VIII SA/Wa 1089/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie uzgodnień środowiskowych po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Burmistrz Gminy K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie umorzenia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K. Nr [...], lokalizowanej przy ul. R. [...] na działce nr [...] w K. (dalej jako stacja bazowa telefonii komórkowej K.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2008 r. umorzył postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K.. W dniu [...] października 2009 r. Z.G. działając w imieniu H.K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt. 8 k. p. a. - zdaniem strony podstawą ustaleń faktycznych decyzji Burmistrza było stanowisko Wojewody [...] zawarte w decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. decyzją Znak: [...] z dnia [...] września 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...]. Organ wyjaśnił, że w trwającym postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 909) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. przedmiotowe przedsięwzięcie należało do przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. wymagającego obligatoryjnie raportu o oddziaływaniu na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wymagane było uzgodnienie warunków środowiskowych z Wojewodą [...] i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym , o co zwrócił się Burmistrz Gminy K. pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. W trakcie prowadzonego postępowania z dniem [...] sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z zapisem § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K., nie kwalifikuje się do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wojewoda [...] po przedłożeniu mu kwalifikacji przedsięwzięcia, w związku ze zmianą rozporządzenia Rady Ministrów, kończąc postępowanie wydał decyzję umarzającą postępowanie. W myśl przepisów, Prawa ochrony środowiska, obowiązujących w czasie trwającego postępowania po wprowadzeniu zmian rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz.U. Nr 158, poz. 1105) zmieniających rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K. nie wymaga uzgodnień i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym, postępowanie stało się bezprzedmiotowe, na które Burmistrz wydał decyzję umarzającą. Decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2007 r. nie miała żadnego wpływu na decyzję ostateczną Burmistrza z dnia [...] marca 2008 r. Stanowisko Wojewody zostało przywołane w uzasadnieniu decyzji Burmistrza jako organu, do którego Burmistrz zwrócił się o uzgodnienie warunków środowiskowych, zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska - art. 48 ust. 2. Decyzja Burmistrza zapadła nie na skutek decyzji Wojewody [...], ale zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie miała znaczenia dla decyzji podjętej w niniejszej sprawie. Brak jest więc podstaw do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrz Gminy w K. nr [...] znak: [...] z dnia [...] marca 2008 r. w sprawie umorzenia postępowania o wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K.. Odnosząc się do podnoszonych przez stronę zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ uznał je za niesłuszne, wobec faktu, że podjęto decyzję o nie wznowieniu postępowania, a decyzja z dnia [...] marca 2008 r. jest prawidłowa i ostateczna. Mając na uwadze powyższe, oraz brak wskazania nowych przyczyn i okoliczności, które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej K. organ orzekł jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z.G.. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie: - art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa poprzez stwierdzenie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. nie miała żadnego wpływu na umorzenie postępowania środowiskowego, czemu zaprzecza strona [...] decyzji, na której stwierdzono, "biorąc pod uwagę stanowisko Wojewody [...] przedstawione w decyzji"; - art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie z jakich powodów organ uznał, że decyzja Wojewody [...] nie miała żadnego znaczenia proceduralnego, mimo że w oparciu o nią wydano decyzję. Ponadto w decyzji stwierdzono, iż istotnie nie wznowiono postępowania, czego nie sposób wytłumaczyć; - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez wskazanie przepisu rozporządzenia ogólnego bez konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu, co nie pozwala na odniesienie się do niego albowiem w takim brzmieniu nie ma on żadnego znaczenia i nie wywołuje skutków prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] września 2009 r. decyzją znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., w uzasadnieniu podnosząc, że tylko do spraw załatwianych w drodze decyzji może być stosowany przepis art. 105 § 1 K.p.a, zatem nie jest dopuszczalne umorzenie na podstawie tego przepisu postępowania w sprawach rozstrzyganych w drodze postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] Burmistrz Gminy K. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...], które to postanowienie stało się podstawą do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia. W wyniku tego postępowania Burmistrz Gminy K. wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r. znak: [...]. Organ odwoławczy wskazał, że dla oceny, czy istotnie zaistniała wskazana przesłanka wznowienia postępowania, należy rozważyć, czy na dzień wydania decyzji z [...] grudnia 2007 r. istniał wynikający z przepisów obowiązek uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia z Wojewodą. Rozporządzenie Rady Ministrów z 21 sierpnia 2007 r. (data wejścia w życie 31 sierpnia 2007 r.), zmieniło rozporządzenie RM z 9 listopada 2004 r. dotyczące określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o równoważnej mocy izotropowej poszczególnych anten sektorowych wynosząca od 1517 W do 4967 W, z wystąpieniem miejsc niedostępnych dla ludności nie mniejszych niż 70 m i nie większych niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten nie zaliczała się do przedsięwzięć o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego wyżej rozporządzenia. Dlatego też przedmiotowe przedsięwzięcie po zmianie przepisów (a więc po dacie 31 sierpnia 2007 r.) nie wymagało przeprowadzenia postępowania odnośnie sporządzenia raportu i uzgodnienia z Wojewodą. Wobec braku podstawy prawnej do dokonania uzgodnienia przedsięwzięcia przez Wojewodę [...] umorzył on postępowanie uzgodnieniowe decyzją z [...] grudnia 2007 r. Jednakże decyzja ta nie była podstawą wydania przez Burmistrza Gminy K. decyzji z [...] marca 2008 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem zarówno ze wskazanych w podstawie prawnej przepisów jak i z treści uzasadnienia wynika, że umorzenie nastąpiło na skutek zmian wprowadzonych przepisami rozporządzenia z 21 lipca 2007 r. W treści uzasadnienia tej decyzji znajduje się wprawdzie informacja o stanowisku Wojewody [...] zawartym w jego decyzji z [...] grudnia 2007 r., jednakże decyzja ta nie stanowiła podstawy do wydania przez Burmistrza Gminy K. decyzji z [...] marca 2008 r. Dlatego też późniejsze stwierdzenie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2007 r. nie miało wpływu na ocenę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji, czemu organ ten dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Organ odwoławczy ocenił, że postępowanie wznowieniowe nie dało podstaw do stwierdzenia, że zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., bowiem decyzja Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] nie została wydana na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2007 r., której nieważność stwierdził Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W.. Dlatego też, organ I instancji prawidłowo odmówił, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 uchylenia decyzji z [...] marca 2008 r. stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nietrafne jest sformułowanie użyte w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji o braku podstaw do wznowienia postępowania, bowiem postępowanie zostało faktycznie wznowione. Nie rzutuje to jednak na poprawność rozstrzygnięcia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. nie uznało ich zasadności, zaś powody dla których zarzuty uznano za nietrafne zawiera uzasadnienie decyzji. Na powyższą decyzję H.K. (dalej jako skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 107 § 3 kpa (Dz.U.00.98.1071) - poprzez niedokonanie żadnych własnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, a także nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku i pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym, brak wskazania, jakie dokumenty stanowiły podstawę do ustalenia, że inwestycja nie wymaga uzgodnienia z Wojewodą, wydanie decyzji bez podstawy prawnej albowiem organ zastosował niekompletne jednostki redakcyjnej przepisów; 2) art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, iż decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia [...] marca 2008 roku nie była oparta na decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 roku pomimo tego, że cała druga strona decyzji jest właśnie oparta o stanowisko organu pomocniczego. Ponadto bez wyjaśnienia i udowodnienia lakonicznie stwierdzono, iż stanowisko Wojewody było zbędne w niniejszej sprawie; 3) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu (Dz.U.2004.257.2573) poprzez zastosowanie przepisów, które w takiej jednostce redakcyjnej nie mają żadnego znaczenia prawnego. Wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zwrot kosztów według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi zauważając, że zarzuty skargi pokrywają się z zarzutami odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja zapadła po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, które jest nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym służącym weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. W kontrolowanej sprawie strona skarżąca jako podstawę prawną uchylenia kwestionowanej decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. (w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) wskazała art. 145 § 1 pkt 8 kpa, zgodnie z którym przesłanką do wznowienia postępowania i ewentualnie uchylenia decyzji ostatecznej jest okoliczność, kiedy kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Sąd stwierdza, że bezpodstawne są twierdzenia skargi, że kwestionowana decyzja Burmistrza Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. została wydana na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. (której nieważność stwierdził Generalny Inspektor Ochrony Środowiska). Burmistrz K., w związku z wnioskiem [...] – przeprowadził postępowanie w zakresie środowiskowych uwarunkowań zamierzonej inwestycji - i biorąc pod uwagę dokumenty, opinie organów oceniających i uzgadniających raporty oddziaływania na środowisko, jak również obowiązujące przepisy, z których wynikało, ze przedmiotowa inwestycja nie podlega uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska – wydał decyzję z dnia [...] marca 2008 r. umarzającą postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podstawą prawną wydanej decyzji były m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (zm. Rozp. z 2007 r.). Natomiast przywołanie w uzasadnieniu tej decyzji stanowiska Wojewody w decyzji z 2007 r. nie można zakwalifikować i rozumieć, że kwestionowana decyzja była oparta o decyzję Wojewody w rozumieniu jakiego używa art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Stąd jako niezasadne należy ocenić zarzuty podniesione w skardze, tj. naruszenia art. 145 i 151 kpa oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Niezasadne są też zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 8, 9, 11, 77, 80, 107 § 3 kpa) – gdyż organy przeprowadziły postępowanie wznowieniowe i w zaskarżonej decyzji wskazały na ustalenia prawne i faktyczne, które legły u podstaw podjętej decyzji. Na marginesie należy podkreślić, że inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] K. była przedmiotem kontroli sądowej w aspekcie pozwolenia na budowę i legalności decyzji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (które to rozstrzygnięcia obejmowały elementy postępowania środowiskowego). W tych sprawach (sygn. akt VIII SA/Wa 372/08 i sygn. akt VIII SA/Wa 190/10) skargi zostały oddalone. Mając na względzie wszystkie wskazane powyżej okoliczności, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.