VIII SA/Wa 1098/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (dalej "organ I instancji" lub "RDOŚ") decyzją z [...] sierpnia 2021 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "kpa") w zw. z art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098, dalej jako "ustawa o ochronie przyrody") po rozpatrzeniu zgłoszenia A. B. (dalej "skarżący") wniósł sprzeciw w sprawie prowadzenia działań polegających na wykopaniu stawu rybnego o wymiarach [...] x [...] m ([...] ha) i głębokości [...] m celem ekstensywnego (produkcja poniżej 500 kg/ha) chowu rodzimych gatunków ryb, a przy okazji także zwiększenia retencji i wzbogacenia różnorodności biologicznej na działkach o nr ewid. [...],[...] w miejscowości J., gmina P., powiat g., z uwagi na fakt, iż zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ta decyzja nie została wydana. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że realizacja planowanej inwestycji wiąże się z naruszeniem zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody M. z 30 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 30 maja 2005 r Nr 136, poz. 4209 ze zm., dalej jako "rozporządzenie nr 59"), w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowiska i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm., dalej jako "ustawa ooś"). Zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia Nr 59 Wojewody M., zakaz ten nie dotyczy przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Planowane działania są związane prowadzeniem działalności rolniczej - hodowli ryb. Dalej RDOŚ podał, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) dotyczy gospodarowania wodą w rolnictwie polegającego na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków oraz zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 89 lit. b ww. rozporządzenia, melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, innej niż wymieniona w lit. a i zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś w omawianym przypadku wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naruszenie ww. nakazów jest przesłanką do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem RDOŚ, skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, podnosząc, iż organ dokonał nadinterpretacji jego zgłoszenia. Jego jedynym celem jest chów ryb, nie interesuje go zdolność produkcyjna gleby. Zaznaczył również, że budowa stawu tej wielkości i głębokości nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tak więc nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "organ odwoławczy" lub "GDOŚ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 118 ustawy o ochronie przyrody, po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i podtrzymał co do zasady stanowisko organu I instancji. Stwierdził, że przedmiotowa inwestycja planowana jest na działkach o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości J., gmina P., powiat g., teren położony jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki J.. Na terenie ww. Obszaru Chronionego Krajobrazu obowiązują zakazy wynikające z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Nr 59, w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy ooś. Jednocześnie powtórzył za organem I instancji, że zgodnie z § 3 ust. 2 ww, rozporządzenia Nr 59 Wojewody M., zakaz ten nie dotyczy przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Zgodnie ze zgłoszeniem, jak wyjaśnił GDOŚ, planowane jest wykopanie stawu rybnego o wymiarach [...] x [...] m i głębokości [...] m celem ekstensywnego chowu rodzimych gatunków ryb, oraz dodatkowo, także zwiększenia retencji i wzbogacenia różnorodności biologicznej na działkach [...] i [...] w miejscowości J., Gmina P., powiat g.. Grunt planowanej inwestycji został sklasyfikowany jako PsV - pastwiska - w dolinie rzeki J.. Wody gromadzone w stawie będą wykorzystywane dla potrzeb własnego gospodarstwa Skarżącego do chowu ryb. Zdaniem organu odwoławczego - opis urządzenia wodnego jakim jest projektowany staw ziemny przedstawiony w zgłoszeniu wskazuje, iż będzie on służył melioracjom wodnym, które w myśl art. 195 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r, poz. 624, z póżn. zm.), polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy. Melioracje wodne co do zasady wykonywane są za pomocą urządzeń melioracji wodnych, do których zalicza się m. In. ziemne stawy rybne (art. 197 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy). Zatem zakres zgłoszonych działań, w tym ich przeznaczenie (hodowla ryb oraz spowolnienie odpływu wód opadowych, roztopowych i gruntowych) oraz charakter planowanego stawu, wskazują, że będą one służyły melioracjom wodnym. W ocenie GDOŚ, w związku z tym, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie sklasyfikowanym jako pastwisko oraz w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki J., niewątpliwie stanowić będzie przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a i b ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839). Dla tego rodzaju przedsięwzięć, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konkluzji wskazał, że skarżący do zgłoszenia nie dołączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dla wnioskowanego rowu melioracyjnego i stawu, w związku z czym zgłoszenie to nie spełnia wymogu wynikającego z art. 118 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, podnoszącego, że wg Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stawy mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko muszą mieć powierzchnię większą niż 0,5 ha i minimalną głębokość wynoszącą 3 m (§ 3 pkt 89 lit e i f), GDOŚ wyjaśnił, iż w jego opinii, przeznaczenie oraz charakter przedmiotowego stawu określone w aktach sprawy, a także jego usytuowanie w gospodarstwie rolnym na gruntach stanowiących pastwisko kwalifikują go jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a i b ww. Rozporządzenia Rady Ministrów - gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków oraz terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody. Odpowiadając na zarzut dotyczący nieosiągnięcia przez planowaną inwestycję progów powierzchni i głębokości (odpowiednio § 3 ust. 1 pkt 89 lit. e i f ww. Rozporządzenia Rady Ministrów), które również kwalifikowałyby ją do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ odwoławczy wyjaśnił, iż są to niezależne kryteria. Spełnienie któregokolwiek z kryteriów wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 89 lit. od a do f ww. Rozporządzenia Rady Ministrów powoduje, że inwestycję należy kwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem jak zaznaczył GDOŚ, nieosiągnięcie wspomnianych progów (powierzchni i głębokości) nie wyklucza możliwości zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a i b ww. Rozporządzenia Rady Ministrów. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że RDOŚ zasadnie zgłosił sprzeciw w sprawie realizacji planowanej przez skarżącego inwestycji. Pismem z [...] października 2021 r. skarżący wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci nie wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, naruszenia zasady zaufania (art, 7, 8 kpa), 2. błędne zastosowanie § 3 ust. 1 pkt. 89 lit a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wadliwą i bezpodstawną kwalifikację w niniejszej sprawie stawu rybnego jako melioracji, 3. błędne zastosowanie art. 195 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z póżn. zm.) poprzez przyjęcie, że staw w niniejszej sprawie będzie służył regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy, 4. błędne zastosowanie art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098) polegające na wniesieniu sprzeciwu mimo braku przesłanki do jego wniesienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację wywiedzioną w odwołaniu, wskazał, że organ odwoławczy powierzchownie dokonał analizy zgłoszenia. Nie zgodził się z tym, że w ocenie GDOŚ dowolnej wielkości zbiornik wodny (czy to 1800 czy 18 m. kw.), na dowolnej łące, pastwisku, nieużytku lub obszarze objętym formami ochrony przyrody (mamy ich w kraju kilka milionów hektarów) może zawsze zostać zakwalifikowany jako melioracja i wymagać przeprowadzenia długotrwałej i bardzo kosztownej oceny oddziaływania na środowisko, gdyż ze swojej natury spowalnia odpływ wód opadowych. W podsumowaniu skargi zwrócił uwagę, że RDOŚ/GDOŚ, podjęły decyzje z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 8 kpa, a także ze względu na bezpodstawną i wadliwą kwalifikację zgłoszonego stawu rybnego jako melioracji. Wniósł o wycofanie sprzeciwu dla inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałaby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja GDOŚ z [...] października 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję RDOŚ z [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia działań polegających na wykopaniu stawu rybnego o wymiarach [...] x [...] m ([...] ha) i głębokości [...] m celem ekstensywnego (produkcja poniżej [...] kg/ha) chowu rodzimych gatunków ryb, a przy okazji także zwiększenia retencji i wzbogacenia różnorodności biologicznej na działkach o nr ewid. [...],[...] w miejscowości J., gmina P., powiat g.. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o ochronie przyrody, zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wymaga prowadzenie, na obszarach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, a także w obrębie cieków naturalnych, działań obejmujących melioracje wodne oraz roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe. Z kolei przepis art. 118 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że do prowadzenia działań, o których mowa w art. 118 ust. 1, można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia regionalny dyrektor ochrony środowiska nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Stosownie do art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi, w drodze decyzji, sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ta decyzja nie została wydana. Stosownie do art. 118 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy, regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi sprzeciw, jeżeli prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Nie budzi wątpliwości w kontrolowanej sprawie, że teren inwestycji zlokalizowany jest na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości J., gmina P., powiat g. i działki na których skarżący zaplanował realizację inwestycji położone są w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Rzeki J., wyznaczonego rozporządzeniem nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z informacjami zawartymi w zgłoszeniu, projektowany staw będzie przeznaczony do rekreacji (chów rodzimych gatunków ryb) oraz zwiększenia retencji. Teren objęty zamierzeniem stanowi użytek rolny PsV. W zgłoszeniu - planowany staw ma parametry 90m × 20m o powierzchni 0,18 ha i głębokości 2 m. Ponadto zgodnie z treścią zgłoszenia, przedmiotowy staw będzie zasilany głównie wodami opadowymi, roztopowymi i gruntowymi. Wody gromadzone w stawie będą wykorzystywane dla potrzeb własnego gospodarstwa skarżącego do chowu ryb. Wbrew twierdzeniom skarżącego zakres zgłoszonych działań, w tym ich przeznaczenie – hodowla ryb oraz spowolnienie odpływu wód opadowych, roztopowych, gruntowych oraz charakter planowanego stawu wskazują, że będą one służyły melioracjom wodnym. Organy powołały się na naruszenie zakazów z rozporządzenia Nr 59 Wojewody M., w tym zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy ooś. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a i b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków oraz terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, innej niż wymieniona w lit. a. Zatem podzielić należy stanowisko organów, iż skoro przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie sklasyfikowanym jako pastwisko oraz w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki J., to stanowić będzie niewątpliwie przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust 1 pkt 89 lit. a i b ww. Rozporządzenia Rady Ministrów. Stanowisko takie zaprezentował w wyroku z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2418/16, WSA w Warszawie, wskazując, cyt.: " planowana inwestycja jak wynika z ustaleń organu ma być zlokalizowana częściowo również na gruntach stanowiących pastwiska, słusznie organ odwoławczy wskazał, że ze względu jej omówiony wyżej charakter i lokalizację, stanowi również przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków". Słusznie w związku z tym wskazał organ odwoławczy, że dla tego rodzaju przedsięwzięć, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko powyższe wynika z art. 118 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w stosunku do których nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, do zgłoszenia, o którym mowa w art. 118 ust. 1 ww. ustawy, należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący do zgłoszenia nie dołączył takiej decyzji. Zaznaczenia wymaga jak trafnie zauważył RDOŚ, że zgodnie z art. 195 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U z 2021 r. poz. 624, z póżn. zm.) melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy. Wprawdzie w zgłoszeniu jako cel realizacji przedsięwzięcia wskazano chów rodzimych gatunków ryb, wspomniano także, że projektowana inwestycja przyczyni się do spowalniania odpływu wód opadowych, roztopowych i gruntowych. Zatem budowa omawianego stawu, który służyć ma do chowu rodzimych gatunków ryb, a także przyczyni się do spowalniania odpływu wód opadowych, roztopowych i gruntowych, stanowić będzie melioracje wodne. W myśl zapisów art. 197 ust. 1 ww. ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - Urządzeniami melioracji wodnych są: 1) rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, 2) drenowania, 3) rurociągi, 4) stacje pomp służące wyłącznie do celów rolniczych, 5) ziemne stawy rybne, 6) groble na obszarach nawadnianych, 7) systemy nawodnień grawitacyjnych, 8) systemy nawodnień ciśnieniowych. Ustawa Prawo wodne zalicza stawy (niezależnie od pełnionych przez nie funkcji) do urządzeń wodnych służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z tych zasobów. Reasumując, w niniejszej sprawie, prawidłowo został wniesiony sprzeciw w stosunku do planowanych działań, bowiem niemożliwe jest zastosowanie odstępstw od zakazów wynikających z § 3 ust. 2 rozporządzenia nr 59 Woj. Maz. z 30 maja 2005 r. Zakaz ten nie dotyczy przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. W realiach rozpoznawanej sprawy planowane działanie są związane z prowadzeniem działalności rolniczej – hodowlą ryb. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 art. 99 i art. 11 kpa. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś ocena okoliczności sprawy została oparta na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa, zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały należycie uzasadnione. Zwrócenia uwagi wymaga, że organy rozpoznające zgłoszenie skarżącego (RDOŚ, GDOŚ) są wyspecjalizowanymi, dysponującymi stosowną wiedzą i wiadomościami specjalnymi w zakresie objętym właściwością rzeczową organów, zatem chybione jest zarzucanie im stosowania nadinterpretacji przepisów czy celowego działania przeciwko stronie skarżącej. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego powołanych w skardze. W niniejszej sprawie do zgłoszenia nie dołączono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego stawu, zatem nie został spełniony wymóg określony w art. 118 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Dodatkowo wypada zauważyć, że dla inwestycji nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Reasumując w niniejszej sprawie prawidłowo został wniesiony sprzeciw w stosunku do planowanych działań, na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a taka decyzja nie została wydana. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.