VIII SA/Wa 1023/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie wstrzymania robót budowlanych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie wstrzymania robót budowlanych. Do skargi tej skarżąca dołączyła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że organ odwoławczy uchylając postanowienie organu I instancji wskazał, że zostało ono wydane na niewłaściwej podstawie prawnej, tj. na podstawie art. 50 prawa budowlanego. Skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami mogącymi powstać w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji zgodnie z wytycznymi organu II instancji, który uznał, że roboty budowlane wykonane przez skarżącą przekroczyły zakres przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, ponieważ inwestor wykonał podbudowę piaskowo – betonową, która zmieniła ukształtowanie terenu objętego inwestycją. W świetle podniesionych w skardze zarzutów WSA może uznać, że w rzeczywistości skarżąca nie wykonała takiej podbudowy, a jedynie dokonała utwardzenia powierzchni działki, co zobowiązywało ją jedynie do dokonania zgłoszenia, a nie jak twierdzi organ odwoławczy do uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie kłóci się z interesem publicznym, nie zachodzą również przesłanki negatywne z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, str. 295 oraz postanowienia WSA w Lublinie z dnia 5 października 2010r., II SA/Lu 724/10 oraz z dnia 13 września 2010r., II SA/Lu 494/10). W przedmiotowej sprawie postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie wstrzymania robót budowlanych. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę postanowienia organu I instancji. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania administracyjnego. Z tych względów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.