VIII SA/Wa 103/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VIII SA/Wa 103/07 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r nr 8, poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania D. J. od decyzji Wójta Gminy J. z dnia [...] lutego 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. została doręczona stronie w dniu 26 lutego 2006 r., w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął 13 marca 2006 r. D. J. natomiast odwołanie złożyła w Urzędzie Gminy J. w dniu 15 marca 2006 r. a więc po upływie terminu przewidzianego przepisami prawa. Skargę do sądu administracyjnego na w/w postanowienie złożyła D.J., podnosząc w skardze, iż została ona złożona w terminie, ponieważ decyzję skarżąca otrzymała w dniu 5 marca 2006 r., a nie 26 lutego 2006 r., jak przyjął organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co wynika z załączonego do skargi oświadczenia sołtysa sołectwa C. Ł., który doręczał w/w decyzję. W związku z powyższym, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Ponadto w odpowiedzi na skargę podano, iż załączone do skargi oświadczenie sołtysa o dacie doręczenia przedmiotowej decyzji nie może zmienić rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a. ) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 228 tej ustawy, konsekwencją stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest pozostawienie go bez rozpatrzenia. Oznacza to, że podatnik pozbawiony zostaje prawa do kontroli instancyjnej wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Dlatego też postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po wyjaśnieniu ewentualnych wątpliwości, które mogą powstać po analizie materiału dowodowego, a także po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego. W przedmiotowym postępowaniu już na etapie odwołania skarżąca podnosiła, że decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. doręczono jej w dniu 5 marca 2006 r., ta kwestia w ogóle nie była przedmiotem rozważań organu odwoławczego, co stanowi naruszenie art. 122 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Odniesienie się do tej kwestii na etapie odpowiedzi na skargę jest spóźnione, przede wszystkim należy stwierdzić, iż odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji lub postanowienia, które podlegają kontroli sądu administracyjnego, jest to miejsce na przedstawienie argumentacji organu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów w skardze, ale w kwestiach, które były przedmiotem rozpatrzenia przez organ na podstawie art. 122 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na organy podatkowe oraz inne prowadzące postępowania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Powyższy przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej będącą bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania. Z wyjaśnień, jakie złożyła skarżąca na rozprawie wynika, iż ona tylko własnoręcznym podpisem potwierdziła fakt przyjęcia decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., natomiast datę doręczenia wpisywała inna osoba, dlatego też w świetle złożonego oświadczenia sołtysa sołectwa C. Ł. z dnia [...] sierpnia 2006 r. kwestia ta wymaga wyjaśnienia przez organ odwoławczy i ustalenia czy odwołanie zostało wniesione w terminie, czy też z uchybieniem terminu. Kwestie te organ odwoławczy może wyjaśnić samodzielnie lub zlecić przeprowadzenie odpowiednich czynności (przesłuchanie świadka, strony) organowi I instancji na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie niniejszej nie wyjaśniono jej stanu faktycznego, a przede wszystkim nie ustalono jednoznacznie, w jakim dniu doręczono skarżącej decyzję organu I instancji. Należało zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania podatkowego, a w szczególności art. 122 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.