VIII SA/Wa 1057/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. zwrócić się do właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie adwokata dla J. S. M., zam. [...] R., ul. [...] J. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy nadania uprawnień zawodowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną, a źródłem utrzymania małżonków jest dochód skarżącego z renty i działalności gospodarczej oraz żony z tytułu emerytury w łącznej wysokości [...] zł. Jako posiadany majątek wymienił dom – [...] m² i nieruchomość rolną – [...] ha. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. (data wpływu do Sądu) skarżący prawidłowo wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, zarzucając wadliwą ocenę informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od postanowienia referendarza skarżący dokładnie wykazał faktyczne koszty i wydatki związane z utrzymaniem rodziny. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej: "p.p.s.a.") wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, iż to utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1 – 3 p.p.s.a.). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przedmiotowy wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Warunkiem przyznania stronie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, jest wykazanie przez nią, że istotnie znajduje się sytuacji uzasadniającej skorzystanie z tej instytucji. Stanowi ona bowiem pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą ponieść kosztów postępowania oraz ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę złożone wyjaśnienia znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy oraz jej charakter uznano, że ustanowienie przez skarżącego we własnym zakresie adwokata mogłoby prowadzić do powstania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym skarżącego. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 260 w związku z art. 243 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji. .