VIII SA/Wa 111/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- Wnioskiem załączonym do skargi E. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku podała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a z tytułu emerytury i umowy o dzieło uzyskuje łączny dochód w wysokości [...] zł netto. W części wniosku obejmującej majątek wymieniła mieszkanie własnościowe – [...] m², nieruchomość rolną – [...] ha wraz z [...] – letnim domem oraz inne mieszkanie – [...] m² nabyte w drodze darowizny, które obecnie zamieszkuje syn. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje stronie gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazać jednocześnie należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Oznacza to, że każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych tj. osób ubogich czy bezrobotnych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy również mieć na uwadze, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do sądu bądź referendarza sądowego natomiast należy ocena przytoczonych okoliczności. Rozpoznając przedmiotowy wniosek przede wszystkim podkreślić należy, że skarżąca w żaden sposób go nie uzasadniła tj. nie wskazała okoliczności, które uniemożliwiałyby jej partycypowanie w kosztach sądowych. Natomiast z informacji zawartych we wniosku wynika, że posiada ona stałe źródło utrzymania w wysokości blisko 2.600 zł dwa mieszkania oraz nieruchomość rolną wraz z domem. Nie jest zatem skarżąca osobą ubogą, pozbawioną dochodu, czy też taką której dochód pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych. W każdym razie skarżąca nie wykazała, aby znajdowała się w takiej sytuacji. Rolą Sądu nie jest natomiast domniemywanie jak na tle uzyskiwanych dochodów kształtują się konieczne, bieżące wydatki i czy w związku z tym uiszczenie wpisu od skargi i ustanowienie w sprawie pełnomocnika przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy. Z uwagi na powyższe na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.