VIII SA/Wa 1066/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. numer [...] Komendant Miejski Policji w R. nałożył na Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "[...]" S. B. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł, obejmującą następujące naruszenia: 1) wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych – 3.000 zł. (art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. - Dz. U. 2007, Nr 125, poz. 874 ze zm., zwana dalej "u.t.d." w zw. z l.p. 4.1 załącznika do tej ustawy, art. 42 ust. 1 u.t.d.); 2) brak zgłoszenia pojazdu do posiadanej przez przedsiębiorstwo licencji – 8.000 zł. (art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 1.2 załącznika). Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu [...] października 2010 r. w miejscowości M., na drodze krajowej numer [...], policjant z KMP w R. przeprowadził kontrolę drogową pojazdu marki "[...]" o numerze rejestracyjnym [...], należącego do przedsiębiorstwa skarżącego. Kierowcą pojazdu był A. G., który nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do wypisu z licencji. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył skarżący zarzucając brak należytego uzasadnienia decyzji, nierozpatrzenie wszelkich aspektów sprawy poruszanych przez niego w pismach procesowych. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z l.p. 1.2 taryfikatora opłat (Dz. U. 2007, Nr 125, poz. 874 ze zm.) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł na podstawie l.p. 4.1 taryfikatora opłat i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że art. 87 ust. 1 u.t.d. stracił moc obowiązywania z dniem 30 czerwca 2011 r. w części dotyczącej okazywania podczas kontroli karty opłaty drogowej, a ponieważ w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji czasowy zakres normy prawnej przestał obowiązywać, dlatego organ odwoławczy decyzję dotyczącą kary za to przewinienie uchylił. Co zaś tyczy się kary za brak zgłoszenia pojazdu do posiadanej przez przedsiębiorstwo licencji, to zdaniem organu odwoławczego, karę tą nałożono zasadnie i znajduje to odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach i materiale dowodowym. Organ odwoławczy zauważył, że z załączonej przez stronę kserokopii zgłoszenia do organu licencyjnego kontrolowanego pojazdu widnieje data [...] i [...] października 2010 r., podczas gdy strona najpóźniej winna zgłosić pojazd do organu licencyjnego w połowie listopada 2009 r., a więc 11 miesięcy wcześniej, kiedy to pojazd przekazano stronie do użytkowania na podstawie umowy leasingu. Organ odwoławczy przyznał, że w decyzji organu I instancji niefortunnie użyto określenia "pojazd nie został zgłoszony do wypisu z licencji", którego nie można traktować na równi z błędnym przytoczeniem podstawy prawnej, zwłaszcza że powołano prawidłowo treść lp. 1.2 taryfikatora opłat, mianowicie wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, ponadto wynika to z materiału dowodowego. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł, że organ wydając decyzję nie uwzględnił przedstawionych wyjaśnień, stwierdzając naruszenie u.t.d. Organ nie wziął pod uwagę stanowiska przedsiębiorcy, który podnosił, że nie wynikało to z zamierzonych pobudek prowadzących do chęci uszczuplenia wpływów skarbu państwa. Podniósł, że bezsprzecznie pojazdem wykonywany był transport drogowy w ramach posiadanych uprawnień wynikających z licencji przez pracownika firmy i na jej rzecz. Nie ma zatem przesłanek wskazujących na zamierzone działanie skierowane do ominięcia rygorów prawa. Ponadto dodał, że wymierzona kara jest dla jego firmy dotkliwa i zagraża jej dalszemu funkcjonowaniu. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że organ I instancji, zwracając się o udzielenie stosownej informacji do właściwego starosty, działał zgodnie z zasadą wyjaśnienia prawdy obiektywnej, dążąc jednocześnie do zebrania pełnego materiału dowodowego. Uzyskana informacja, że kontrolowany pojazd nie był zgłoszony przez przedsiębiorcę do licencji, stanowiła podstawę do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że pojazd ciężarowy marki [...], którym został skontrolowany i którym wykonywany był przewóz, został przekazany przewoźnikowi na podstawie umowy leasingu w dniu [...] listopada 2009 r. (k. [...] akt administracyjnych). Pisemnego zgłoszenia w formie korespondencyjnej pojazdu do działalności gospodarczej przewoźnik dokonał w dn. [...] października 2010 r. (wpływ do Starostwa Powiatowego w R. w dn. [...] października 2010 r.). W toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, skarżący przewoźnik nie kwestionuje, że pojazdem w dacie kontroli wykonywany był przewóz drogowy rzeczy. Jednocześnie nie wyjaśnia dlaczego od 2009 r. nie dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji, co bezspornie stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 u.t.d. Z kolei stosownie do art. 92 ust. 1 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, określonej w załączniku do ustawy. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji stanowi naruszenie obowiązków, za które przewidziana jest w załączniku pod pozycją l.p. 1.2 kara w wysokości 8.000 zł. Tak więc organ I instancji nie przekroczył swoich kompetencji, działał w granicach wyżej wymienionych przepisów w konsekwencji przeprowadzonej kontroli drogowej. W tym miejscu należy zauważyć, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzeniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę (por. art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 u.t.d.). Wyżej wymienione przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia ich naruszenia, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz w drodze decyzji administracyjnej odpowiedniej kary pieniężnej, bez możliwości ich zmniejszenia. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w postępowaniu administracyjnym, w ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, nie zawierało uchybień, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani takich, które Sąd ma badać z urzędu (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.