VIII SA/Wa 1099/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant Starszy specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego S. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z [...].09.2021 r. utrzymująca w mocy decyzję kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...].06.2021 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020. W uzasadnieniu organ wskazał w szczególności, że [...].05-2020 r. S. G. (dalej: Skarżący) złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach wsparcia systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach u ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tj. Dz. U. z 2020 poz. 1341). W dniach [...]-[...].08.2020 r. gospodarstwie rolnika przeprowadzono kontrolę metodą FOTO znajdującą odzwierciedlenie w raporcie z kwalifikowalności powierzchni przekazanej Skarżącemu [...].03.2021 r. Skarżący złożył na w/w raport i czynności kontrolne szereg zażaleń. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. w/w decyzją z [...].06.2021 r. przyznał Skarżącemu: 1. Jednolitą Płatność Obszarową – 2020 r. w wysokości [...] zł wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia; 2. Płatność za zazielenienie – 2020 w wysokości [...] zł; 3. Płatność redystrybucyjną – 2020 w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. Skarżący złożył odwołanie od w/w decyzji. Utrzymując w mocy w/w decyzję organ II instancji uznał jej słuszność. Podniósł, że tryb uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020 reguluje ustawa z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparciu bezpośredniego zwana dalej ,,ustawą". Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr [...] zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami" 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wskazał, że zgodnie z art 32 ust 4. rozporządzenia UE nr 1307/2013 obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary jeżeli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Organ podniósł, że kontrole prowadzone mogą być tylko przez określone podmioty spełniające określone w przepisach warunki. Zgodnie z przepisami art. 16 ust. 2 ustawy przeprowadzenie kontroli może zostać powierzone jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi określonymi na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazał, że kontrole przeprowadzane są przez osoby do tego upoważnione zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne którym można powierzyć przeprowadzenie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U.2015 poz.374). Przytoczył brzmienie cyt. § 2 ust. 1 Rozporządzenia i podniósł, że jedynie kontrolom przeprowadzonym w gospodarstwach wnioskodawców przez upoważnionych inspektorów ARiMR, których obowiązkiem jest ustalenie powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności i sporządzenie szczegółowego protokołu z kontroli należy co do zasady przyznać przymiot wiarygodności – właśnie z racji przeprowadzenia kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi, technicznymi) i bezstronne. Uznał, że kontrolę w gospodarstwie Strony przeprowadzono przez osoby do tego przeszkolone, posiadające uprawnienia zawodowe, dysponujące odpowiednim sprzętem pomiarowym, a zatem prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów z odwołania wskazał, że zmniejszenie płatności nastąpiło wobec uznania, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. Powierzchnię ustalono w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.) oraz na podstawie wyników z oględzin na miejscu. Podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej, na podstawie protokołu z oględzin działek referencyjnych ustalono, że na działce rolnej [...] o powierzchni [...] ha położonej na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...] do płatności kwalifikuje się [...]ha. Zgodnie art 32 ust 4 rozporządzenia UE nr 1307/2013 producent rolny zobowiązany jest do prowadzona działalności roIniczej przez cały rok kalendarzowy, z wyiątkiem przypadków działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Bazując na wynikach z przeprowadzonych czynności, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał w decyzji, że działka [...] w części wykluczonej nosi ślady zakrzaczenia i zachwaszczenia, ponadto na części działki [...] prowadzono prace w kierunku budowy obwodnicy, uniemożliwiające użytkowanie rolne przez cały okres objęty wnioskiem. Organ II instancji wskazał, że art. 74 ust. 1-4 cyt. wyżej rozporządzenia nr [...] stanowi, iż zgodnie z art. 59 państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy, które uzupełniane są przez kontrole na miejscu. Rolnik składając wniosek podaje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności na dany rok, przy czym składając wniosek wnioskodawca oświadcza, ze zna zasady przyznawania płatności, a zatem i konsekwencje w razie deklaracji gruntów nienadających się do płatności. Co istotne, to na Stronie ciąży obowiązek udowodnienia swoich twierdzeń, co wynika z art. 3 ust. 3 ustawy, a same twierdzenia rolnika nie poparte dowodami są niewiarygodne. Zdaniem organów dowody, tj. raport z kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnika pozwolił na zajęcie stanowiska uzasadniającego wykluczenie części deklarowanej do płatności działki, zatem stanowisko Skarżącego nie może zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił, że powierzchnia wykazana w raporcie nie odzwierciedla stanu faktycznego na dzień złożonego wniosku o dopłatę za rok 2020. Podniósł, że było to powodem wniesienia zażalenia z [...] grudnia 2020 r. zarzucającego istotne błędy w pomiarach. Zarzucił, że o kontroli nie był powiadomiony, co jest poważnym uchybieniem. W ocenie Skarżącego Firma S. broniąc się przed zgłoszonymi zarzutami poświadczyła nieprawdę samosiewy zbóż nazywając chwastami, a rozety rzepaku ozimego krzakami, uznając że grunty te nie byty użytkowane. Podniósł, że działka nr [...] i [...] cały czas była w jego posiadaniu, działki były spójne i nie odłogowały. Wyjaśnił, że z przekazanego zdjęcia cyfrowego wynika, że nie ma na nich krzaków ani chwastów, rośliny są w dobrej kondycji zdrowotnej, nie ma złogów ziemi ani piachu, nie ma też zwałów ziemi. Wskazał, że podtrzymuje zarzuty z odwołania i nie zgadza się na pomniejszenie powierzchni gruntów zgłoszonych we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że od [...].09.2020 r. do [...].08.2020 r. w gospodarstwie rolnika przeprowadzono kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Wyniki kontroli ujęte w raporcie wykazały, że działka rolna [...], zadeklarowana na działkach ewidencyjnych [...],[...],[...] i [...] na powierzchni [...] ha jest użytkowana rolniczo jedynie na powierzchni [...] ha. Zgodnie ze zgromadzonym w toku kontroli materiałem fotograficznym (zdj. [...]-[...],[...],[...],[...],[...],[...]) obrazują stan faktyczny na działce ewidencyjnej [...] na dzień kontroli - obecność porośniętych chwastami wałów, rozjeżdżona ziemia i rośliny ciężkim sprzętem budowlanym. W dniu kontroli odnotowano złogi ziemi, piasku, w związku z prowadzonymi pracami dotyczącymi infrastruktury drogowej (zdj. [...]). Wobec tego, zastosowano względem działki kod [...], oznaczający zaniechanie na niej działalności rolniczej. Organ wskazał też, że obszary uznaje się za kwalifikujące się obszary, jeśli są zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy, z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, zatem wymóg utrzymania gruntu w odpowiedniej kulturze nie został zachowany, a Skarżący zaniechał powiadomienia o tym organów ARiMR. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatości bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, rolnik zachowuje prawo do otrzymania pomocy, jeżeli nastąpiło to w wyniku wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, co nie miało miejsca. W piśmie procesowym z [...].03.2022 r. Skarżący uzupełniając skargę dodatkowo zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 7 , 75, 77, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na podstawie protokołu kontroli przeprowadzonej bez powiadomienia Skarżącego i pod jego nieobecność, przez co nie mógł złożyć odpowiednich wyjaśnień, jak również nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Wniósł też o zwrot kosztów postępowania. Zarzucił, że twierdzenia o rozdzieleniu działek jak też o niewykorzystywaniu ich rolniczo są niezasadne. Na działce nie ma krzaków i chwastów a pozostałości po skoszonym rzepaku ozimym i samosiewy rzepaku, co potwierdza, że na działce [...] uprawiany był rzepak, który Skarżący zebrał w połowie lipca 2020 r., jak również posiany był jęczmień jary – zebrany [...].08.2020 r. Wskazał, że kontrolę przeprowadzono ponad miesiąc po zbiorach rzepaku, stwierdzone na działce "krzaki i chwasty" są pozostałościami po skoszonym rzepaku, do czego organ się nie odniósł. Podniósł, że na działkę wysiewał nawozy, co też potwierdza rolnicze użytkowanie gruntu. Zdaniem Skarżącego organ winien rozważyć czy zbiór rzepaku odbywał się w terminie wskazanym przez Stronę, co skutkowałoby brakiem możliwości stwierdzenia zasiewu w dacie kontroli i istnienia na nim pozostałości po uprawie rzepaku, a nie krzewów i chwastów. Wskazał, że aczkolwiek nie zgłaszał wniosków dowodowych, to podnosząc zarzuty w odwołaniu kwestionował przydatność raportu z kontroli do dokonania ustaleń dotyczących powierzchni terenu przeznaczonego na użytek rolny z uwagi na stosowany przez niego sposób prowadzenia produkcji rolnej. Sąd zważył co następuje : Postępowanie przyznające Skarżącemu płatność obszarową na 2020 r. toczyło się według przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z 5 lutego 2015 r. ( tj. Dz.U. 2020 r. poz. 1341). Przywołana ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawiera szczególną, w stosunku do k.p.a. regulację dotyczącą prowadzenia przez Organ postępowania dowodowego, ograniczającą obowiązki Organu w tym zakresie. Przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt. 1 do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ust. 2 art. 3 ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 Organ administracji publicznej : 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a nie stosuje się. Zgodnie z art. 3 ust. 3 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o których mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajenia czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle tej regulacji na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc Organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co o faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Ponadto w postępowaniu o przyznanie płatności jedynie na żądanie strony zapewnia się jej czynny udział w postępowaniu. W tym postępowaniu nie stosuje się art. 81 k.p.a co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Zwrócić należy uwagę, że we wskazanej regulacji ustawodawca zdecydował się na odejście od zasad prawdy obiektywnej – wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. – nakazującej Organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej a art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wymóg wyczerpującego zarówno zebrania jak i rozpatrzenia całego materiału dowodowego został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Nie znaczy to jednak, że organ nie ma prawnego obowiązku podjęcia działań celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdy zachodzi wątpliwość co do wysokości przyznania dochodzonych płatności. Ta ostatnia kwestia jawi się jako kluczowa na obecnym etapie postępowania w sprawie. Sąd stoi bowiem na stanowisku że wniesie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności dokonanych przez organ zmniejszeń powierzchni działek rolnych [...][...][...] w stosunku do tych zadeklarowanych przez rolnika do płatności. Podkreślić należy, że ustalenia i dokonane zmniejszenia zadeklarowanych powierzchni działek rolnych [...] i [...],[...] budzą wątpliwości i nie poddają się kontroli Sądu. Organ bowiem ograniczył się do arbitralnego stwierdzenia o prawidłowości przeprowadzonej kontroli i dokonanych pomiarów. Podkreślił, iż swoje rozstrzygnięcie oparł na dowodzie, jakim jest raport z czynności kontrolnych. W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono w sposób wystarczający tych rozbieżności. Organ I instancji powołał się bowiem na błędy w postaci [...],[...],[...],[...],[...], organ II instancji powtórzył za I instancją, że na działce [...] w dniu kontroli trwały prace pod budowę obwodnicy, na części działki [...] widoczne wały porośnięte chwastami, obszar rozjeżdżony przez ciężki sprzęt budowlany, zatem nie można potwierdzić użytkowania rolniczego na działce ewidencyjnej nr [...] wchodzącej w skład działki rolnej [...]. Nie wyjaśniono jednak dlaczego obszar jest niespójny, na jakiej ew. powierzchni występuje niespójność oraz na czym konkretnie polegają powyższe błędy. W uzasadnieniach obu decyzji brak powołania się na numery zdjęć obrazujących stan faktyczny na wykluczonej z płatności działce ewidencyjnej [...], co uniemożliwia weryfikację zajętego przez Organy stanowiska. Przywołanie tych danych dopiero w odpowiedzi na skargę jest spóźnione, bowiem nie daje możliwości Stronie odniesienia się do tych dowodów. W tym miejscu należy wskazać, iż Strona w pismach procesowych z [...].12.2020 r., [...] 01.2021 r., [...].05.2021 r. wskazywała, ale na jedynie częściowe zajęcie działki ewidencyjnej [...] pod budowę obwodnicy, konsekwentnie kwestionując zakrzaczenia i zachwaszczenia działki wskazując, iż jest to nieskoszony rzepak i jego samosiewy. W odwołaniu Strona powtórzyła te zarzuty, a Organ odwoławczy nie odniósł się do nich. W ocenie sądu przedstawiony powyżej sposób oceny przez organ drugiej instancji istotnej w rozpoznawanej sprawie kwestii powierzchni działek rolnych i prawidłowości dokonanych ich pomiarów, nie może być uznany za realizację zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd zauważa, że z raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni wynika, że kontrolę przeprowadziły dwie osoby: P. B. i D. W., zaś raport podpisał jedynie P. B. (k. [...]akt administracyjnych), co może budzić wątpliwości co do tego kto faktycznie sporządzał raport i przeprowadzał kontrolę. Tym samym doszło do naruszeń prawa sformułowanych przez Stronę w skardze dotyczących art. 77 § 1 kpa oraz 107 § 3 kpa. Możliwość zastosowania przepisów prawa materialnego wymaga dokładnego, niespornego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co nie miało miejsca w tej sprawie. W ocenie Sądu nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący braku powiadomienia Skarżącego o kontroli. Zasadą bowiem są kontrole niezapowiedziane, a w drodze wyjątku od tej zasady tj. jeżeli nie zagraża to celowi kontroli, możliwe jest poinformowanie beneficjenta o planowanej kontroli, jej dacie i miejscu. Specyfika regulacji przyznawania dopłat dla rolników, w szczególności zobowiązanie się beneficjentów do przestrzegania wszystkich warunków przyznawania pomocy unijnej, uzasadnia dokonywanie kontroli przestrzegania tych warunków bez zapowiadania. Ponownie rozpoznając sprawę Organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Odniesie się przy tym do wszystkich powyższych kwestii w sposób wystarczający. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku (pkt 1). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 ppsa (pkt 2). Wskazana kwota stanowi wysokość uiszczonego wpisu od skargi - 200 zł.