VIII SA/Wa 1101/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA – Justyna Mazur Sędzia WSA – Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M. S. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sławomira Fularskiego, Iwony Szymanowicz-Nowak oraz Cezarego Kosterny w sprawie ze skargi M. M. S. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego postanawia: oddalić wniosek Pismem procesowym z [...] kwietnia 2012 r. M. M. S. (dalej: "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wyłączenie sędziów tego Sądu, tj. Sławomira Fularskiego, Iwony Szymanowicz-Nowak oraz Cezarego Kosterny od rozpoznania sprawy z jego skargi na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z [...] października 2011 r. w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego. Zdaniem skarżącego wskazani sędziowie rozpatrując wcześniejszy wniosek skarżącego z [...] lutego 2012 r. o wyłączenie sędziów Marka Wroczyńskiego i Leszka Kobylskiego uchylili się od jego merytorycznej oceny, arbitralnie uznając, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie skarżący podniósł, iż "przy ocenie zasadności tego wniosku, w pełni zachowują aktualność argumenty wykazujące wyjątkową wadliwość prawną ich postępowania przy ocenie wniosku z [...] lutego 2012 r., która może jednocześnie wskazywać na całkowitą arbitralność ich rozstrzygnięcia". Na poparcie swojego stanowiska skarżący powtórzył część argumentacji zawartej w zażaleniu z [...] marca 2012 r. wnosząc o wzięcie pod uwagę także treści pozostałych pism procesowych składanych w toku postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. i stanowią katalog zamknięty. Tym samym, nie jest możliwym orzeczenie o wyłączeniu sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały przez ustawodawcę jedynie ogólnie określone. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 20 p.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich. Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, rozpatrując wniosek sąd obowiązany jest nie tylko zbadać, czy ów szczególny stosunek osobisty rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale także, czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Istotnym jest, że nie wszystkie stosunki osobiste ze stroną mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które na podstawie obiektywnych okoliczności mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Zaznaczyć również należy, iż w celu wyjaśnienia charakteru stosunków osobistych łączących sędziego ze stroną, w myśl art. 22 § 2 ustawy ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień. Z treści oświadczeń złożonych sędziów Sławomira Fularskiego, Iwony Szymanowicz-Nowak oraz Cezarego Kosterny wynika, że brak jest podstaw do ich wyłączenia z przyczyn wyżej określonych. Jak wynika z wniosku z [...] kwietnia 2012 r., skarżący swoje żądanie wiąże jedynie z uchyleniem się wskazanych sędziów od merytorycznej oceny wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Marka Wroczyńskiego i Leszka Kobylskiego. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotowy wniosek, w niniejszej sprawie przesłanki wyłączenia sędziów Sławomira Fularskiego, Iwony Szymanowicz-Nowak oraz Cezarego Kosterny nie zachodzą. Podkreślić trzeba, że orzekanie danego sędziego w sposób niekorzystny dla wnioskodawcy, czy też jego zdaniem błędny, nie wystarcza do przyjęcia, by istniała uzasadniona wątpliwość co do bezstronności sędziego. W takich sytuacjach do dyspozycji stron pozostają środki zaskarżenia w postaci zażalenia bądź skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd w składzie orzekającycm zauważa, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt: II GZ 138/12) oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 16 lutego 2012 r. w zakresie oddalenia wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów Marka Wroczyńskiego i Leszka Kobylskiego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił ocenę zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał także, iż Sąd dokonał rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku złożonego przez skarżącego i wskazał z jakich powodów nie uznał go za zasadny. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się bowiem, że samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania wadliwie i nieobiektywnie nie jest przesłanką wystarczającą do jego wyłączenia (por: postanowienie NSA z 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt: II GZ 138/12). Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że istnieją okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziów, o których wyłączenie wniesiono. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 22 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.