, co do zasady decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zakresie odległości drogi od budynków skarżącej należy podzielić argumentację organów administracyjnych. Z poczynionych ustaleń wynika, że krawędź projektowanego placu dla autobusów zlokalizowana jest w odległości ok. [...] metrów od istniejącej ściany budynku nr [...] (działka ewidencyjna [...]) i dodatkowo w ramach opracowania uwzględniono nasadzenia zieleni izolacyjnej pomiędzy wspomnianym placem i budynkiem. W odniesieniu do jezdni drogi wojewódzkiej nr [...] projektowana krawędź tej jezdni w bezpośrednim sąsiedztwie budynku nr [...] nie ulega zmianie w stosunku do stanu istniejącego. Ponadto, obecnie ogrodzenie opisywanej posesji zlokalizowane jest częściowo w granicach istniejącego pasa drogowego. Kwestię projektu placu dla autobusów szkolnych, inwestor wyjaśniał w ten sposób, iż została ona ustalona na podstawie wizji lokalnych w terenie i po konsultacjach z przedstawicielami władz lokalnych. Inwestor zapewnia, iż zaprojektowane rozwiązanie zapewnia pożądany zakres bezpieczeństwa zarówno ruchu kołowego, jak i pieszego, gdyż jednoznacznie izoluje ruch związany z dowozem dzieci do szkoły od pozostałego odbywającego się na jezdniach dróg głównych. W odniesieniu do propozycji zlokalizowania takiego miejsca na ogrodzonym terenie szkolnym, z uwagi na warunki terenowe i obecne zagospodarowanie terenu szkolnego nie ma takiej możliwości. Z uwagi na treść art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych bez znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania jest też fakt, czy w wyniku przebudowy istniejącego w tym miejscu "zwykłego" skrzyżowania na skrzyżowanie o ruchu okrężnym (rondo) nastąpi przybliżenie krawędzi pasa drogowego do budynku skarżącej. Jak już wyżej wskazano przepis ten nie ma zastosowania do budynków już istniejących. Nie można więc dopatrzeć się, by posadowienie drogi naruszało przepisy dot. zachowania odległości od istniejącej zabudowy, ponieważ takie przepisy w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r.sygn akt II OSK 1687/07, w którym stwierdził, że ,,1. Art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie dotyczy sytuowania drogi publicznej przy istniejącym obiekcie budowlanym (ani przeznaczenia terenu pod drogę w planie miejscowym). 2. Dyspozycja art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Przepis ten nie normuje przeznaczenia terenu na drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 3. Obrona interesu prawnego opartego o tytuł prawny podmiotu dysponującego "dotychczasowym zagospodarowaniem", w które ingeruje norma planu miejscowego, ustanawiająca zmieniony sposób zagospodarowania terenu, nie znajduje oparcia w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych." LEX nr 470931. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącej wyraził wątpliwość co do tego, czy do projektowanej pętli autobusowej ma zastosowanie specustawa. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez drogę rozumie się budowlę wraz drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami stanowiącymi całość techniczno użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Pętla niewątpliwie jest częścią drogi stanowiącą całość użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu. Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w odniesieniu do tej części inwestycji budowlanej, zatem nie posiada uprawnienia do kwestionowania decyzji w tym zakresie. W świetle powyższej argumentacji, Sąd stwierdza, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.