VIII SA/Wa 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia : odrzucić skargę Decyzją znak [...]z dnia [...]lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: Kolegium) w [...]utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]znak [...]z [...]czerwca 2016 r. odmawiającej świadczenia wychowawczego na rzecz K., I., A. i I. rodzeństwo A.. Postanowieniem z 10 listopada 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 819/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. A. (zwana dalej: skarżąca) na powołaną wyżej decyzję Kolegium uznając, że w związku z nieprawidłowością doręczenia przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Pismem z 11 stycznia 2017 r. (data złożenia skargi bezpośrednio w organie) skarżąca ponownie złożyła skargę na powołaną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności skargi nie został spełniony. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 43 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 22 ze zm.; zwana dalej: k.p.a.), doręczenie zastępcze, może być dokonane w przypadku nieobecności adresata w domu, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma osobiście adresatowi. Wedle wykładni terminu "dorosły domownik" dokonanej przez NSA w orzecznictwie przyjmuje się, że określenie "dorosły" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest tożsame z pojęciem "pełnoletni" określonym w art. 10 § 1 kodeksu cywilnego (por: postanowienie NSA Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z 3 grudnia 1993 r., sygn. akt SA/Po 1931/1993, ONSA 1995/2/53 a także wyrok NSA w Warszawie z 17 maja 1999 r., sygn. akt II SA 447/1999, lex nr 46791). Stosownie do art. 112 zd. 2 k.c., przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia, który swoją datą odpowiada dniu urodzenia. Jest to również reguła ogólna, a odstępstwo od niej może być przewidziane tylko w ustawie. Doręczający winien zatem sprawdzać, czy odbiorca przesyłki faktycznie ukończył 18 lat i jest tym samym uprawniony do jej odbioru w imieniu adresata. Powyższe uregulowanie ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania administracyjnego, że korespondencja kierowana na jej imię i nazwisko dotrze do jej wiadomości. Należy uznać zatem za całkowicie zrozumiałe, że doręczenia pisma stronie może się podjąć wyłącznie osoba pełnoletnia, czyli taka, która nabyła pełnię praw publicznych, a tym samym ponosi całkowitą odpowiedzialność za swoje czyny. Jak wynika z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych i wyjaśnień Kolegium poczynionych w tym zakresie, odbiór zaskarżonej decyzji Kolegium potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 30 grudnia 2016 r. I. A. - małoletni syn skarżącej (data ur. [...]czerwca 2000 r. – wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego k. 3 akt administracyjnych organu I instancji). Decyzja została doręczona małoletniemu synowi skarżącej, zatem doręczenie to nie było skuteczne. W konsekwencji należy stwierdzić, że w stosunku do skarżącej nie wystąpiło zdarzenie, od którego rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem skarga wniesiona została od decyzji Kolegium, która wobec nieprawidłowego doręczenia nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Kolegium powinno dokonać prawidłowego doręczenia, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skarżącej skorzystanie z tego prawa. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.