VIII SA/Wa 1108/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016 r. wniosku A. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L.. W dniu [...] stycznia 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej, w którym wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W jego motywach skarżąca podała, że nie miała wiedzy o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok, a o jego treści dowiedziała się telefonicznie w sekretariacie Sądu w dniu [...] stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - dalej powoływana jako "p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Jest ono możliwe w szczególności w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy podnieść, że powoływane we wniosku okoliczności wskazujące na brak wiedzy o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Zawiadomienie o terminie rozprawy skarżąca odebrała osobiście w dniu [...] października 2015 r. (K. 67). W tym też piśmie została pouczona o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W świetle powyższych ustaleń, zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku wyjaśnienie, że skarżąca nie została powiadomiona o terminie rozprawy nie uzasadnia przyjęcia braku jej winy, co jest warunkiem koniecznym przywrócenia terminu do dokonania czynności. Z tych też względów na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.