VIII SA/Wa 1057/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- J. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną, a źródłem utrzymania małżonków jest dochód skarżącego z renty i działalności gospodarczej oraz żony z tytułu emerytury w łącznej wysokości [...] zł. Jako posiadany majątek wymienił dom – [...] m² i nieruchomość rolną – [...] ha. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3 ppsa). Prawo pomocy jest instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Stanowi ono realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 roku, Nr 61, poz. 284 ze zm.). Podkreślić jednocześnie należy, że to w interesie wnioskodawcy leży wykazanie, że spełnione zostały przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oznacza to, że skarżący występując z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu zobowiązany był do wykazania, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przedstawione we wniosku informacje nie dają jednak podstaw do twierdzenia, iż skarżącego zaliczyć można do kręgu osób, którym przypisać można jakikolwiek stopień ubóstwa, warunkujący przyznanie prawa pomocy. Wspólnie z żoną utrzymuje się on ze stałego dochodu w wysokości [...] zł, posiada własny dom i nieruchomość rolną. Poza wskazaniem na te okoliczności skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku i nie wykazał, że posiadając stały dochód istotnie nie jest w stanie ponieść wydatku związanego z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ppsa postanowiono, jak w sentencji.