VIII SA/Wa 1008/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. VIII SA/Wa 1008/10 UZASADNIENIE 1. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. S., (dalej: skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], którym to postanowieniem organ ten działając jako organ odwoławczy uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: organ I instancji) z [...] maja 2010 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wezwaniu z [...] maja 2010 r. skierowanym do skarżącego, wzywającym go do udokumentowania kosztów uzyskania przychodów związanych ze sprzedażą papierów wartościowych wykazanych w informacji PIT- 8C. 2. Do wydania postanowienia przez organ I instancji doszło w następujących okolicznościach: Organ I instancji postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 165 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zmianami – dalej: Ordynacja podatkowa) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Wezwaniem z [...] maja 2010r. organ ten wezwał skarżącego do " przedłożenia udokumentowanych kosztów uzyskania przychodów związanych ze sprzedażą papierów wartościowych niż wykazane w informacji PIT-8C wystawionej przez Biuro Maklerskie Banku [...] S.A." Skarżący w odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z [...] maja 2010 r. wskazał, że w jego treści brakuje słowa "innych" oraz, że nie podano, o jakie konkretnie dokumenty chodzi. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. pismem z [...] maja 2010 r. udzielił skarżącemu wyjaśnień, a postanowieniem z tej samej daty, wskazując jako podstawę prawną przepisy art. 215 i 219 Ordynacji podatkowej, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wezwaniu z [...] maja 2010 r. w ten sposób, że zamiast użytych w wersie 4 wezwania słów " niż wykazane " należy wpisać: "innych niż wpisane". 3. Skarżący pismem z [...] czerwca 2010 r. wniósł zażalenie na postanowienie z [...] maja 2010 r. zarzucając, że nieznane są mu nadal wymagania organu co do elementów, o wyjaśnienie których prosił. W piśmie z [...] sierpnia 2010 r. skarżący wniósł nadto o uzupełnienie Postanowienia. 4. Rozpoznając zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. uchylił w całości zaskarżone odwołaniem postanowienie organu I instancji wskazując, że przepisy ordynacji podatkowej, w szczególności art. 215 § 1 nie dają podstaw do prostowania w trybie postanowienia treści wezwań wydawanych na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej, a postanowienie o sprostowaniu nie mogło zawierać wyjaśnień w przedmiocie prowadzonego postępowania. Organ zauważył przy tym, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego z R. w swoim piśmie z [...] maja 2010 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie przezeń żądanym w piśmie z [...] maja 2010 r. 5. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie organu odwoławczego z [...] sierpnia 2010 r. W skardze wniósł o zakazanie przez Sąd urzędnikom skarbowym zwracania się do niego w nic nie znaczących sprawach i wyjaśnienie spraw istotnych zgodnie z przepisami, oraz o ujawnienie podstaw zaistniałej sytuacji. Twierdził, że organ podatkowy oczekuje od niego złożenia bliżej nieokreślonych dokumentów. Kwestionował celowość zapoznawania się przezeń z dokumentami, o których wie, a jednocześnie zarzucał niemożność zapoznania się z aktami, gdy chciał z tej możliwości skorzystać. W skardze zawarł też wywody dotyczące w ogólności postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Przed wniesieniem tej skargi skarżący pismem z [...] sierpnia 2010 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o uzupełnienie postanowienia z [...] sierpnia 2010 r. przez wskazanie w tym postanowieniu żądanych przez niego informacji. W odpowiedzi na ten ostatni wniosek organ postanowieniem z [...] września 2010 r. odmówił uzupełnienia postanowienia z [...] sierpnia 2010 r. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że została wniesiona przed rozstrzygnięciem wniosku skarżącego o uzupełnienie postanowienia będącego jej przedmiotem, a więc przed terminem określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a.. Uzasadniając ten wniosek organ wskazał, że zgodnie z art. 213 § 4 Ordynacji podatkowej, w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji, zaś zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację co do braku podstaw prostowania omyłki w wezwaniu wydanym na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej w trybie postanowienia o sprostowaniu, o jakim mowa w art. 215 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7.1. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami, m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Zatem przedmiotem badania w sprawie niniejszej nie jest całe postępowanie podatkowe dotyczące skarżącego, a jedynie jego wycinek sprowadzający się do kwestii postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2010 r. uchylającego postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] maja 2010 r. w przedmiocie sprostowania wezwania z [...] maja 2010 r. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wskazanych przepisów, tj. badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności tak z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postawienia z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. 7.2. W pierwszej kolejności należy wskazać, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, jak tego żądał Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę. Nietrafny jest pogląd organu, że wniesienie wniosku o uzupełnienie postanowienia organu odwoławczego powoduje, iż wniesienie skargi na postanowienie przed rozpoznaniem wniosku o uzupełnienie jest przedwczesne i skarga taka powinna być odrzucona. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W sprawie nie sposób doszukać się przesłanek odrzucenia, o jakich mowa w pkt 1-5, zatem można tylko rozważać, czy wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn (pkt 6). Za takie inne przyczyny nie można uznać nierozpoznania wniosku o uzupełnienie postanowienia. Skoro skarżący wnosi skargę od postanowienia, które jego zdaniem jest nietrafne nawet mimo nie zawarcia rozstrzygnięć, o jakie powinno być uzupełnione zgodnie z jego wnioskiem o uzupełnienie postanowienia, to już taka skarga może być złożona od chwili doręczenia tego niekompletnego zdaniem skarżącego postanowienia i termin do złożenia skargi biegnie zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. od doręczenia takiego postanowienia. Przepisy art. 213 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej wskazują wprawdzie termin do wniesienia skargi na orzeczenie (decyzję lub postanowienie) podlegające sprostowaniu lub uzupełnieniu liczony od daty doręczenia orzeczenia w przedmiocie sprostowania, nie czynią jednak niedopuszczalnym wniesienia skargi na postanowienie, wniesionej przed wydaniem postanowienia w przedmiocie jego sprostowania lub uzupełnienia. 7.3. Oceniając argumentację organu odwoławczego, która legła u podstaw uchylenia postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. o sprostowaniu omyłki w wezwaniu z [...] maja 2010 r. należy uznać ją za trafną. Procedura sprostowania błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek określona w art. 215 Ordynacji podatkowej może dotyczyć tylko postanowień, co wynika expressis verbis z treści tego przepisu. Wymogi ogólne co do postanowień określone są w przepisach art. 216 - 219 Ordynacji podatkowej, a poszczególne przepisy tej ordynacji wskazują, kiedy rozstrzygnięcie organu zapada w postaci postanowienia. Wezwanie z [...] maja 2010 r. postanowieniem nie było, co wyraźnie wynika z jego treści, nie zawiera elementów niezbędnych postanowienia, o jakich mowa w art. 217 Ordynacji podatkowej, a przede wszystkim wskazuje w swojej treści wprost, że jest wezwaniem wydanym na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji, nie można było tego wezwania prostować w trybie właściwym dla sprostowania postanowienia, co trafnie zauważył organ odwoławczy i właściwie zastosował art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej uchylając wadliwe postanowienie organu I instancji o sprostowaniu omyłki pisarskiej w wezwaniu. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji. Dlatego też biorąc to wszytko pod uwagę, na podstawie art. 151 należało skargę oddalić.