VIII SA/Wa 1024/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich na 2013 rok oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z (dalej: "Kierownik ARiMR", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm., zwana dalej: "ustawą o płatnościach bezpośrednich"), art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem 1122/2009"), art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. L 30 z 31.1.2009, str. 16, ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem Nr 73/2009"), z uwzględnieniem przepisów art. 79 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej: "k.p.a."), orzekł o przyznaniu S N (dalej: "skarżący", "beneficjent") płatności na 2013 rok w wysokości [...] zł, w tym: jednolitej płatności obszarowej (JPO) w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia o kwotę [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego i uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wniosek o przyznanie płatności obszarowych na 2013 r. beneficjent złożył 15 maja 2013 r. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności JPO wynosiła 13,90 ha. W wyniku kontroli dokonanej w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno – gospodarczej (PEG) stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności JPO jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku i wynosi 13,66 ha. Powierzchnia działki rolnej S, deklarowanej na powierzchni 1,10 ha, wynosi 1,08 ha, natomiast działki rolnej T, deklarowanej na powierzchni 0,22 ha wynosi 0,09 ha. Powierzchnia stwierdzona działki T jest mniejsza niż 0,10 ha, a więc nie spełnia definicji działki rolnej, dlatego została wykluczona z płatności. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności gruntów wynosi zatem 0,24 ha. Wobec ustalenia, że różnica procentowa pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do JPO a stwierdzoną wyniosła 1,757%, tj. nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność zgodnie z regulacją art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 1122/2009 przysługuje do powierzchni stwierdzonej 13,66 ha. Stawka JPO do 1 ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1334) i wynosi [...] zł. Początkowa kwota JPO w wysokości 11.341,90 zł została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Kwota przyznanej JPO po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wyniosła 11.271,13 zł. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności UPO wynosiła 7,18 ha, natomiast powierzchnia działek stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wynosiła 7,18 ha i do tej powierzchni została naliczona UPO. Stawka UPO do 1 ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1360) na kwotę 139,39 zł. Należna kwota płatności wynosi więc 1.000,82 zł. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję beneficjent wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy, nie godząc się na przyjęcie powierzchni stwierdzonej w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno- gospodarczej. Wskazał, że powierzchnia stwierdzona dla działki "S" to 1,08 ha, zamiast 1,20 ha, natomiast dla działki rolnej "T" 0,09 ha, zamiast 0,33 ha. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, orzekł o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor ARiMR podał, iż w niniejszej sprawie organ I instancji wyznaczył powierzchnie ewidencyjno - gospodarcze dla wszystkich działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku na podstawie danych LPIS. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości ustalił, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest mniejsza niż deklarowana. Organ uwzględnił obszar na poszczególnych działkach zakreślony przez beneficjenta na załączniku do wniosku obszarowego jako obszar użytkowany rolniczo. Na podstawie aktualnej ortofotomapy ustalono, że powierzchnia użytkowana rolniczo na działce nr 585 (działka S) wyniosła 1,08 ha, natomiast powierzchnia użytkowana rolniczo na działce nr 558 (działka T) wyniosła 0,09 ha. W konsekwencji z płatności podlegała wykluczeniu cała działka T jako niespełniająca warunku minimalnej powierzchni działki rolnej oraz powierzchnia 0,02 ha z działki S, łącznie 0,24 ha. Wskazał, iż dokonując oceny powierzchni ewidencyjno - gospodarczej na poszczególnych działkach organ oparł się zarówno na danych z wniosku, w tym w szczególności załącznikach graficznych, jak i na pomiarach dokonanych w systemie ZSZiK przy użyciu aktualnej ortofotomapy. Powierzchnie PEG wyznaczone dla poszczególnych działek ewidencyjnych powtarzały się w pomiarach, kolejno dokonywanych za pomocą różnych narzędzi, stąd organ uznał je za prawidłowe. Grunty deklarowane w pozostałej części nie kwalifikują się więc do płatności. Organ odwoławczy ocenił, że powierzchnia zmierzona za pomocą narzędzi informatycznych, stanowi odzwierciedlenie powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo przez beneficjenta. Podkreślił, że organ dokonał weryfikacji powierzchni działek rolnych z użyciem narzędzi informatycznych, w sposób poddający się ewentualnej kontroli. Aktualne zdjęcia ortofotomapy nie potwierdzają, że sposób użytkowania działek o numerach: 585 i 558 uległ zmianie. Jednocześnie beneficjent nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających argumentację podniesioną w odwołaniu, dlatego brak podstaw do podważenia ustaleń organu I instancji. Dyrektor ARiMR uznał, iż organ I instancji właściwie ustalił, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności JPO po uwzględnieniu powierzchni referencyjnych wyniosła 13,66 ha, przy powierzchni deklarowanej 13,90 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną wyniosła 1,757% (0,24 ha). Powyższe, zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 1122/2009, skutkowało przyznaniem płatności do powierzchni stwierdzonej. Początkowa kwota płatności jednolitej w wysokości 11.341,90 zł została pomniejszona poprzez zastosowanie współczynnika korygującego. Zgodnie z art. 11 rozporządzenia 73/2009 i rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich, przewidzianych w rozporządzeniu 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013, w przypadku, gdy łączna kwota płatności OB finansowanych z budżetu wspólnotowego (JPO, płatność do krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w pionie głównym, płatność do tytoniu, płatność cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich) w danym roku jest wyższa od równowartości 2.000 euro, przeliczonej na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006 r., str. 52, ze zm.), to kwotę płatności OB przekraczającą 2.000 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 2,45365800%. Zgodnie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności OB., przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 rozporządzenia 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 17c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.), w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. W związku z art 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności OB., po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości, wynosi 11.341,90 zł, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 2682,06 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 682,06 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 2,45365800%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 16,74 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla JPO wynosi 70,77 zł, co stanowi 16,74 euro. O taką kwotę została pomniejszona płatność JPO. Kwota przyznanej JPO po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 11.271,13 zł. Do UPO beneficjent zgłosił powierzchnię 7,18 ha, która to powtórzyła się w toku postępowania wyjaśniającego. Kwota przyznanej płatności wyniosła [...] zł. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał na wnioskowy charakter postępowania w sprawach dotyczących przyznania płatności OB oraz specyfikę dowodów z ortofotomap cyfrowych wspólną dla wszystkich rolników z obszaru państw członkowskich. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wydanym decyzjom zarzucił: dokonanie niezasadnych ustaleń faktycznych, tj. błędnych pomiarów działek, których właścicielem jest skarżący, skutkujących brakiem przyznania właściwych dopłat do niniejszych obszarów oraz sprzeczność działań prawnych organów z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.), w tym prawa do ochrony prawnej obywatela. W ocenie skarżącego, zaskarżone decyzje są nieprawidłowe, bowiem organ dokonał błędnych ustaleń wymiarów działek objętych uprawami, które stały się podstawą przyjętego przez niego stanowiska, niezasadnie odmawiającego przyznania beneficjentowi odpowiednich dotacji lub przyznania jej w zaniżonej wysokości. Podał, iż pracownicy organu dokonywali pomiarów owych działek między innymi w czasie, gdy znajdowała się na nich znaczna warstwa śniegu, która uniemożliwiała dokonanie poprawnych obliczeń. Ponadto pracownicy organu nie wykonali swojej pracy w sposób rzetelny. Wskazał również, iż zlecił certyfikację prowadzonych przez siebie upraw firmie E, która po oględzinach przedmiotowych nieruchomości wystawiła protokoły pokontrolne pozostające w sprzeczności z wynikami pomiarów zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego, zasadnym jest dokonanie pomiarów ponownie z należytą starannością. W przeciwnym razie dojdzie do niezasadnego zmniejszenia kwot dotacji, mimo prowadzonych upraw na wskazanym powyżej obszarze. Skarżący nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że obywatele powinni orientować się w przepisach prawnych regulujących zasady płatności. W swych decyzjach organy podają szereg przepisów, w tym unijnych, o zawiłym charakterze, których analiza wymaga wiedzy prawniczej, zaś skarżący jest rolnikiem i procedura prawna jest dla niego skomplikowana. Organy administracji w żadnym razie nie próbowały wyjaśnić skarżącemu podstawy ich decyzji, ani nie wykazały woli współpracy w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i zasadności wydania zaskarżonych decyzji. Dlatego obie zaskarżone decyzje powinny być uchylone jako co najmniej przedwczesne, nie uwzględniające słusznego interesu obywatela. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia stanowiły m.in. przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wedle art. 7 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością, zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli rolnik ten spełnia dodatkowe przesłanki: - posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; - wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa (art. 7 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, na potrzeby systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. Informacje na temat tego obszaru przypadającego na działkę referencyjną, stosownie do art. 12 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009, zawierają z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Ponadto, materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi samymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. W myśl art. 17 rozporządzenia 73/2009, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000. Obowiązkiem organu jest sprawdzenie, czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane działki rolne. Powyższe wynika z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1122/2009, zgodnie z którym kontrole administracyjne, m.in. kontrole krzyżowe, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku, a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że we wniosku o przyznanie JPO i UPO na 2013 r. skarżący w sekcji "VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" zadeklarował 33 działki ewidencyjne wykorzystywane rolniczo, w tym na działce nr 585 o powierzchni całkowitej 1.3100 ha działkę S o powierzchni 1,10 ha oraz na działce nr 558 o powierzchni całkowitej 0,3300 ha działkę T o powierzchni 0,22 ha. W sekcji "VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych wskazał, iż ww. działki zadeklarowane zostały do płatności JPO (k. 18-9 akt administracyjnych). W wyniku kontroli administracyjnej wniosku organ I instancji stwierdził, iż powierzchnia PEG ww. działek S i T wynosi odpowiednio 1,08 ha i 0,09 ha (k. 88 akt administracyjnych). Weryfikując wniosek beneficjenta co do zadeklarowanych działek organ I instancji wykonał pomiar powierzchni kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy, zgodnie z art. 2 pkt 34 rozporządzenia 1122/2009, czyli wszystkich znajdujących się na działkach użytków rolnych typu: grunty orne, pastwiska, łąki, sady czy wieloletnie uprawy, z wykluczeniem tej części gruntów, na której znajdowały się elementy trwale wykluczone z prawa ubiegania się o płatności typu: zakrzaczenia, zadrzewienia, nieużytki, lasy, wody, drogi, siedliska. Uwzględniając ww. ustalenia, organ I instancji przyznał skarżącemu płatności na 2013 r. w wysokości [...] zł, w tym: JPO w kwocie [...] zł pomniejszoną o kwotę 70,77 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego i UPO w kwocie [...] zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Zarzuty skarżącego sprowadzają się natomiast do wskazania, że organ dokonał błędnego ustalenia wymiarów działek objętych uprawami. Jednakże poza werbalnymi twierdzeniami i zarzutami beneficjent nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego stanowisko; nadto z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie wynika, aby skarżący w postępowaniu administracyjnym wykazał jakąkolwiek inicjatywę dowodową w tym zakresie. W ocenie Sądu, zarzuty skarżącego są nieuzasadnione, a działanie organów polegające na ustaleniu powierzchni kwalifikowanej do otrzymania płatności w oparciu o ortofotomapę jest prawidłowe. Wskazać należy, że w powołanym art. 17 rozporządzenia 73/2009 jako podstawę utworzenia systemu identyfikacji działek rolnych wskazano mapy lub dokumenty ewidencji gruntów albo innych danych kartograficznych. Zaznaczono także, że należy wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych i satelitarnych. System ten wchodzi w skład systemu administrowania i kontroli (zwanego systemem zintegrowanym), który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 cyt. rozporządzenia 73/2009). System zintegrowany obejmuje skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, wnioski o pomoc, zintegrowany system kontroli, jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Podkreślić należy, że na państwa członkowskie nałożono obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy (art. 20 ust. 1 rozporządzenia 73/2009). Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, kontrole administracyjne służą wykrywaniu nieprawidłowości, w szczególności przez stosowanie narzędzi informatycznych. Kontrola administracyjna (a zatem kontrola z wykorzystaniem środków informatycznych) ma znaczenie zasadnicze, zaś kontrola na miejscu może być stosowana jako uzupełnienie tej kontroli administracyjnej, co wynika z art. 20 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009). Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (UE) podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana. Wszystkie państwa członkowskie UE, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni i kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Dostępna w ZSZiK ortofotomapa jest najlepszym ogólnodostępnym źródłem dokonywania pomiarów powierzchni. Pomiary wykonywane na ortofotomapie pozwalają na kompleksową ocenę powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej oraz dokonanie na jej podstawie pomiarów z dokładnością 0,25 m lub 0,50 m. Tak więc przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych i z pewnością nie są to pomiary orientacyjne, tylko bardzo dokładne. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Jednocześnie zgodnie z wytyczną Komisji Europejskiej z 2009 r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii opartej na obrazie ortofotomapy. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Zatem, kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym producent rolny zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Ortofotomapa jest zatem jedynym prawnie dostępnym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Ponadto definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich wynikająca z przepisów wspólnotowych (art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009) nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Z powyższego względu powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Po wykonaniu podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiącego własność Skarbu Państwa. Należy podkreślić, że ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych i stanowią najbardziej optymalne ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania gruntami i ich użytkowania, tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Żaden pomiar powierzchni i odległości (w tym także dokonany przez inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne na miejscu), zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu. Wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. W ocenie Sądu, prowadzone przez organy obu instancji postępowania dotyczące przyznania płatności obszarowych na 2013 r. przeprowadzone zostały prawidłowo. Analizując przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skarżącego nie podważają w żadnym razie ustaleń organów ARiMR co do faktycznego użytkowania powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Rację ma organ odwoławczy, że jednostka certyfikująca nie kontroluje powierzchni, tylko przyjmuje taką, jaką zadeklarował rolnik, a poza tym sprawdza tylko prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z zasadami rolnictwa ekologicznego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarżący brał czynny udział w tym postępowaniu, na wezwania organu składał wyjaśnienia i oświadczenia w sprawie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.