VIII SA/Wa 1009/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić skarżącemu J. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi; 3) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z [...] października 2011 r. J. K. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołane wyżej postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2011 r. Następnie, na rozprawie w Sądzie 22 marca 2012 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, nie wystąpiły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Należało zatem uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie 1. postanowienia. Na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.).