VIII SA/Wa 1024/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. spraw ze skarg K. D., A. B., H. M. – G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargi. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) w związku z art. 82 ust.3 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (DZ.U z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej jako prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołań A. B., J. L., H. M.– G. i A. C. od decyzji Starosty P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej firmie ,, [...]’’ sp. z o.o. – spółka komandytowa pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami c.o , c.u , wentylacyjną i elektryczną na działce nr ew. [...], Obr. [...] przy ul. K. L. w P.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku wydaną przez Starostę P. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami c.o,, c.u., wentylacyjną i elektryczną na działce nr ew. [...] przy ulicy K. L. w P.. W uzasadnieniu decyzji organ podnosił, że dokumentacja po dokonaniu zmian spełnia wymagania art. 35 ust.1 i art. 32 ust.4 ustawy prawo budowlane. Odwołania od decyzji wnieśli A. B., J. L., H. M.– G. i A. C.. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 32 ust.4 ustawy prawo budowlane – pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył w sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ono wymagane zgodnie z przepisami oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor w niniejszej sprawie złożył stosowny wniosek wraz z oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 35 ust.1 pkt 1 -4 ustawy prawo budowlane nakłada na organ obowiązek sprawdzenia: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust.2, także sprawdzenia projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7. Po dokonanej kontroli organ zauważył, iż projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości położonej w P. przy ulicy K. L., oznaczona jako działka nr ew. [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr 613/LI/98 z 29 kwietnia 1998 roku (DZ.Urz. Woj. W-go nr 36, poz. 119 z dnia 16 lipca 1998 roku). Inwestycja jest zgodna także z przepisami techniczno- budowlanymi, a przedłożony projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i posiada wszystkie niezbędne dla tego typu uzgodnienia. Zdaniem organu podniesione w odwołaniach zarzuty dotyczące obaw, że decyzja doprowadzi do nieodwracalnej dewastacji urbanistycznej okolicy jest niezasadna. Istota zarzutów sprowadza się do tego, że dokumentacja projektowa nie zawiera odniesienia do zabudowy nieruchomości sąsiednich (brak harmonizacji z istniejącymi budynkami, maksymalne wykorzystanie powierzchni użytkowej na bardzo niewielkim obszarze). W ocenie organu odwoławczego należy zauważyć, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego ternu nie tylko nie wprowadza ograniczeń w zabudowie, ale wręcz preferuje wysokość 3-4 kondygnacyjną, ustalając jako podstawowe przeznaczenie terenu zarówno mieszkalnictwo wielorodzinne, jak i jednorodzinne. Z bilansu powierzchni biologicznie czynnej wynika, że zajmuje ona 31,1 %, przy wymaganej min. 25% powierzchni działki. Organ uznał, że nie znajdują potwierdzenia zarzuty dotyczące kwestii zacienienia- § 13 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U z 2002 roku, nr 75, poz. 690 ze zm. dalej jako rozporządzenie) W projekcie przedstawiono analizę nasłonecznienia z której wynika, że wymagany warunek nasłonecznienia jest spełniony. Organ nie zgodził się z zarzutem odwołujących się, że inwestycja wymaga dokładnego projektu wód opadowych w oparciu o art. 237, art. 238 i art. 239 w związku z art. 241 ustawy prawo ochrony środowiska, bowiem zgodnie z treścią tych przepisów sporządzenie i przedłożenie przeglądu ekologicznego dotyczy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast realizowane przedsięwzięcie, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (DZ.U z 2004 roku, nr 257, poz. 2573) nie podlega tej kwalifikacji. W ocenie organu odnośnie umorzenia poprzedniego postępowania w sprawie wniosku inwestora z dnia [...] czerwca 2008 roku należy zauważyć, że niniejsze postępowanie odwoławcze dotyczy postępowania prowadzonego na wniosek z dnia [...] grudnia 2009 roku, natomiast umorzone postępowanie dotyczyła wcześniej złożonego wniosku. Oznacza to, że od decyzji umarzającej postępowanie należało odwoływać się w tamtym postępowaniu. Organ również nie zgodził się z zarzutami niedoręczenia decyzji w toku postępowania, podnosząc, że zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej. Również zdaniem organu odwoławczego organ I Instancji rozpoznając wniosek inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględnił konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron – art. 32 ust.1 Konstytucji RP jak również przepis art. 144 kodeksu cywilnego, który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno- gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Skargi na decyzję organu odwoławczego wnieśli: 1) H. M. – G. 2) A. B.; 3) K. D.. Skarżąca H. M.– G. w swojej skardze postawiła szereg zarzutów decyzji Wojewody [...]. Podnosiła, że organ na skutek wniesionych odwołań winien zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ponownie rozpoznać sprawę, a nie tylko poddać kontroli zasadność argumentów podnoszonych w odwołaniu lub w ocenie efektów postępowania pierwszoinstancyjnego bez wnikania w analizę merytorycznej trafności rozstrzygnięcia. Organ winien ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę w jej całokształcie w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji ostatecznej. Takiej kontroli i rozpoznania organ odwoławczy w ocenie skarżącej nie dokonał. Zdaniem skarżącej postępowanie zostało podporządkowane jednemu celowi, a mianowicie temu, że pozwolenie na budowę musi być wydane na warunkach określonych przez inwestora, bez potrzeby dokładnej i wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy. Przez to organy nie zauważyły, że podpisany na wniosku o wydanie pozwolenia na budowę P. S. nie legitymował się odpowiednim upoważnieniem do działania w imieniu inwestora. Skarżąca zarzucała, że akta sprawy nie zawierają wypisów z ewidencji gruntów, co uniemożliwia dokonania weryfikacji, czy wszystkie podmioty mające przymiot strony postępowania o pozwolenie na budowę zostały o tym postępowaniu w prawidłowy sposób powiadomione, zaś w aktach sprawy brak zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień w trybie art. 10 k.p.a. Nie jest trafnym stwierdzenie organu odwoławczego, iż dokonał wszystkich wymaganych prawnych sprawdzeń przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Z mapy dla celów projektowych wynika, że na terenie działki nr [...] znajduje się budynek gospodarczy kolidujący z inwestycją. Budynek ten pewnie jest przeznaczony do rozbiórki, ale w tym zakresie brak w projekcie odpowiedniego opisu i omówienia - czym został naruszony § 8 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ nie zauważył, że w dacie sporządzenia projektu mgr inż. K. S. nie legitymował się aktualnym (na tę datę) zaświadczeniem wydanym przez izbę samorządu zawodowego, o którymi mowa w art. 12 ust. 7 ustawy prawo budowlane. Następnie skarżąca zwracała uwagę, że znajdująca się w aktach dokumentacja geotechniczna została opracowana dla budynku o trzech kondygnacjach nadziemnych, natomiast projekt budowlany dotyczy realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego o czterech kondygnacjach nadziemnych. Rozbieżności występujące w tym zakresie nie były przez organy obu instancji dostrzeżone i odpowiednio ocenione. Kolejnym zarzutem skarżącej był zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Projekt budowlany nie zawiera dokładnie wykazanych odległości od krawędzi drogi gminnej (ul. K. L.), czy odległości od granic sąsiednich działek. Następnym zarzutem wynika z tego, że pochylnia przy głównym wejściu do budynku i jej usytuowanie w odniesieniu do granicy z działką sąsiednią wskazuje, że został naruszony § 12 ust.5 pkt 1 rozporządzenia. Brak właściwie pomierzonych odległości powoduje, że organy dokonując analizy zgodności projektu z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w istocie nie dopełniły czynności o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane. Nie można bowiem wykluczyć, że inwestor powinien uzyskać zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. Skarżąca zarzuciła również, że uwadze organów uszła kwestia, iż od strony południowej zaprojektowano ścianę garażu podziemnego wystającą ponad poziom terenu otaczającego w odległości 120 cm od granicy z sąsiednią działką budowlaną bez uzyskania przez inwestora zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych o których mowa w art. 9 ustawy prawo budowlane. Pozostaje to w oczywistej sprzeczności z § 12 ust.1 pkt 2 i § 12 ust.7 rozporządzenia. Na przekrojach dołączonych do projektu nie naniesiono granic działki własnej inwestora (przekroje C i D). W ocenie skarżącej część ławy fundamentowej zaprojektowana została poza działką inwestora. Tymczasem postępowanie o pozwolenie na budowę może się toczyć do prawidłowo oznaczonej nieruchomości co do której inwestor oświadczył, iż ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przekonaniu skarżącej nieprawidłowo została policzona powierzchnia biologicznie czynna. Z dokumentacji wynika, że projektanci do tej powierzchni zaliczyli również tarasy zlokalizowane na parterze bezpośrednio na terenie, na którym według projektu znajduje się płyta balkonowa żelbetowa, izolacja przeciwwodna i deski tarasowe. Takie wykonanie tarasów uniemożliwia naturalną wegetację roślin, a co za tym idzie nie może być zaliczone do powierzchni biologicznie czynnej. Nadto zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji nie została prawidłowo sporządzona analiza przesłaniania i nasłoneczniania. Do projektu została załączona analiza nasłoneczniania, której wnioski dotyczą projektowanego budynku na działce nr [...] oraz budynków zlokalizowanych na działkach [...] i [...]. Brak jest natomiast jednoznacznych wniosków analizy w odniesieniu do działki skarżącej (działka nr [...]). Zdaniem skarżącej gabaryty planowanego budynku są takie, że jej nieruchomość zostanie zacieniona i dopływ promieni słonecznych w istotny sposób zostanie ograniczony. Ostatnim podnoszonym zarzutem był zarzut, że organy nie wzięły pod uwagę, iż pierwotny wniosek inwestora dotyczący, praktycznie tej samej inwestycji, zakończył się uchyleniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Nowy wniosek wprawdzie wszczął nową sprawę administracyjną niemniej jej przedmiot pozostaje tożsamy ze sprawą załatwioną wcześniej w sposób korzystny dla skarżącej i innych odwołujących się osób. W takim przypadku – zdaniem skarżącej – dokonana obecnie ocena stanu faktycznego sprawy nie powinna ulegać swego rodzaju modyfikacji co do konieczności spełnienia przez inwestora szeregu koniecznych warunków. Skarżący A. B. i K. D. w swoich skargach zarzucali: - naruszenie dyspozycji art. 34 ust.3 pkt 1 i 2 w związku z art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nie zawierającego nawiązania do zabudowy sąsiedniej. Wskazywali, że projektowany budynek ma powstać na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomościami zabudowanymi domami jednorodzinnymi o niewielkiej wysokości. Niewielka powierzchnia działki, na której budowa ma być realizowana, jak również odległość od sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej wskazują jednoznacznie, że w wyniku realizacji planowanej budowy dojdzie do rażącego zaburzenia elementarnego ładu przestrzennego, a zatem do naruszenia godnego ochrony interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym skarżącej. Wskazywali, że organy błędnie przyjęły, że o harmonizacji projektu budowlanego z otoczeniem przesadza zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na danym obszarze dopuszcza zabudowę wielorodzinną i wielokondygnacyjną. W przekonaniu skarżących organ orzekający winien dokonać samodzielnej oceny projektu budowlanego w zakresie nawiązania do zabudowy sąsiedniej na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy prawo budowlane. Organ odwoławczy pomija ten element zasłaniając się zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zdaniem skarżących naruszył również dyspozycję art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z akt sprawy [...] przed Starostą P., prowadzonej z wniosku z dnia [...] czerwca 2008 roku o wydanie pozwolenia na budowę. Postępowanie we wskazanej sprawie dotyczyło tego samego zamierzenia inwestycyjnego i zakończyło się umorzeniem postępowania, po uprzednim uchyleniu przez organ II instancji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Dokumenty zdaniem skarżących w tej sprawie stanowią ważne dowody na okoliczności podnoszone w toku niniejszego postępowania. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z tej sprawy został całkowicie zignorowany przez organ odwoławczy, który ograniczył się do stwierdzenia, że dowody te dotyczyły innego postępowania. Z tego względu organ naruszył dyspozycję art. 75 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu w sprawie. Organ również pominął okoliczność niepowiadomienia o toczącym się postępowaniu następców prawnych uczestników J. i J. małżonków P., którzy przed datą wydania zaskarżonej decyzji zbyli posiadaną nieruchomość. Nabywcy powinni być uczestnikami niniejszego postępowania. W związku z powyższym organ naruszył dyspozycje art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wnosił o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Uczestnik postępowania (inwestor) [...] spółka z o.o. – spółka komandytowa w W. pismami procesowym (wraz z załącznikami) z dnia [...] maja 2011 roku oraz [...] sierpnia 2011 roku, odniósł się do zarzutów stawianych przez skarżącą H. M.– G.. Uczestnik postępowania wskazywał, że skarżąca jest współwłaścicielem działki nr [...], która jest drogą dojazdową do osiedla domów jednorodzinnych na którym zlokalizowany jest również jej dom. Na działce nr [...] nie ma i nie może być zabudowy mieszkalnej i nie uzyska ona nigdy statusu działki budowlanej. Nieruchomość, która stanowi własność skarżącej i na której znajduje się jej budynek mieszkalny nie sąsiaduje z działką nr [...], która jest przedmiotem zainwestowania. Przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w strefie oddziaływania nieruchomości skarżącej. Skarżąca jako strona postępowania występuje z uwagi na współwłasność działki nr [...] – drogi i z tego względu nie może podnosić dowolnych argumentów odnoszących się do innych nieruchomości. Uczestnik wskazywał, że zarzut błędnej analizy w zakresie nasłonecznia budynku na nieruchomości faktycznie należącej do skarżącej jest niezasadny co widać w dokonanej analizie nasłonecznienia. Nadto uczestnik podnosił, że ściany dwóch najbliższych segmentów zabudowy szeregowej, wśród nich również segmentu należącego do skarżącej znajdują się w odległości min. 10 m od części 3 kondygnacyjnej i ponad 14 m od części 4 kondygnacyjnej planowanej inwestycji. W ścianach tych segmentów zwróconych w stronę działki uczestnika nie ma okien z pomieszczeniami mieszkalnymi lub przeznaczonymi na pobyt stały ludzi – są tam jedynie okienka od garaży na parterze. Kolejne ściany tych budynków, które zwrócone są w stronę nieruchomości uczestnika i w których są już okna do pomieszczeń mieszkalnych są oddalone od projektowanego budynku już o 18 metrów od części 3 kondygnacyjnej i ponad 22 metry od części 4 kondygnacyjnej. Na ścianach usytuowanych prostopadle do inwestycji między ramionami kąta 60 stopni wytyczonego w płaszczyźnie z dowolnego okna projektowany budynek w ogóle się nie pojawia. W związku z tym w sposób bezsporny spełnione zostały wymogi § 13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia. Uczestnik również przywołał, że oświetlenie i nasłonecznienie w dniach równonocy jak wynika z analizy, to również są spełnione wymagania § 60 rozporządzenia – 3 godzinnego nasłonecznienia spełniony. Jednocześnie uczestnik podkreślał, że traktując segment przez analogię jako mieszkanie wielopokojowe wystarczy spełnić warunek tylko do jednego pokoju. Uczestnik odnosząc się do zarzutu, iż na nieruchomości nr [...] znajduje się obecnie budynek gospodarczy kolidujący z przedmiotową inwestycją podnosił, że znajduje się tam zniszczona stara szopa o wymiarach 2,6 x3,4x2,25m, bez fundamentów i posadzki. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy prawo budowlane rozbiórka takiego obiektu nie wymaga uzyskania pozwolenia na rozbiórkę i z tego też powodu brak podstaw aby ujmować go w dokumentacji projektowej. Zarzut dotyczący dokumentacji geotechnicznej jest również chybiony ponieważ taka dokumentacja ma na celu określenie warunków geotechnicznych gruntu. Dopiero projektant na podstawie tej dokumentacji określa jaki budynek może zostać wybudowany na danym gruncie i jakie rozwiązania należy zastosować, w tym ilość kondygnacji podziemnych i naziemnych. Podnosił, że objęty pozwoleniem budynek należy zaliczyć do drugiej kategorii geotechnicznej - § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. W tej samej kategorii znajdują się zarówno budynki 3 i 4 kondygnacyjne. Zakres badań wykonywanych przy ustalaniu posadowienia obiektu budowlanego zaliczanego do danej kategorii geotechnicznej jest taki sam. Geolog sporządził notatkę techniczną z której wynika, że realizowany projekt budynku 4 kondygnacyjnego nie pozostaje w sprzeczności z treścią i wnioskami opinii sporządzonej w 2008 roku. Odnośnie zarzutu braku wskazania odległości od krawędzi drogi gminnej oraz od granic sąsiednich działek budowlanych uczestnik wskazywał, że przepisy takiego obowiązku nie nakładają. Na planie zagospodarowania terenu podano niezbędne wymiary pozwalające na wytyczenie projektowanego budynku oraz określenie czy odległości budynku od granic są zgodne z przepisami. Na planie zagospodarowania działki nr [...] zostały podane odległości od poszczególnych działek budowlanych. Wszystkie odległości projektowanego budynku od granic działek sąsiadujących są zgodne z przepisami. Podnosił, że odległość budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. K. L. wynosi 25 m, co spełnia wymagania § 12 ust.1 rozporządzenia w związku z art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych. Uczestnik wskazywał, że odległość chodnika prowadzącego do głównego wejścia do budynku pochylni wynosi 13,2 m od granicy z działką nr [...] stanowiącą drogę dojazdową do działki nr [...] oraz 9,5 m od granicy budynku skarżącej, co spełnia § 12 ust.5 rozporządzenia. W zakresie zarzutu braku zachowania odległości od sąsiedniej działki części garażu podziemnego uczestnik wskazywał, że zgodnie z § 12 ust.7 rozporządzenia dla części podziemnej budynku nie ustala się odległości od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Uczestnik odpierając kolejny zarzut – braku granic działki nr [...] w przekrojach projektu wskazywał, że w rzutach i przekrojach nie ma obowiązku ich przedstawiania. Granice działki zostały naniesione na planie zagospodarowania terenu. Zdaniem uczestnika obliczenia powierzchni biologicznie czynnej zostały dokonane prawidłowo. Jako 50% powierzchni biologicznie czynnej zaliczono powierzchnię porośniętą trawą na nasypie nad garażem podziemnym. Części tarasów pokrytych deskami nie wliczono do powierzchni biologicznie czynnej. Uczestnik wskazywał, że skarżąca nie przedstawiła wyliczeń, które wskazywały na prawdziwość jej zarzutu. Odpierając kolejny zarzut uczestnik wskazywał, że błędne jest stanowisko skarżącej, iż poprzednie postępowanie zakończyło się uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę, ale cofnięciem wniosku przez uczestnika. Cofnięcie wniosku skutkowało umorzeniem poprzedniego postępowania, a uczestnik w nowym wniosku wprowadził korekty do rozwiązań projektowych. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi uczestnik podnosił, iż są one chybione i wskazywał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Uczestnik odpowiadając na zarzuty podnoszone w skargach K. D. i A. B. wskazywał na ich niezasadność. Podnosił, że organy rozpoznając sprawę prawidłowo nie dopatrzyły się jakichkolwiek form oddziaływania planowanej inwestycji na zabudowane nieruchomości skarżących. Organy przyjęły, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki nr [...],[...],[...] i [...] i uznały skarżących za uczestników postępowania jako współwłaścicieli działki drogowej nr [...]. Uczestnik wskazywał, że żaden przepis prawa budowlanego nie nadaje organom ani sąsiadom prawa do samodzielnej, subiektywnej oceny estetyki czy ładu przestrzennego projektu. Pojęcie ładu przestrzennego jest zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ład przestrzenny kształtują rząd, samorząd województwa i gminy. Ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności do nieruchomości i są podstawą materialno- prawną decyzji budowlanych. Realizowany projekt jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P.. Zdaniem uczestnika akta sprawy [...] nie zawierają żadnych dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności towarzyszących wydaniu skarżonej decyzji. Odnośnie niepowiadomienia następców prawnych małżonków J. i J. P. wskazywał, że ich nieruchomość nie znajduje się w obrębie oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w księdze wieczystej jako współwłaściciel działki nr [...] nadal wpisana jest J. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu stawiane zarzuty nie podważyły prawidłowych ustaleń i dokonanej oceny prawnej zaskarżonej decyzji. Odnosząc się w pierwszej kolejności dotyczących naruszenia ładu architektonicznego poprzez zezwolenie na budowę budynku 4 kondygnacyjnego w sąsiedztwie budynków jednorodzinnych o niewielkiej wysokości należy zauważyć, że ład przestrzenny na tym terenie jest wyznaczany przez przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z zapisu § 23 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. (DZ.Urz. woj.W-go nr 36, poz. 119 z dnia 16 lipca 1998 roku). Przedmiotowa działka nr ew. [...] znajduje się w strefie urbanistycznej [...],[...],[...]. Jest ona usytuowana poza strefami ochrony konserwatorskiej. W tej strefie ustala się podstawowe przeznaczenie terenu mieszkalnictwo wielorodzinne i jednorodzinne we wszystkich formach wraz z usługami towarzyszącymi oraz usługi publiczne i komercyjne w zakresie handlu, administracji, gastronomii i rzemiosła. Nie wprowadza ograniczeń wysokości zabudowy, preferuje wysokość zabudowy 3-4 kondygnacje. Z tego względu zarzuty, iż budynek 4 kondygnacyjny wśród zabudowy niskiej jednorodzinnej naruszy ład architektoniczno- przestrzenny nie można uznać za trafny. Wprowadzanie innych ograniczeń co do zabudowy, niż te które wynikają z prawa miejscowego na danym terenie byłoby niedopuszczalne. Odnosząc się do zarzutów błędnej analizy przesłaniania i nasłoneczniania - § 13 i 60 rozporządzenia, to należy uznać je za nietrafne. Skarżąca podnosi, iż analiza nie odnosi się do jej budynku wskazuje, że analiza powinna odnosić się do działki 50/33, a ze względu na gabaryty projektowanego budynku będzie ograniczony dostęp światła słonecznego. Jak wynika z wypisu z rejestru wypisu gruntów skarżąca jest właścicielem działki nr [...] na której znajduje się budynek mieszkalny, który nie sąsiaduje bezpośrednio z projektowaną inwestycją, a znajduje się po drugiej stronie działki nr [...] (droga). Analiza nasłonecznienia odnosi się faktycznie do budynków, których dotyczy przesłanianie w związku z budową projektowanego obiektu, usytuowanych w sąsiedztwie tego budynku. W ścianie segmentu mieszkalnego skarżącej na działce nr [...], która skierowana jest w stronę projektowanego budynku nie ma okien z pomieszczeniami mieszkalnymi lub przeznaczonych na pobyt ludzi. Z przeprowadzonej analizy w odniesieniu do budynku skarżącej wynika, że w odniesieniu do części budynku skarżącej zwróconej w stronę nieruchomości inwestora cień będzie rzucał tylko na pomieszczenie mieszkalne i to od godziny 15.00, co w żaden sposób na narusza wymogu określonego w § 60 rozporządzenia. Nadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa w projektowanym miejscu jest określana jako ,,śródmiejska’’ co pozwala na zmniejszenie wszystkich wymogów o 50%. Zdaniem Sądu przeprowadzona analiza nasłonecznienia odpowiada przepisom prawa, a zarzuty są ogólne i w żaden sposób skarżąca nie zakwestionowała prawidłowości tych ustaleń. W ocenie Sądu zarzuty stawiane w zakresie nieprawidłowej dokumentacji geotechnicznej nie znajdują swojego potwierdzenia. Inwestor załączył dokumentacje geotechniczną wraz z wynikami badań gruntu gdzie określono parametry geotechniczne gruntów występujących w podłożu, dopuszczalne naciski na grunt od fundamentów zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 1998 roku (DZ.U nr 126, poz. 839). Zarówno z punktu widzenia autorów dokumentacji geotechnicznej, jak i projektanta zmiana wysokości na 4 kondygnacyjny budynek nie miały żadnego znaczenia. Jak wynika z § 7 wyżej powołanego rozporządzenia w przypadku II kategorii geotechnicznej wykonuje się takie same badania, które stanowią podstawę do sporządzenia projektu. Projektant przygotowujący przedmiotowy projekt obiektu budowlanego nie miał żądanych wątpliwości, że przeprowadzane badania i ich wynik dają podstawy do zaprojektowania na tym terenie budynku o czterech kondygnacjach. Odnośnie zarzutu, iż zaprojektowano ścianę garażu podziemnego wystającą ponad poziom terenu otaczającego w odległości 1,2 m od granicy i pozostaje to w sprzeczności z § 12 ust.1 pkt 2 i § 12 ust.7 rozporządzenia nie można go podzielić. Należy zauważyć, że zgodnie z § 12 ust.6 rozporządzenia odległości, o których mowa w ust. 1 -5 nie odnoszą się do podziemnych części znajdujących się poniżej poziomu terenu. Jako kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację, której więcej niż połowa wysokości w świetle ze wszystkich stron budynku, znajduje się poniżej poziomu przylegającego do niego, projektowanego lub urządzanego terenu, a także każdą sytuowaną pod nią kondygnację. Ta część garażu podziemnego ma znaleźć się w całości poniżej poziomu otaczającego terenu urządzonego po zaprojektowanym zagospodarowaniu terenu nasypami gdzie mają być usytuowane elementy powierzchni biologicznie czynnej. W związku z powyższym należy uznać, że mamy do czynienia z sytuacją usytuowania podziemnej części budynku, która znajduje się poniżej poziomu terenu i nie dotyczą jej odległości o których mowa w ust.1 -5 § 12 rozporządzenia. Kolejnym zarzutem skarżącej, który wymaga oceny jest zarzut braku wskazania odległości budynku od krawędzi drogi gminnej (ul. K. L.), czy też braku wskazania odległości pochylni przy głównym wejściu do budynku i jej odległości od granicy z działką sąsiednią, który ma świadczyć o naruszeniu przepisu § 12 ust.5 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z przepisem art. 43 ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985 roku (DZ.U z 2007 roku, nr 19, poz. 115 ze zm.) w przypadku drogi gminnej minimalna odległość budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni, w terenie zabudowy winna wynosić 6 m. Jak wynika z planu zagospodarowania działki odległość budynku do ogrodzenia wynosi [...] cm, co pozwala uznać, że wymóg w tym zakresie został spełniony. W ocenie Sądu również zarzut w zakresie nie zachowania odległości usytuowania projektowanego obiektu od działek sąsiednich nr ew. [...] i nr [...] jest niezasadny. Odległość od granicy z działką nr [...] wynosi [...] cm, a od działki nr [...] wynosi [...] cm, a jeśli chodzi o działkę skarżącej nr [...] to odległość ta wynosi [...] m. Przepis § 12 ust.5 rozporządzenia stanowi, że okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od tej granicy działki budowlanej, o której mowa w ust.1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy – o więcej niż 1,3m. Od strony działki nr [...] do wejścia głównego planowany jest ciąg pieszy w postaci chodnika. Usytuowanie chodnika w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką w ocenie Sądu nie narusza przepisu § 12 ust.5 rozporządzenia. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela zarzutów w zakresie naruszenia wymagań co do powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z definicją § 3 pkt 22 rozporządzenia przez powierzchnie biologicznie czynną należy rozumieć grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową na terenie działki budowlanej, a także 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m ² urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. Zdaniem Sądu inwestor prawidłowo zaliczył do powierzchni biologicznie czynnej teren nasypu nad garażem podziemnym. Teren ten można zaliczyć w 50% za biologicznie czynny. Teren będzie miał formę trawnika, który będzie rósł na naturalnej ziemi i będzie miał zapewnioną naturalną wegetację. Fakt, że trawnik będzie usytuowany na podziemnej części garażu nie może eliminować go z możliwości zaliczenia jej jako powierzchni biologicznie czynnej. Powierzchnia biologiczna czynna na działce stanowi 31,1 % powierzchni całej działki co spełnia wymagania § 39 rozporządzenia mówiącego, że co najmniej 25% powierzchni działki budowlanej pod zabudowę wielorodzinną winno być urządzone jako powierzchnia biologicznie czynna. Nie można podzielić stawianego zarzutu, iż na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany – budynek gospodarczy o którym mówi § 3 pkt 8 rozporządzenia. Obiekt ten należy zaliczyć do tymczasowych obiektów budowlanych i jak wynika z załączonej dokumentacji fotograficznej jest w złym stanie technicznym. Należy zgodzić się z inwestorem, iż uprzątnięcie pozostałości po tym obiekcie nie mieści się w kategorii dyspozycji § 8 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku, która w części opisowej projektu nakłada obowiązek przedstawienia stanu zagospodarowania działki lub terenu z omówieniem przewidywanych zmian, w tym adaptacji i rozbiórek w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu. Odnosząc się do kolejnego zarzutu a mianowicie nie dopuszczenia dowodu z dokumentów w postaci akt sprawy administracyjnej – [...], która dotyczyła poprzedniego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego przez tego samego inwestora dla przedmiotowej inwestycji, to należy zauważyć, iż akt tej sprawy nie miały znaczenia dla wyjaśnienia tej sprawy. Poprzednie postępowanie zakończyło się cofnięciem wniosku i w konsekwencji umorzeniem postępowania. Inwestor ponownie złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ na nowo rozpoznał w tym zakresie sprawę badając załączone dokumenty, które stanowiły podstawę do wydania rozstrzygnięcia sprawy. Jako chybione należy uznać zarzuty braku umocowania dla P. S. do działania w imieniu inwestora w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż inwestora [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – spółka komandytowa może reprezentować samodzielnie komplementariusz – [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Na karcie [...] – teczki – wykaz dokumentów dotyczących decyzji Starosty P. znajduje się dokument z którego wynika, że P. S. udzielono pełnomocnictwa do reprezentowania [...] spółka z o.o. – spółka komandytowa. Dokument ten został podpisany przez dwóch członków zarządu komplementariusza. W tych okolicznościach, należy uznać, że P.S. składając wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę działał w imieniu i na rzecz inwestora mając umocowanie w tym zakresie, zwłaszcza że jego umocowanie nigdy przez inwestora nie zostało zakwestionowane. Kwestionowanie uprawnień architektonicznych K. S. nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym - decyzją z [...] grudnia 2005 roku nr [...][...] Okręgowa Izba Architektów nadała K. S. uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. Co prawda na datę – styczeń 2008 roku kiedy były składane oświadczenia wymaganego przepisem art. 20 ust.4 ustawy prawo budowlane nie zostało załączone z Okręgowej Rady Izby Architektów zaświadczenie o wpisie na listę architektów. Zostało złożone zaświadczenie za dalszy okres – od [...] lipca 2008 roku. W ocenie Sądu brak zaświadczenia za okres pierwszego półrocza 2008 roku w kontekście decyzji z [...] grudnia 2005 roku nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Zarzut dotyczący braku wypisów z ewidencji gruntów i co za tym idzie braku możliwości ustalenia kręgu stron również należy uznać za chybiony. Zgodnie z art. 28 ust.2 ustawy prawo budowlane stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Do obowiązków organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę należy ustalenie kręgu uczestników postępowania. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Ograniczenie to powinno wynikać z przepisu prawa administracyjnego materialnego, a samo powoływanie się na przykład na przepisy prawa cywilnego – art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego nie będzie wystarczające( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2006 roku, syg. akt II OSK 12/08). Skarżąca H. M.– G. była stroną postępowania i organ rozpoznający sprawę badał wpływ i oddziaływanie inwestycji na jej uzasadnione interesy. Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a co za tym idzie nie rozpoznania przez organ odwoławczy na nowo sprawy. Organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione przesłanki wymagane do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego określone w przepisach art. 33 ust.2, art. 34 ust.1 -5, art. 35 ust. 1 -5 ustawy prawo budowlane, jednocześnie odniósł się do stawianych zarzutów we wniesionych odwołaniach. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.