VIII SA/Wa 110/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Protokolant Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy linii elektroenergetycznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej Kpa oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania G. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie linii elektroenergetycznej 15 kV "[...]" zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w M. przy ulicy S. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...].09.2006 r. na wniosek G. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności wybudowanej linii energetycznej oraz słupa na terenie działki o nr ewid. [...] w M. przy ulicy S. [...], będącej własnością wnioskodawcy. Po przeprowadzonej kontroli w dniu [...].10.2006 r. [...] S.A. przedstawił dokumentację techniczną na budowę przedmiotowej linii a także stosowne pozwolenie na budowę. Informacje powyższe znajdowały się w piśmie Wojewody [...], który w prowadzonych rejestrach decyzji odnalazł informację o wydaniu pozwolenia na budowę z dnia [...].10.1986 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...].10.2006 r. nr [...] PINB w G. umorzył postępowanie w niniejszej sprawie wskazując, iż naruszenia własności prywatnej podlegają kognicji sądów powszechnych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2007 r. uchylił powyższą decyzję PINB w G. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...].09.2007r. nr [...] nakazał Zakładom Energetycznym [...] S.A. opracowanie odpowiedniej dokumentacji technicznej wraz z inwentaryzacją geodezyjną linii energetycznej a także opinią o jej stanie technicznym i zgodnością z przepisami – warunkami technicznymi w budownictwie, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje zawodowe i przedłożenie kompletnej dokumentacji w PINB w terminie 90 dni. Decyzją z dnia [...].01.2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. udzielił [...] S.A. pozwolenia na użytkowanie linii elektroenergetycznej [...] kV "[...]". Następnie organ II instancji decyzją z dnia [...].03.2008 r. nr [...] uchylił decyzję PINB w G. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując na brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Decyzją z dnia [...].05.2008 r. PINB w G., po ponownym rozpoznaniu sprawy, udzielił Zakładowi Energetycznemu Okręgu [...][...] pozwolenia na użytkowanie linii elektroenergetycznej. Postanowieniem z dnia [...].07.2008 r. nr [...] organ II instancji zlecił PINB w G. przesłanie do tut. Urzędu kopii decyzji o pozwoleniu na budowę linii elekroenergetycznej z dnia [...].01.1986 r., zaś decyzją z dnia [...].11.2008 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Nr [...] PINB w G. Na powyższą decyzję G. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. VIII SA/Wa 76/09 uchylił decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nr [...]. W następstwie kontroli Sądu organ I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...].09.2009 r. Nr [...] umorzył postępowanie administracyjne dotyczące linii elektroenergetycznej [...] kV "[...]" wybudowanej na terenie działki o nr ewid. [...] w m. M. przy ul. S. [...]. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie G. Z. złożył odwołanie. Organ odwoławczy dokonując oceny zaistniałego stanu faktycznego, utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie podnosząc w uzasadnieniu swojej decyzji, iż postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w tym do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Bezspornym jest fakt, iż linia elektroenergetyczna została wybudowana pod rządami prawa budowlanego z 1974 r. na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z 1986 r. a także z oceny stanu technicznego inwestycji, dokonanej w grudniu 2007 r. wynika, iż nadaje się ona do użytkowania i nie ma podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku dokonania czynności w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami i brak jest podstaw prawnych do zastosowania w sprawie przepisów art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Zatem w ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego złożył G. Z., podnosząc w zasadzie tą samą argumentację jaką zaprezentował dotychczas w przedmiotowej sprawie. Skarżący podnosi, iż budowla na jego działce jest nielegalna i nazywa ją samowolą budowlaną, zarzuca brak dopełnienia zgodnie z prawem administracyjnym procedury lokalizacji przedmiotowej linii w związku z nieprzeprowadzeniem konsultacji społecznej ani indywidualnych rozmów z właścicielami gruntów położonych wzdłuż trasy jej przebiegu, nie uzyskanie prawa wejścia na grunt z inwestycją czego konsekwencją jest nie uzyskanie pozwolenia na budowę. Twierdzi, iż budowa ta dotknęła zarówno właścicieli nieruchomości położonych wzdłuż jej przebiegu jak i samoistnych posiadaczy, co czyni bezprzedmiotowym zarzut , iż w 1984 roku – data posadowienia słupa – nie był jeszcze jej notarialnym właścicielem. Podważa ustalenia faktyczne dokonane przez organy I i II instancji, wskazując, iż żadnego pozwolenia na budowę nie było, podważa również uprzedni wyrok WSA w Warszawie domagając się jego weryfikacji bowiem Sąd uznał w nim legalność inwestycji uzasadniając ją tylko prawdopodobieństwem wydania pozwolenia na budowę linii SN [...] kV. Fakt notarialnego zakupu przez niego niniejszej działki w 1991 r. nie jest wyrazem jego pogodzenia się z obecnością słupa na działce. Na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. skarżący poparł swoją skargę, jak również załączył do akt sprawy pismo Starostwa Powiatowego w G. Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości Ośrodek Dokumentacji Geodezji i Kartograficznej z dnia [...] kwietnia 2010 r. o nie odnalezieniu w tamtejszym Urzędzie dokumentacji z uzgodnień przedmiotowej linii elektroenergetycznej i o niewydawaniu przez tamtejszy Urząd pozwolenia na budowę w/w linii ( pismo k. [...]akt). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga G. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu Administracyjnego ciążący na organie administracji oraz Sądzie. Obowiązek ten może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, iż organy administracji rozpoznające ponownie sprawę związane są w powyższym zakresie wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009r., sygn. akt VIII SA/Wa 76/09. Jak wynika z kolei z treści uzasadnienia w/w rozstrzygnięcia WSA przesądzone zostało, iż przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany i oddany do użytku w okresie obowiązywania ustawy z 24 października 1974 r Prawo budowlane. Do obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy z 24 października 1974 r., w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stosuje się również przepisy unormowane w tej samej ustawie. Prawidłowo ustalono, iż przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z przepisami prawa i nie można mówić o samowoli budowlanej. Obiekt jest użytkowany od 1986 r. i nie wynika aby został na inwestora nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie w trybie art. 42 ustawy prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z § 33.1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego ( Dz. U. Nr 8, poz. 48), inwestor w wypadkach określonych w art. 42 występuje o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego , po wykonaniu całości robót budowlanych zamierzonych i nakazanych , po przeprowadzeniu wymaganych przepisami badań i sprawdzeń oraz po doprowadzeniu terenu działki do stanu zgodnego z przepisami, dołączając do wniosku dokumenty wymagane przez właściwy organ. Nie wykazano, by inwestor miał obowiązek uzyskania zgody na użytkowanie obiektu i nałożonego obowiązku nie zrealizował. Sąd w wytycznych nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozważenie, czy w zaistniałej sytuacji na podstawie dokonanych ustaleń faktycznych istnieją podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. By móc wydać takiej treści decyzję organ musiałby wykazać podstawy wynikające z art. 42 prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy prawo budowlane z 1994 r. Organ, zgodnie ze wskazaniami Sądu prawidłowo ocenił dyspozycję z art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., który stanowił, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Poza tym wypadkiem określonym w ust. 1 właściwy terenowy organ administracji publicznej może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego, gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska albo innymi względami interesu społecznego. Wskazał jednocześnie, iż w stosunku do przedmiotowej inwestycji brak jest podstaw prawnych do nałożenia na inwestora obowiązku dokonania czynności w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami i tym samym brak jest możliwości zastosowania w sprawie cyt. wyżej przepisu. Z oceny stanu technicznego linii elektroenergetycznej [...] kV "[...]" wykonanej w grudniu 2007 r. wynika, iż nadaje się ona do użytkowania. Nie wskazano w niej potrzeby dokonania jakichkolwiek zmian lub przeróbek . W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu prawidłowo przyjęły organy obu instancji , iż wobec braku podstaw do nałożenia obowiązku dokonania czynności w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami brak jest możliwości zastosowania art. 42 prawa budowlanego z 1974 r. Konsekwencją tego było przyjęcie, że w tym stanie rzeczy postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Zarzuty skarżącego podnoszone w skardze a sprowadzające się do polemiki z ustaleniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 9 czerwca 2009 r. w szczególności czy doszło do wydania pozwolenia na budowę , czy przedmiotowa inwestycja nie była samowolą budowlaną nie mogły odnieść zamierzonego skutku w świetle treści powołanego wyżej przepisu art. 153 p p s a. W sprawie niniejszej nie doszło bowiem do istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także do wzruszeniu wyroku w sprawie VIII SA/Wa 76/09 co powodowałoby możliwość wyłączenia obowiązku o jakim mowa w cytowanym wyżej przepisie. Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. ----------------------- 1