VIII SA/Wa 110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] maja 2014 r. K. R. (dalej: "skarżący") wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania powołanej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2013 r. Uzasadniając wniosek powołał się na swoją trudną sytuację finansową. Wyjaśnił, że obecnie wraz z małoletnią córką zamieszkuje wspólnie z rodzicami w ich domu, jednakże prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Źródło dochodu stanowi prowadzona działalność gospodarcza, która przynosi niskie dochody (ok. [...] zł miesięcznie). Podał, że ze środków tych finansuje wydatki na bieżące utrzymanie siebie oraz córki, tj. zakup żywności, ubrań, środków czystości (ok. 1.000 zł miesięcznie). Matka dziecka nie partycypuje w kosztach utrzymania córki. Skarżący nie otrzymuje również żadnych alimentów. Nie korzysta z żadnych form pomocy społecznej. Częściowo ponosi także koszty utrzymania domu (rachunki za prąd, gaz, opał oraz internet – ok. [...] zł m-c). Reasumując stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (także dla jego rodziny) w postaci upadłości przedsiębiorstwa, które stanowi jedyne źródło utrzymania. Uwzględnienie wniosku przyczyni się zaś do ustabilizowania jego sytuacji finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawiła jedynie swoje obawy. Wskazała ogólne skutki, które mogą nastąpić. Nie uprawdopodobniła jednak, że mogą one się spełnić w przewidywalnej przyszłości. Z akt sprawy wynika, że skarżący uchyla się od wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej (zob. postanowienie NSA z 16 września 2014 r., sygn. akt I FZ 343/14). Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Z tych względów należało odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Nie zaś, jak zdaje się wywodzić skarżąca ochrona tymczasowa rozciąga się aż do chwili uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.