VIII SA/Wa 111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku [...] z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 2014 r. postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Pismem z [...] stycznia 2017 r. [...] z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. K. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Wystąpiła nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem pełnomocnika skarżącej wyegzekwowanie od Spółki zobowiązań podatkowych (łącznie ponad [...]zł) może doprowadzić do ogłoszenia jej upadłości. Spółka nie ma bowiem możliwości uregulowania tak znacznej kwoty. Do wniosku załączono kopie bilansów oraz rachunków zysków i strat za lata 2015 – 2016 ze wskazaniem, że Spółka na koniec listopada 2016 r. wykazała zysk w wysokości [...] zł przy konieczności ponoszenia kosztów działalności gospodarczej, które na koniec wskazanego okresu rozliczeniowego stanowiły łącznie kwotę [...] zł. W piśmie z [...] października 2017 r. dodano, że wobec Spółki prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, w toku którego zajęte zostały jej rachunki bankowe, "infrastruktura techniczna" oraz należne wierzytelności pieniężne. Jedynym źródłem dochodu Spółki są dopłaty jej wspólników, które pokrywają bieżące koszty jej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 uppsa, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie, czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Sądu, nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie Spółce ochrony tymczasowej, o której mowa wyżej. Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej jest bowiem tylko wyjątkowo źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania skutków trudnych do odwrócenia. Skarżąca nie wykazała jednak, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zarówno liczba wszczętych wobec Spółki postępowań podatkowych (lub) i innych, jak i łączna kwota należności podatkowych (VAT) nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła jaką szkodę lub jakie konkretnie skutki, trudne do odwrócenia, może spowodować wyegzekwowanie od niej zaległości podatkowych. Fakt, że kwota ta przekracza kapitał zakładowy, czy też generowane obecnie dochody, nie przesądza o zdolnościach płatniczych Spółki, które pozostają niewyjaśnione. W realiach niniejszej sprawy Spółka nie przedstawiła sytuacji majątkowej wspólników jej komplementariusza. Nie przyjmuje do wiadomości, że argumentacja wniosku o toczącym się wobec Spółki postępowaniu egzekucyjnym, jak również obawy związane z koniecznością ogłoszenia jej upadłości, były już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który w prawomocnym postanowieniu z 21 września 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy orzekł, że Spółka nie wykazała, aby okoliczności te spowodowały pogorszenie jej kondycji finansowej. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanych zobowiązań Spółki faktycznie może spowodować jej niewypłacalność i konieczność likwidacji, tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, by utraciła płynność finansową czy też zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Wniosek o upadłość Spółki został zaś oddalony postanowieniem właściwego Sądu z [...] marca 2017 r. jako sprzeczny z celami postępowania upadłościowego. Mimo inicjatywy ze strony Sądu skarżąca nie wskazała aktualnej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych jej wspólników, choć do swoich dochodów zaliczyła dokonywane przez nich dopłaty. W realiach niniejszej sprawy obawy skarżącej co do możliwości jej likwidacji należy uznać co najmniej za przedwczesne. Dlatego Sąd uznał, że należało odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Traci bowiem moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.